Posted in Uncategorized | Leave a comment

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΤΑ ΑΓΙΑ ΠΑΘΗ

  • Σήμερα  μεγάλη  Τρίτη  24 Απριλίου  2019  χτύπησαν  οι  καμπάνες  του  χωριού.Η  μεγάλη  εβδομάδα  αποχωρεί  εν  μέσω  Αφρικανικής  σκόνης  και  συννεφώδους  ακατάστατου  βροχερού  καιρού.

  • Το κίτρινο  είναι  το έμβλημα της  Φύσης αυτόν  τον  μήνα.

  • Το έμβλημα  της  ανθρωπότητας  πρέπει  να  είναι     η  επίγεια  Ειρήνη.

  • Ήδη  όμως  ”ΨΕΥΔΗ   ΠΟΡΦΥΡΑΝ  ΠΕΡΙΒΑΛΛΕΤΑΙ  Ο  ΠΕΡΙΒΑΛΛΩΝ  ΤΟΝ  ΟΥΡΑΝΟΝ  ΕΝ  ΝΕΦΕΛΑΙΣ”  

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΦΩΤΟ Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Η ΛΟΝΤΖΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑ ΣΤΑΜΟΥΛΑΣ του Κώστα Πακιόλου

Η ΛΟΝΤΖΑ

 

Η λόντζα της θειά Σταμούλας  ήτανε κτισμένη στο κάτω μέρος του δρόμου  του σημερινού  που συνδέει το Αργοστόλι με τον Πόρο.

Από τη μεριά του δρόμου ήταν όλη ανοικτή και από το μέρος του νοτιά είχε ένα μακρόστενο παράθυρο απ’ όπου έβλεπες μπροστά σου όλο το Ιόνιο πέλαγος.

Η στέγη της ήταν ξύλινη με εγχώρια κεραμίδια όλη δουλεμένη από τα χέρια επιδέξιων μαστόρων.

Από το μέρος του νοτιά εμείς τα παιδιά που συνήθως τις Κυριακές μαζευόμαστε στη λότζα αυτή για να παίξουμε ,βλέπαμε τη Ζάκυνθο να ξεπροβάλλει στο βάθος του ορίζοντα και της θάλασσας και απ’ αυτό και μόνο καταλαβαίναμε πως υπήρχε και άλλος κόσμος και μάλιστα τόσο κοντά μας.

Δεν είχαμε ιδέα πως ο κόσμος ήτανε τόσο μεγάλος και απλωνόταν με τόσο παράξενο τρόπο σ’ όλες τις μεριές.

Η άγνοια αυτή ήταν απότοκος  της παντελούς έλλειψης ,των μέσων επικοινωνίας που χαρακτήριζε  εκείνη  τη  μακρινή εποχή. Προπολεμικά στο στο χωριό δεν υπήρχε ούτε ραδιόφωνο.

 

 

Οι εφημερίδες ήτανε λιγοστές και ακόμα πιο λίγα τα περιοδικά.

Τα περιοδικά « Ρομάντζο» και « Θησαυρός» πρωτοστατούσαν σε κυκλοφορία ,αλλά στο χωριό ζήτημα είναι αν κάθε βδομάδα κυκλοφορούσαν τρία με τέσσερα κομμάτια από εφημερίδες μέχρι περιοδικά.

Όσο για βιβλία αυτά ήταν σπανιότερα. Η Γενοβέφα,ο Ναστρεδίν Χότζας,ο λήσταρχος Τσακιτζής, τα δρώμενα του καραγκιόζη ,  ήτανε τα best seller της εποχής.

Στο δημοτικό σχολείο μια μέρα η δασκάλα μας  στην ώρα της ζωολογίας   μας μίλησε για τη φάλαινα, αλλά βιβλίο δεν υπήρχε να μας την δείξει  και εγώ για μέρες πολιορκούσα τον πατέρα μου να μου φέρει ένα βιβλίο να δω επί τέλους αυτή την φάλαινα.

Ως που ένα Σάββατο  ο πατέρας μου έφερε το πολυπόθητο βιβλίο.

Το  τι χαρές  έκανα ήτανε άλλο πράγμα.Το  βράδυ κοιμήθηκα μαζί  με το βιβλίο  και την άλλη μέρα Κυριακή το πήρα μαζί μου στη λότζα της θειά Σταμούλας  για να το δείξω στα άλλα παιδιά.

Θυμάμαι όμως την απογοήτευσή μου.

