¨”ΓΥΠΑΣ” Ηλ.σύνθεση του κώστα γεωργόπουλου

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ. του Κώστα Γεωργόπουλου

Ο  ΧΡΟΝΟΣ   ΚΑΙ  Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Αυτός  που  έγραψε  τους  εμπνευσμένους  στίχους  για  αυτήν  την  φοβερή  έννοια  που  λέγεται  χρόνος  πρέπει  να  ξέρει   πως  οι  στίχοι  αυτοί   είναι  και  οι  πλέον  σοφότεροι  που  γράφτηκαν  ποτέ  από  στιχουργό.

-Κάποτε  στο  Τεπελένι

 

 Μεσ’  τα  χιόνια  του  βοριά

 Με  μια  ματωμένη  χλαίνη 

 Ψάχναμε  για  λευτεριά.

……………………………….

 Ο  μεγαλύτερος  εχθρός 

 Είναι  λοχία  ο  καιρός!

 

Ο  Χρόνος  είναι  τελικά  αυτός  που  σκοτώνει  όχι  μόνο  τα  θύματα  αλλά  και  τους  θύτες.

Από  επιστημονικής  απόψεως  ο  χρόνος  είναι  ένα  μυστήριο.

Κάποιοι  επιστήμονες ισχυρίζονται  ότι ο  χρόνος  δεν είναι  υπαρκτός  αλλά  είναι  μια  έννοια  που  προέκυψε  από  μία  δημιουργική  λογιστική για  να  δικαιολογηθεί  η  κβαντική  εντροπία  του  Σύμπαντος.

 Η  εντροπία  είναι  το  μέτρο  αταξίας  του  κάθε  συστήματος και με το  χρόνο  αυξάνεται συνεχώς. Εμείς    τον  καταλαβαίνουμε  σαν  το  μέτρο  της κάθε   φθοράς.

Άλλοι  όμως  παραδέχονται  πως  αποτελεί  μια  υπαρκτή ποσότητα   που  αντλείται  με  την  ταχύτητα του  φωτός από  το  μέλλον  για  να  αποτελέσει  το  φευγαλέο  παρόν δρασκελώντας με την ίδια  ταχύτητα  το  κατώφλι  του  άχρονου  παρελθόντος και να γίνει  και  η  ίδια  παρελθόν.

Είναι  γεγονός  πως  ο  άνθρωπος  που  μπορεί  μόνο  κλάσματα  δευτερολέπτου  να  αντιληφθεί  αισθάνεται  ότι  η  φύση  τον  εξαπατά.

Τον  έχει  περιπλέξει σε  μια  θανάσιμη  παγίδα και  τον  βομβαρδίζει  συνεχώς  με το χρόνο που το  βέλος  του  έχει  μία  και  μόνο  κατεύθυνση και  δεν  είναι  αναστρέψιμο μέσα   στο  συμπαντικό  θύλακα  που  ζει.

Ο  άνθρωπος  με  την  πείρα  του  αντιλαμβάνεται  ότι  τα  χρονικά  διαστήματα  με  τα  οποία  κυριολεκτικά  βομβαρδίζεται  είναι  πολύ  μικρά  και  στη  γλώσσα  του  κάθε  τέτοιο  μικρό  διάστημα  το  ονομάζει  στιγμή.

Η  στιγμή  θα  λέγαμε  πως  εκπροσωπεί  ένα   άθροισμα   κβάντων  κοσμικού  χρόνου  που  φθάνει  από  το  μέλλον σε  ποσότητες   Plank τόσο

μικρές όσο  και  η  σταθερά  του (  2,67Χ10-32).

Οι  ποσότητες  αυτές  τις  οποίες  ο  άνθρωπος  δεν  μπορεί  να  αντιληφθεί   εξ  αιτίας  του σχεδόν  μηδενικού  μεγέθους  των, ανατέμνονται  τελικά    από τις  αισθήσεις  και  συγκροτούν  μεγαλύτερα  χρονικά  διαστήματα ολοκληρόσiμα , που  έτσι  γίνονται  κατανοητά    στην   ανθρώπινη  συνείδηση.

  Μετατρέπονται    τελικά  στις   στιγμές  που  αναφέραμε  πιο  πάνω.

Αν  ανατρέξουμε  στους  νόμους  του  χάους του Ilya  Prigogine  σε  κάποιο σημείο  γράφει: «Το  σύμπαν φαίνεται  να  κυβερνάται  από  μια  ημιομάδα με  σπασμένη χρονική  συμμετρία . Είναι  ένας  ανοικτός  κόσμος όπου η  κατεύθυνση  του  χρόνου παίζει  καθοριστικό  ρόλο.

