Posted in Uncategorized | Leave a comment

JOHAN WOLFGANG VON GOETHE ΣΤΟ MALKESINEΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ 1786

JOHAN   WOLFGANG  VON  GOETHE

 

JOHAN   WOLFGANG  VON  GOETHE

 

13     Σεπτεμβρίου 1786

 

Βρίσκομαι στο Malcesine πρώτο σταθμό στην περιοχή της Βενετίας στην ανατολική πλευρά της λίμνης.

Τώρα λίγα περισσότερα για το Torbole το λιμάνι που έμεινα χθες.

    Το  πανδοχείο δεν έχει κλειδαριές στις πόρτες και ο ξενοδόχος                 

     είπε ότι θα μπορούσα ν’ αναπαυθώ ξένοιαστα.

     Τα δωμάτια δεν έχουν παράθυρα ,απλώς πλαίσια πάνω στα

     οποία έχουν κολλήσει λαδόκολλες.

     Κι’ όμως είναι απολαυστικό να βρίσκεσαι σ’ ένα τέτοιο

     δωμάτιο ακόμη και χωρίς λαβομάνο.

     Επιπλέον τουαλέτα δεν υπάρχει. Εδώ έρχεσαι πολύ κοντά στην

     κατάσταση της φύσης. Όταν έφτασα και ρώτησα έναν από τους

     υπηρέτες ,που θα μπορούσα να ανακουφιστώ ,έδειξε κάτω     στην    αυλή  Qui abasso! Pui  servisi.Τον ρώτησα  dove?Απάντησε:

     Per tuto! dove vuol!(Εκεί κάτω, με την άνεσή σας .Που?

     Παντού ,όπου σας αρέσει.)

     Η αφροντισιά και η ανεμελιά  δεν έχουν προηγούμενο ,όμως         

     υπάρχει ζωντάνια και χαρά  κι’ όλη την ημέρα οι γυναίκες της

     γειτονιάς  ,δεν σταματούν να φλυαρούν και να φωνάζουν ,με           

     τα χέρια τους πάντοτε απασχολημένα.

     Ως τώρα δεν έχω δει γυναίκα να τεμπελιάζει.

 

     Σημείωση της ιστοσελίδας

    Το πιο πάνω  πολύτιμο χρονικό …αλίευσα  από ένθετο της

    Καθημερινής εδώ και χρόνια. Επειδή συγχρόνως είμαι και

    συλλέκτης αποκομμάτων σκέπτομαι που και που να παρου

    σιάζω από την ιστοσελίδα μου  τους αποθηκευμένους …..

    θησαυρούς των διαχρονικών αυτών προσπαθειών μου αλλά

     και της επιμονής μου ,Πολλές φορές σκεπτόμουνα πως τα

    αποκόμματα αυτά θα χαθούν κάποτε  άδοξα ανεξάρτητα από

    τον κόπο τους να μαζευτούν και αυτό μου πήρε πάνω από

    πενήντα χρόνια και βάλλε. Τώρα όμως είμαι σίγουρος πως θα

    προφτάσω  να αναρτήσω τουλάχιστον τα πιο ενδιαφέροντα από

    αυτά.Κάνω λοιπόν την έναρξη με την ταξιδιωτική αυτή περι

    γραφή του περίφημου  Γερμανού συγγραφέα και ποιητή Γιόχαν    Βόλφρανγκ  Γκαίτε. Το μόνο πρόβλημα που με απασχολεί είναι η πληκτρολόγηση.

            www.kostaspak.gr10/11/2013 2:02:15 PM

13     Σεπτεμβρίου 1786

 

Βρίσκομαι στο Malcesine πρώτο σταθμό στην περιοχή της Βενετίας στην ανατολική πλευρά της λίμνης.

Τώρα λίγα περισσότερα για το Torbole το λιμάνι που έμεινα χθες.

    Το  πανδοχείο δεν έχει κλειδαριές στις πόρτες και ο ξενοδόχος                 

     είπε ότι θα μπορούσα ν’ αναπαυθώ ξένοιαστα.

     Τα δωμάτια δεν έχουν παράθυρα ,απλώς πλαίσια πάνω στα

     οποία έχουν κολλήσει λαδόκολλες.