Κανένα απ’ τα παιδιά που παίζανε εκείνη την ώρα δεν άφησε το παιγνίδι του για να δει  τη  φάλαινα.

Η λότζα της Σταμούλας κυρίως  τις Κυριακές που δεν είχαμε σχολείο  ήτανε το εντευκτήριό μας.

Εκεί ήτανε και ο τόπος των παιγνιδιών μας.

Βρισκόταν  πολύ κοντά με το μέρος που σύχναζαν οι μεγάλοι ,ένα καφενείο και συγχρόνως παντοπωλείο του μπάρμπα Μίμη  του Μαλακούλη. όπως τον έλεγαν , στην απέναντι μεριά του δρόμου.

Εκεί σύχναζαν και οι πατεράδες μας και αυτό μας έδινε έναν αέρα ασφάλειας και σιγουριάς.

Εκεί  οι μεγάλοι παίζανε με τις ώρες χαρτιά και παιγνίδια της τράπουλας.

Το σόλιο ήτανε πολύ της μόδας τότε  όπως  και  η πρέφα.

Όμως τα παιγνίδια  αλλάζανε  και είχαν σειρά οι κούπες ,το πικέτο ,το ραμί  το αγοραστό κι’ ένα σωρό άλλα παιγνίδια ανάλογα με τους παίχτες.

Την εβδομάδα των Χριστουγέννων εκτάκτως βέβαια , στρωνόντουσαν από νωρίς οι χωριανοί   και παίζανε πόκα η τριανταένα , με χοντρό παρά.

Κυρίως  όμως αυτό γινόταν σε χρονιές που είχε πάει καλά στην αγορά , το λάδι ,το κρασί και η σταφίδα ,που ήτανε και τα κύρια  προιόντα του χωριού.

 

Εκεί λοιπόν τους περιμέναμε με τις ώρες να τελειώσουν ,οπότε μαζί  γυρνούσαμε στο σπίτι για το Κυριακάτικο τραπέζι που εν τω μεταξύ είχε στρώσει η Μάνα.

 

Εμείς τα παιδιά  είχαμε τα δικά μας παιγνίδια που όλα είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Ήταν απλά και ανέξοδα .

Μέχρι και τα στεφάνια των βουτσιών είχαμε επιστρατεύσει και με ένα αυτοσχέδιο χοντρό γυριστό σύρμα, τα κινούσαμε τρέχοντας στους  δρόμους ξέφρενα ,αδιαφορώντας για τους κινδύνους και τα αυτοκίνητα, που περνούσαν από δίπλα μας με τους οδηγούς τρομαγμένους για την αβεβαιότητα της πορείας μας.

 

Έξω από τη λότζα  και κοντά με το δρόμο είχαμε σκάψει εννιά λακούβες στρογγυλές διατεταγμένες συμμετρικά  για να παίζουμε τους μπούζους ,με μια μπάλα σιδερένια από παλιό κανόνι ορίτζιναλ που τη ρίχναμε από τα δέκα περίπου μέτρα.

Αν έμπαινε στην κεντρική τρύπα ο παίκτης  κέρδιζε όλα τα λεφτά.

Αν έμπαινε σε άλλη τρύπα έπαιρνε μόνο τα δικά του.

Οι μπούζοι διαδεχόντουσαν άλλα παιγνίδια,  όπως τις αμάδες ,το πίτσι που γινόταν  με τα κέρματα της εποχής και το κορώνα γράμματα.

Στο τέλος βαριόμαστε τα τυχερά και το ρίχναμε στο «φτου κι’ ανάστα»

Αυτό το τελευταίο που ήτανε ένα είδος κρυπτού που παίζουν όλα τα παιδιά συνήθως το παίζαμε στον άλλο χώρο που μαζευόμαστε τις καθημερινές, στο αλώνι.

Η θειά Σταμούλα  που τα παλιά χρόνια χρησιμοποιούσε τη λότζα της για προσωρινή αποθήκη ,τώρα μας την είχε παραδώσει ελεύθερη από χρήσεις και μια και ήταν ηλικιωμένη είχε για καλά κλειστεί στο σπίτι της και εμείς είχαμε καιρό να την δούμε.

 

Μια μέρα ακούσαμε ότι πέθανε και μια που δεν είχε παιδιά, το σπίτι της ερήμωσε και το πεζούλι που ήταν στην πρόσοψη και πολλές φορές καθόταν για να ξεκουραστεί γκρεμίστηκε.