Η  έννοια  της  μη  αναστρεψιμότητας  του   βέλους   του χρόνου είναι ουσιαστική για  τη  θερμοδυναμική  και  τη  βιολογία.»

Ο  πρώτος  επιστήμονας που  διαπίστωσε  το  πρόβλημα  της  μη αναστρεψιμότητας , δηλαδή  το  παράδοξο  του  χρόνου, ήταν  ο  Αυστριακός  φυσικός  Ludwig Boltzman.(1844-1906).

Οι  εργασίες  του  όμως δέχθηκαν  έντονη  κριτική και  ο κύριος  αντίπαλος του   διαπρεπής  μαθηματικός Jules –Henry Poincare(1854-1912 )του  καταλόγισε  μέχρι    και  έλλειψη  λογικής  στα  συμπεράσματα  των  μελετών  του, προτρέποντας  τους  αναγνώστες  να  μην τις   διαβάζουν.

Ο  Boltzmaan  που ήταν  καταθλιπτικός  στενοχωρήθηκε  με  όλα  αυτά  ώστε  στο  τέλος  αυτοκτόνησε.

Το  πρόβλημα  του  χρόνου  γενικότερα και  της  ροής  του, που  στο  διάβα  της  διατηρεί δημιουργεί  και  στο  τέλος  καταστρέφει, βρισκόταν  ανέκαθεν  στο  επίκεντρο  των  προβληματισμών  του  ανθρώπου.

 Το  ερώτημα  λοιπόν  που  ανακύπτει  είναι:

  Θα  μπορέσει  ποτέ  ο  άνθρωπος  να υπερνικήσει  το  2ο  νόμο  της  θερμοδυναμικής;  Φαίνεται  ακατόρθωτο.

Το  μέγεθος  της  φθοράς –εντροπίας , με  το  οποίο  επιβαρύνεται  κατά  τη  διάρκεια  της  ζωής  του , στον  κλειστό  αυτόν  θύλακα  του  σύμπαντος  μέσα  στο  οποίο  είναι  υποχρεωμένος  να  ζήσει,  είναι  τελικά  και το  μέτρο  της  οριστικής  συντριβής  του.

Μηδενική  εντροπία  μπορεί  να  απολαμβάνει μόνο « ο  διαχειριστής  της  απείρου πληροφορίας» όπως  αποκάλεσε  το  θεό    ο Ilya Prigogine   σε ερώτηση  αν  υπάρχει  θεός  και  πως  τον  φαντάζεται

.

Κώστας Γεωργόπουλος-Πακιόλος

  

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΠΑΡΑΛΙΑ “ΑΜΙΔΙ”ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΠΛΑΤΙΑ ΑΜΜΟΣ -ΛΗΞΟΥΡΙ-

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1953. ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ : Μια άλλη φωτό της ίδιας πόλης 65 χρόνια πριν όπως ήταν το απόγευμα εκείνο της τρομακτικής μέρας του ολέθρου, στις 12-08-1953.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2018 .Το Αργοστόλι ξύπνησε πρωί και κοιτάζεται στον καθρέπτη…..

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΓΙΑ ΑΚΟΥΣΤΕ ΟΡΕΣ!!(ζωντανό ανέκδοτο του κώστα γεωργόπουλου- πακιόλου)

 

 ΓΙΑ  ΑΚΟΥΣΤΕ  ΩΡΕΣ

 

Άυγουστος του 1976 και το εστιατόριο «Κανάρια» κοντά στην κεντρική πλατεία του Αργοστολιού  φίσκα.

Όλα τα τραπέζια γεμάτα με τουρίστες εγχώριους κυρίως.

Ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας ο Αντώνης  αγωνίζεται να εξυπηρετήσει τον κόσμο ,αλλά γκαρσόνια  δεν  υπάρχουν.

Ένα και μοναδικό ο Αντώνης αφεντικό και μάγειρας συγχρόνως.

Οι παραγγελίες παραλαμβανονται σε αργό ρυθμό, αλλά εκτελούνται , σε ακόμη αργότερο.

Ορισμένοι πελάτες δυσανασχετούν, όπως είναι φυσικό και στο τέλος αρχίζει ένα πανδαιμόνιο με τα πηρούνια να χτυπάνε τα πιάτα ρυθμικά.

 …

Όλα κι όλα ετούτο το κάζο πάει πολύ ..σκέπτεται ο Αντώνης.

Οπότε σε κάποια στιγμή  μέσα στο « σκρέπετο »  αυτό προβαίνει  ο Αντώνης , σαν τον Παπά στη μεσαία θύρα της εκκλησίας και με φωνή στεντώρεια ,για να καλύψει τους διάφορους θορύβους αποτεινόμενος στους πελάτες του, τους λέει:

-Για ακούστε… ωρές:

-Εγώ σας περίμενα έναν ολόκληρο χρόνο…

-Εσείς δεν μπορείτε να περιμένετε δέκα λεπτά ?