     Κι’ όμως είναι απολαυστικό να βρίσκεσαι σ’ ένα τέτοιο

     δωμάτιο ακόμη και χωρίς λαβομάνο.

     Επιπλέον τουαλέτα δεν υπάρχει. Εδώ έρχεσαι πολύ κοντά στην

     κατάσταση της φύσης. Όταν έφτασα και ρώτησα έναν από τους

     υπηρέτες ,που θα μπορούσα να ανακουφιστώ ,έδειξε κάτω     στην    αυλή  Qui abasso! Pui  servisi.Τον ρώτησα  dove?Απάντησε:

     Per tuto! dove vuol!(Εκεί κάτω, με την άνεσή σας .Που?

     Παντού ,όπου σας αρέσει.)

     Η αφροντισιά και η ανεμελιά  δεν έχουν προηγούμενο ,όμως         

     υπάρχει ζωντάνια και χαρά  κι’ όλη την ημέρα οι γυναίκες της

     γειτονιάς  ,δεν σταματούν να φλυαρούν και να φωνάζουν ,με           

     τα χέρια τους πάντοτε απασχολημένα.

     Ως τώρα δεν έχω δει γυναίκα να τεμπελιάζει.

 

     Σημείωση της ιστοσελίδας

    Το πιο πάνω  πολύτιμο χρονικό …αλίευσα  από ένθετο της

    Καθημερινής εδώ και χρόνια. Επειδή συγχρόνως είμαι και

    συλλέκτης αποκομμάτων σκέπτομαι που και που να παρου

    σιάζω από την ιστοσελίδα μου  τους αποθηκευμένους …..

    θησαυρούς των διαχρονικών αυτών προσπαθειών μου αλλά

     και της επιμονής μου ,Πολλές φορές σκεπτόμουνα πως τα

    αποκόμματα αυτά θα χαθούν κάποτε  άδοξα ανεξάρτητα από

    τον κόπο τους να μαζευτούν και αυτό μου πήρε πάνω από

    πενήντα χρόνια και βάλλε. Τώρα όμως είμαι σίγουρος πως θα

    προφτάσω  να αναρτήσω τουλάχιστον τα πιο ενδιαφέροντα από

    αυτά.Κάνω λοιπόν την έναρξη με την ταξιδιωτική αυτή περι

    γραφή του περίφημου  Γερμανού συγγραφέα και ποιητή Γιόχαν    Βόλφρανγκ  Γκαίτε. Το μόνο πρόβλημα που με απασχολεί είναι η πληκτρολόγηση.

            www.kostaspak.gr10/11/2013 2:02:15 PM

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Τα καθημερινά μας τα προβλήματα

έχουν μεταβληθεί σε βοθρολύματα

 

Ξεφτίσαν οι γραμμές, από τους δρόμους

Και νάτανε το μόνο μας μαράζι

«Αφού κανείς δεν σέβεται τους νόμους

αν σκοτωθεί και κάποιος, δεν πειράζει»

 

Από την κεντρική τη λεωφόρο

Που δέχεται τα Ferry, απ την Κυλήνη

Από Αργοστόλι,  μέχρι και τον Πόρο

Γραμμή στη μέση, δεν έχει απομείνει

 

Τι τάχα η Ευρώπη να ζηλέψει

Από μια χώρα πρώτη στα τροχαία?

Μας έχουν πλέον τόσα ρεζιλέψει

Κι έχει απομείνει η δόξα μας… η αρχαία….

 

Σαν τους στραβούς βαδίζουμε στον Άδη

Με τους πολιτικούς όλο φανφάρες

Ανασφαλείς,  σε ένα… έντρομο κοπάδι

Και ζούμε πιά  με … πενταροδεκάρες.