Ύστερα ο σεισμός του 53 αποτέλειωσε την καταστροφή και η λότζα σωριάστηκε σε ερείπια. Υπάρχει μόνο  ακόμη η μνήμη της σε όσους σαν παιδιά είχαν παίξει εκεί στις Κυριακές τους.

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

www.kostaspak.gr

 

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΟΙ ΔΥΟ ΝΕΡΑΙΔΕΣ του Κώστα Γεωργόπουλου Πακιόλου

ΟΙ  ΔΥΟ ΝΕΡΑΙΔΕΣ

 

-Άκουσα ότι τις είδες.

-Ναι τις είδα πράγματι.

-Πόσες είναι;

-Δύο .

-Και τι κάνουνε;

-Η μία στρίβει τη ρόκα της και κεντάει και η άλλη ξαίνει το μαλλί.

-Τι ηλικία έχουν ξέρεις;

-Η μία μοιάζει μεσόκοπη  και η άλλη  μικρό κοριτσάκι.  Μοιάζουν μάνα με θυγατέρα.

-Και που τις είδες δε μου λες;

-Κατέβαινα  προχθές το βράδυ το «Λαγκαδόρεμα». Γύριζα από το καρτέρι του λαγού στη Μολού και το φεγγαρόφωτο είχε κάμει τη νύχτα –μέρα.

-Άκουσα ένα θόρυβο σα σούρσιμο που ‘ρχότουνε απ’ το ξάγναντο μέσα στη νύχτα και νόμισα πως είναι κάνα κουνάβι η αλεπού η τίποτα άλλο.

-Ήτανε λίγο μακρύτερα από μένα μα εδώ που τα λέμε σκιάχτηκα .

-Ήταν αυτές .

-Πλησίασα τότε  λίγο κι’ είδα τη μια να στριφογυρίζει τη ρόκα της.

-Η άλλη είχε καθίσει σ’ ένα βράχο κι’ όπως έπεφτε πάνω της το φεγγάρι ήταν αλλόκοτη   έμοιαζε με ξωτικό..

-Την είδα ύστερα που σηκώθηκε πλησίασε την άλλη κι’ άρχισε να ξαίνει τούφες -τούφες το  μαλλί .

-Το ένα μου σκυλί καθώς άκουσε θόρυβο γαύγισε και τότε αυτές ξαφνιάστηκαν και παράτησαν τη δουλειά τους.

-Η μικρή νεράιδα δεν φοβήθηκε αλλά έτρεξε τότε  προς το μέρος του σκυλιού και το κυνήγησε στο ρέμα.

-Το σκυλί από κείνο το βράδυ μουγκάθηκε κι’ ούτε τρώει ούτε πίνει.

-Κοιτάζει μόνο φοβισμένο και μαζεύεται στα πόδια μου.

-Φοβάμαι πως θα χάσω το σκυλί μου κι’ είναι κυνηγόσκυλο  πρώτης τάξεως.

-Έτσι ε; και πως το εξηγείς αυτό;

-Λένε πως αν τύχει και πλησιάσεις τις δύο αυτές νεράιδες η σε πλησιάσουνε αυτές το πρώτο που θα πάθεις είναι να μουγκαθείς ολότελα.

-Τον ήξερες το Φώτη του Γέρονικολή;

-Ποιον αυτό το μουγγό;

-Ναι ! Αυτός λένε τις είχε πλησιάσει και μίλησε μαζί τους.

-Μα την άλλη μέρα η μάνα του δεν τούπαιρνε  κουβέντα .

-Τα χρόνια πέρναγαν μ’ αυτός δεν ξαναμίλησε από τότε.

-Η μάνα του πέθανε απ’ τον καυμό της..

-Πάει καιρός τώρα.

-Βωρέ τι μου λες .Να και κάτι που δεν ήξερα.

-Ο μακαρίτης ο πατέρας μου ,μου έλεγε την ίδια ιστορία που κι’ αυτός την είχε ακούσει από το δικό του πατέρα.

-Μα το πιο περίεργο είναι πως άμα βάλλει αέρα  με βροχή αρχίζουν κι’ οι δύο και κλαίνε

.Λένε  πως είναι μάνα και κόρη και κάποτε ζούσανε σαν τους άλλους ανθρώπους

-Η μάνα κάποτε έστειλε το γιο της στον πόλεμο

-Ήταν μια μέρα με αέρα και βροχή

-Ο γιος της δεν ξαναγύρισε.