Ύστερα απ αυτό οι πελάτες  σταμάτησαν τα…. πηρουνοκροτήματα  και γέλασαν με την καρδιά τους.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Ο ΜΠΑΡΜΠΑ ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΡΟΜΑ Ζωντανό χρονικό του Κώστα Γεωργόπουλου- Πακιόλου

ΟΙ   ΤΣΙΓΓΑΝΟΙ   ΚΑΙ  Η ΣΤΡΑΒΗ  ΓΑΙΔΟΥΡΑ

 

Ο Μπάρμπα Νικόλας εκείνα τα χρόνια  είχε ένα γάιδαρο που το  μόνο του μειονέκτημα ήτανε ,πως είχε  χρόνια στην πλάτη του και δεν ήτανε και τόσο γρήγορος ,όσο τον ήθελε προφανώς  ο αφέντης του.

Έψαχνε λοιπόν αιτία για να τον ξεφορτωθεί.

Μία λοιπόν των ημερών ,ήρθανε στο χωριό κάποιοι τσιγγάνοι .

Μαθεύτηκε  το γεγονός  και ακόμα πως μαζί τους είχανε και κάποια γαιδούρα ,που την πουλούσανε.

 

Το μαθαίνει ο Μπάρμπα Νικόλας ,έρχεται σε επαφή μαζί τους ,βλέπει τη γαιδούρα κι εκείνοι βλέπουν το γάιδαρο.

Του προτείνουν λοιπόν να κάμουν ανταλλαγή αλλά να τους δώσει και κάποια χρήματα  αυτός εξ αιτίας, που η γαιδούρα τους είναι μικρής ηλικίας και ο δικός του γάιδαρος μεγάλος και αργός.

Ο Μπάρμπα Νικόλας  πιστεύει πως η συμφωνία  τον ευνοεί. 

Έτσι δίνει το γαιδαρό του και τα χρήματα, που του ζήτησαν και παίρνει τη γαιδούρα.

Οι τσιγγάνοι φύγανε την άλλη μέρα απ το χωριό και ο Μπάρμπα Νικόλας, με περισσότερη όρεξη στρώθηκε στη δουλειά του.

Τώρα τουλάχιστον θα είχε σβέλτο γαιδούρι  και θα πήγαινε γρήγορα στο «Στενό»

Οι πρώτες μέρες κύλησαν καλά.

Η γαιδούρα ήτανε άπιαστη στο περπάτημα.

Στον κατήφορο , προς το «Στενό» δεν την έπιανες με τίποτα..

Στον ανήφορο όμως, προς το χωριό ,λες και είχε καταληφθεί από τάσεις αυτοκτονίας.

Όλο προς το γκρεμό πήγαινε για να πέσει, από κάτου στα «Βασιλακέικα».

Ο Μπάρμπα Νικόλας όλο της τράβαγε το καπίστρι, για να την συγκρατήσει αλλά αυτή τίποτα .

Εκεί  αυτή , λες και ήθελε ν’ αυτοκτονήσει …. τράβαγε προς το γκρεμό!..

-Χάι  που να σε πάρει ο διάολος, ξελαρυγκιαζότουνε ο Μπάρμπα  Νικόλας και δόστου και της βάραγε και καμιά ξυλιά.

-Χάι που όλο στο γκρεμό  πας και θέλεις να σκοτώσεις και μένανε μαζί σου….

 

Ο μπάρμπα Νικόλας δεν μπορούσε να δώσει μια εξήγηση.

  Αναρωτιότουνε τι να της συνέβαινε  και δικαίως.

-Γιατί αυτό να γίνεται  μόνο , καθώς γύριζε  από το Στενό? αναρωτιότουνε

 

 Στην ανηφοριά προς το χωριό ,από του «Γρέου» μέχρι το μεγάλο αμπέλι, που ήτανε  και οι γκρεμοί ,η γαιδούρα πήγαινε στα σίγουρα, για να….. αυτοκτονήσει..

Ως που μια μέρα κάποιος χωριανός, του άνοιξε τα μάτια.

-Μπαρμπα Νικόλα δεν τη βλέπεις που πάει όλο προς το γκρεμό καθώς γυρίζεις από το «στενό»?Δεν κατάλαβες τι της συμβαίνει?

 

-Τι μωρέ, πες μου…

 

-Είναι στραβή από το δεξί της μάτι,Μπάρμπα Νικόλα

 

-Ο γκρεμός είναι δεξιά της  και δεν τον βλέπει

….

Οι τσιγγάνοι όμως είχανε κάνει …φτερά

                                                 Κ.Π.Γργπλς….

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Posted in Uncategorized | Leave a comment