Μουσάτα2012

Κώστας Γεωργόπουλος -Πακιόλος.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΣΤΗ ΣΚΥΛΑ Ποίηση του Κώστα Γεωργόπουλου

  • OΔΥΣΣΕΑΣ  ΣΤΗ  ΣΚΥΛΑ

 

Έβαζε το χέρι του αντήλιο

Ο Οδυσσέας στην ώρα τη χρυσή

Κι’ όπως θαμπωνόταν απ’ τον Ήλιο

Χάνονταν της Κίρκης το νησί

 

Έσχιζε τα κύματα δελφίνι

Το σκαρί της Κίρκης το λειψό

Δεκατέσσαροι είχαμ’ απομείνει

Με του Οδυσσέα τον ανεψιό

 

Θάπρεπε ν’ ακούει τις συμβουλές της

Στις πλαγκτές τις πέτρες τούχε πει

«Πρόσεξε το νήμα της ζωής σου

Φοβερέ Οδυσσέα μην κοπεί»

 

Βλέπαμε στο βάθος μια μαυρίλα

Βράχοι κακοτράχαλοι ψηλοί

Στη  σπηλιά τους  φώλιαζε η Σκύλα

Κι’ αντικρύ η Χάρυβδη  η χολή

 

Στόματα έξη δώδεκα ποδάρια

Στου  στενού περάσματος τις μύτες

Ψάχνανε ν’ αδράξουν παλικάρια

Άρπαξαν και δυο Κεφαλονίτες

 

Χώθηκε ένα στόμα στο κατάρτι

Κι’ έγλειφε ένα άλλο το πλωριό

Ήταν ένα Σάββατο του Μάρτη

Και φυσούσε Γρέγος στο χωριό

 

Οι μνηστήρες κάνανε τσιμπούσι

Και το γλέντι θ’ άναβε κατόπι

Γύρισ’ Όστρια κι’ είχε πέσει πούσι

Ύφαινε  όπως πάντα η Πηνελόπη

 

Γαύγιζε ο σκύλος τ’ Οδυσσέα

Η Ευρύκλεια κίναε για τη βρύση

Έψαχνε ο Τηλέμαχος για νέα

Και τα γίδια ο Εύμαιος να σταλίσει.

 

Μέχρι να περάσουμε απ’ τη Σκύλα

Φάγαμε σχεδόν το μισό Μάρτη

Σ’ ένα πέλαο άγριο με  μαυρίλα

Σβήσαμε άλλους  πέντε από το χάρτη

 

Στο Παλάτι τώρα θάχει βρέξει

Θάναι απ’ το τσιμπούσι  γυφταριό

Κι’ απ’ την Πηνελόπη  μία  λέξη

Περιμένει  πια τ’αληταριό.

 

www.kostaspak.gr  

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ-”ΜΕΛΙ ΤΟ ΕΚ ΠΕΤΡΑΣ” ΤουΚώστα Γεωργόπουλου

ΤΟ  ΔΕΝΤΡΟ-«ΜΕΛΙ  ΤΟ ΕΚ ΠΕΤΡΑΣ»

 

Εδώ  που υψώνεται τώρα αυτό το καμπαναριό του χωριού  υπήρχε  τα χρόνια εκείνα το παλιό προσεισμικό αλώνι.

Το σημερινό βέβαια  που το έχει αντικαταστήσει ,είναι όπως όλα  μπετονένιο.

Είναι της μόδας όπως λένε  ,λουσάτο και ευπρόσωπο, αλλά είναι άλλο πράγμα.

Εκείνο το αλώνι τα σημερινά παιδιά,  που πολύ λιγοστά μόνο υπάρχουν,  δεν το υποψιάζονται κaν.

Οι άνθρωποι της δικής μου γενιάς  και οι παλαιότεροι , που τυχαίνει να ζουν ,πολλές φορές το αναφέρουν στις συζητήσεις τους.

Απ ότι θυμάμαι ,όπως όλα τα κτίσματα του χωριού  προσεισμικά  ήταν και τούτο κτισμένο με χοντρές πελεκημένες πέτρες από το έξω μέρος.

Είχε βέβαια και μια χοντρή παλάμιση με ασβέστη  εξωτερικά, πού με τα χρόνια  όμως είχε ξεφτίσει  χαρίζοντας στο κτίσμα την λεγόμενη πατίνα του χρόνου.

Ήταν κυκλικό, όπως συνήθως όλα τα αλώνια της εποχής και η διάμετρός του σχεδόν σαν του σημερινού.