-Όταν τον αναζήτησε σε στιγμές που οι άλλοι είχαν γυρίσει της είπαν πως είναι αγνοούμενος.

- Δεν ήξερε τι σημαίνει αγνοούμενος….

-Της εξήγησαν..

-Περίμενε χρόνια το γιο να γυρίσει απ’ τον πόλεμο

-Ο γιος της δεν γύρισε.

-Βαριυγκόμησε,. Η καρδιά της μαύρισε. Από το πολύ  κλάμα έχασε  το φως  της.

-Πήρε τότε τη μικρή της κόρη κι’ ανέβηκε στο βουνό σ’ ένα μικρό κτήμα που είχε με καλύβι μέσα.

-Πως ζούσαν;

- Κανένας δεν έμαθε ποτέ .

-Εκεί λένε τις αντάμωσαν τα ξωτικά, τις λυπήθηκαν που τις βλέπανε όλο να κλαίνε και τις έκαναν νεράιδες.

-Από τότε οι κυνηγοί που διαβαίνουν το άγριο Λαγκαδόρεμα τις βλέπουν στο φεγγαρόφωτο να γνέθουν.

 

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΜΗΔΕΝ-ΑΠΕΙΡΟ ποίηση Κώστα Γεωργόπουλου

MHΔΕΝ -ΑΠΕΙΡΟ

 

Δεν μπορεί με καμιά δύναμη

Να πηγάζει

το άπειρο απ το μηδέν

και το αντίστροφο…

Ίσως μονάχα στις συνθήκες 

του «ψευδοκενού»

που η συνολική ενέργεια

του σύμπαντος

 ισούται με το μηδέν

Θα θύμωνε ο Λαβουαζιέ

αν το άκουγε

που όπως συνήθως

δεν πίστευε

στις κάθε είδους επαναστάσεις

 

Από μια φυσαλίδα του ψευδοκενού

Μας λένε οι υπερχορδές

Δημιουργήθηκε το Σύμπαν 

Κι αυτό στα εκατό εννιάκις

 εκατομμύρια του δευτερόλεπτου.

Αυτό κι’ αν είναι χρόνος -χρήμα!

Αυτό κι’ αν είναι implementation

 

Μα ο Αινστάιν δαγκώνει

ακόμη το μουστάκι του.

Υπάρχει κάτι που τον στενοχωρεί.               

Κάτι που ακόμα δεν του βγαίνει

 Bρε αδελφέ τι φταίει αυτός

 Αν η ενοποιημένη θεωρία

σκοντάβει στη βαρύτητα?

Κι είναι κι αυτοί οι Κβαντιστές

Απ’ τη σχολή της Κοπεγχάγης

που όλοι τους σπέρνουν την αμφιβολία…

Κι αυτό το τέρας ο  SRHONDIGER

με κείνη την απαίσια γάτα του

που νιαουρίζει ακατάπαυστα

και του χαλάει τον ύπνο…

Είναι η δεν είναι ζωντανή?

 

Ποιός κυβερνάει λοιπόν

αυτό το Σύμπαν?

Ούτε κι αυτός οFriedmann

 ξαίρει.

Ποιο να είναι τάχα

από τα τρία μοντέλα του

αυτό  oπού   ταιριάζει γάντι

στους αλητήριους τους  γαλαξίες

 που μεταναστεύουν?

Που θέλουν να πάνε?

Και γιατί το κάνουν?

Άγνωστο!…

Κι αυτή η διαστολή που συνεχίζεται

για τόσα δισεκατομμύρια χρόνια

Καταντάει αστεία

Για ένα σύμπαν τόσο σοβαρό

Μ’ ένα Θεό που κάνει χιούμορ

Φουσκώνοντας το παιδικό του

το μπαλόνι

Αν… σπάσει αλίμονο μας 

Ο Freedman κάτι προαισθάνεται

Λέει πως φταίει

η ειδική πυκνότητα

για τη διαστολή του

 

΄Εχετε φανταστεί

Το Σύμπαν « φούσκα»

Σαν τα subpraim

της Αμερικής?

Και πάνω στη σαμπρέλα του

Έχει σκαλώσει

Κι ο δικός μας γαλαξίας

Δυστυχώς!..

             Κ. Π. Γργπλς-Πακιόλος2007

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΑΥΞΗΣΗ ΚΡΟΥΑΖΕΡΟΠΛΟΙΩΝ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΟΥ ΤΟ 2019

Posted in Uncategorized | Leave a comment