Το μόνο πράγμα που θύμιζε μπετόν ,ήτανε μια λεπτή στρώση τσιμέντου που είχε ίσως προστεθεί λίγο αργότερα και συγκρατούσε τη στέψη του.

Το δάπεδό του ήταν στέρεο και συνεκτικό στρωμένο με ένα λεπτό χαλίκι που κάπου –κάπου ανανεωνότανε.

 

Παρ όλο που υπέφερε από τα καθημερινά παιγνίδια των παιδιών της εποχής  εκείνης, ωστόσο ακόμη διατηρώ  στη μνήμη μου διό πράγματα, την ασπράδα του και το φως του.

Το πραγματικό του όμως στολίδι  ήτανε μια τεράστια αγριοκαρυδιά  παμπάλαια, με έναν κορμό που δεν αγκαλιαζόταν και   ζούσε  εκατοντάδες χρόνια  ακουμπισμένη στη μεσημβρινή του πλευρά.

Στο μέρος εκείνο της συνεπαφής το εξωτερικό ύψος του αλωνιού έφθανε και τα διόμιση μέτρα.

Ο κορμός της αγριοκαρυδιάς  η του δέντρου όπως το αποκαλούσαμε τότε ήτανε πανάρχαιος και οι παχιές του φλούδες ήταν σκαμμένες από τα χρόνια και έμοιαζε σαν να έχει ψυχή.

Δεν μπορούσες όμως να καθορίσεις την ηλικία του.

Η ζωή του μετριόταν με αιώνες.

Έδινε την εντύπωση ενός γερασμένου κορμιού με φουσκωμένες φλέβες .

Ήταν ένα παμπάλαιο στοιχειό ,που όμως το αγαπούσαν όλοι.

Κάτω από  τον ίσκιο του είχαν σίγουρα καθίσει όλοι οι πρόγονοί  και γενάρχες Γεωργόπουλοι   και  μη των Μουσάτων της Κεφαλονιάς, από το 1550 κι’ εδώθε.

Ο Σταμάτης ο Γεωργόπουλος ο Μουσής, οΓιάννης ο Γεωργόπουλος ,o Στάθης ο Γεωργόπουλος ,που το 1638 μπήκε στη λίστα των προνομιούχων

μαζί με 95  άλλες οικογένειες ,όπως αναφέρει ο ιστορικός Μοσχόπουλος.

Αργότερα ο Χριστόδουλος Γεωργόπουλος ,ο Βαγγέλης Γεωργόπουλος

και άλλοι πολλοί.

 

Ως ένα διάστημα που θα ήτανε ίσως και τρία μέτρα ο κορμός αυτός του δέντρου ,συνέχιζε ευθύγραμμος και ίσος  καταλήγοντας σε μια τεράστια και χοντρή διχάλα διακλαδιζόμενος  σε ένα πλήθος από μικρότερα αλλά εκτεταμένα κλαδιά, που κρατούσαν σκιά στο αλώνι κυρίως στους καλοκαιρινούς μήνες.

Όλα τα παιδιά της εποχής εκείνης είχαν σκαρφαλώσει στα πανάρχαια  κλαδιά του.

Υπήρχαν όμως και πολλά ιδίως τα μικρότερα ,που δεν τα κατάφερναν να σκαρφαλώσουν κι’ έμεναν να κοιτάζουν με θαυμασμό τα μεγαλύτερα ,που το είχαν κατορθώσει.

Κάποτε ο Παπαδιαμάντης περιγράφοντας στο διήγημά του  « Υπό την βασιλική δρυ» την ομορφιά του δέντρου του έγραφε:

 

«Ησθανόμην άφατον συγκίνησιν να θεωρώ το μεγαλοπρεπές εκείνο  δέντρον. Εφάνταζεν εις το όμμα, έμελπεν εις το ους , εψιθύριζεν εις την ψυχήν φθόγγους αρρήτου γοητείας.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         Από τα φύλλα της εστάλαζεν και έρριε ολόγυρά της , «μάνα ζωής» δρόσον γλυκασμού,  μέλι το εκ  πέτρας…»

 

Το να μπορέσεις να σκαρφαλώσεις στην κορυφή του δέντρου μας  εκείνου,  ήτανε ένας δείκτης της αντρειοσύνης σου Ένοιωθες από την άλλη μέρα κιόλας  υπερηφάνεια.

Έμπαινες  τότε και με το δίκιο σου στο βασίλειο των μεγάλων παιδιών,  που εκεί ίσχυαν άλλοι νόμοι άγραφοι και άλλες συνήθειες.

Αν λόγου χάρη  ήθελες να λύσεις τις διαφορές σου με κάποιον συνομήλικό σου  ,για να τον προκαλέσεις θα έπρεπε να του βάλλεις το «σάλιο στη… μύτη».

Έφτυνες το δάχτυλό σου τον πλησίαζες  και το σκούπιζες στη μύτη του.

Αυτή ήτανε η έσχατη προσβολή.

Σαν να λέμε σήμερα του πέταγες το γάντι…

Η επόμενη φάση –αν και δεν συμπαθώ τη φράση- ήτανε να πιαστείς με τον αντίπαλο  στα χέρια  και να κυλιστείς μαζί του στο έδαφος,  μέχρι τελικής εξόντωσης.

 

Οι τσακωμοί ήτανε πολλοί συχνοί  τα χρόνια εκείνα και συνήθως γινόντουσαν στο χώρο του αλωνιού.

Οι αιτίες πολλές και διάφορες.

Αλλά για να ξαναγυρίσουμε στην ιστορία του δέντρου  πάλι για να ανέβεις στον κορμό  του ήτανε πολύ δύσκολο.

Κάποιοι είχανε καρφώσει στον κορμό αυτόν  ένα διό πέρονες (μεγάλα καρφιά) με αποτέλεσμα να υπάρχουνε  ισάριθμα σκαλοπάτια ,που βοηθούσανε την άνοδο μέχρι την πρώτη διχάλα.

Αφού έφθανες εκεί  τα πράγματα παίρνανε  εύκολα το δρόμο τους.

Και μα την αλήθεια  ο δρόμος αυτός οδηγούσε προς τα ξοκλάδια του, που από εκεί πλέον αντίκριζες έναν  άλλο κόσμο γοητευτικό  κι έναν  ορίζοντα ανεπανάληπτο.

Και τι δεν μπορούσες να δεις από κει πάνω.

Φαινόταν  όλη σχεδόν η «χώρα»  με την παρέα των χωριών της και προς το βάθος η λεπτή γαλάζια γλώσσα της θάλασσας, που χανόταν  μέσα στη αχλύ του μακρινού ορίζοντα.

Κατά το μέρος πάλι του Σιρόκου-Λεβάντε  αχνοφέγγιζε  η Ζάκυνθος άλλες φορές αστραφτερή κι άλλες φορές πνιγμένη στην ομίχλη του καλοκαιριάτικου πρωινού της θάλασσας.

Μπροστά σου προς το μέρος του Γρέου ολόκληρος ο Αίνος κρεμασμένος σχεδόν  από τα σύννεφα, γκριζωπός και μαυρογάλαζος , με τα σπάνια μαύρα μεσογειακά του έλατα.

Ο πολύ αργότερα κηρυγμένος Εθνικός Δρυμός σε όλο του το μεγαλείο.

Προς το σημείο πάλι της Τρεμουντάνας ο Ξερακιάς ,η χαμηλότερη συνέχεια του Αίνου προς το μέρος της Σάμης.

Ύστερα προς το μέρος του Μαίστρου και του Πουνέντε  κατηφόριζαν οι λόφοι πρώτα το «Λίμνη»,σε συνέχεια  το Βενετσιάνικο κάστρο  κι ο λοφίσκος του Καραβάδου, κλείνοντας έτσι  την  προαιώνια αυτή χορεία των βουνών.

Προς το μέρος του Γαρμπή και της Όστριας  απλωνόταν η θάλασσα του Ιόνιου  άσωστη ως τις ακτές της Αφρικής.

Το δέντρο αυτό την εποχή εκείνη  είχε γίνει το δεύτερό μας σπίτι.

Μέσα στις  παχιές χαραμάδες της φλούδας του,  ψάχναμε για μυρμήγκια και τζιτζίκια.

Πολλές φορές κοπανάγαμε με μια πέτρα  σε ένα ξερό κομμάτι κορμού ,για να τα κάνουμε  να πεταχτούν απ τις φωλιές τους.

Το αποτέλεσμα ήταν σε λίγο  ολόκληρα συντάγματα από μερμήγκια  να

έχουν κατακλύσει  τον κορμό του.

Γελάγαμε τότε με αυτούς που δεν είχαν προφτάσει να κατέβουν από κει πάνω και μένανε σκαλωμένοι στα κλαδιά του  αποκλεισμένοι και ζωσμένοι από τις τρομερές δαγκάνες των μερμηγκιών, που δίνανε κάτι τσιμπιές, που Παναγία φύλαγε.

Από το δέντρο αυτό είχα παρακολουθήσει με πολλούς άλλους τις φωτιές που ανάβαν κυρίως το καλοκαίρι  στο ελατόφυτο βουνό.

Το απροστάτευτο δάσος καιγόταν  τότε  κατάμονο και αβοήθητο , για μέρες.

Αργότερα στη περίοδο της Γερμανοιταλικής  κατοχής  είχαμε παρακολουθήσει όλες τις επιθέσεις των Αγγλικών αεροπλάνων της ΡΑΦ εναντίον των Ιταλικών νηοπομπών, που διέσχιζαν με προκλητική έπαρση  και μεγαλοπρέπεια το Ιόνιο.

Παίρναμε έτσι την ικανοποίηση μας  βλέποντας  τις ατελείωτες συνοδείες των καταδρομικών, που περιστοίχιζαν τα πετρελαιοφόρα  να ρίχνουν με τα αντιαεροπορικά τους χωρίς αποτέλεσμα  ασταμάτητα , σε έναν σχεδόν αόρατο εχθρό,  που τους είχε κατακομματιάσει.

Είχαμε δει  πολλά πλοία να φλέγονται  κι ένα από αυτά χτυπημένο τότε  κατόρθωσε να συρθεί ως τον κόλπο του Ληξουριού, για να μείνει εκεί και μετά την απελευθέρωση μισοβυθισμένο στα ρηχά.

Αν έφθανε στην Αφρική ίσως ο Ρόμελ να είχε νικήσει.

Ήταν τεράστιο γεμάτο με εφόδια, από τανκς, μέχρι νερό και βενζίνες.

Δεν έφθασε όμως ποτέ στον προορισμό του.

 

Το αλώνι  αυτό  στα προπολεμικά χρόνια ήτανε κάτι σαν την κεντρική πλατεία του χωριού.

Τα καλοκαιρινά βράδια με το αυγουστιάτικο φεγγάρι προπάντων είχε μεγάλη κίνηση.

Ήτανε χάρμα.

Παιδιά, νέοι ,γέροι ,κοπελιές πάνω στα καλά τους, εκεί ανταλλάσσανε τις πρώτες κρυφές ματιές.

Τα πρώτα διστακτικά και συνεσταλμένα μιλήματα εκεί γινόντουσαν.

Παραμύθια, ιστορίες, παιγνίδια δίνανε και παίρνανε.

Μα το παιγνίδι που είχε πραγματική πέραση τότε ήτανε το «φτου κι’ ανάστα».

Όπως ονομάζαμε το ιδιόρυθμο αυτό κρυπτό.

Το τι… φτυσιές είχε φάει το αθώο αυτό κατά τα άλλα δέντρο, δεν λέγεται.

.

Ακόμα το παιγνίδι αυτό είχε παράδοση και συνεχιζόταν και στα μετασεισμικά χρόνια από τα σημερινά παιδιά.

 

Μα τώρα πια  το δέντρο δεν υπάρχει  και τα παιδιά παίζουν το « φτου κι ανάστα» κάτω από το φανταστικό στοιχειό του.

Το τέλος του δεν το έχω μάθει ακόμα.

Το δέντρο ήταν χιλιόχρονο.  Ήταν η ίδια η ιστορία του χωριού μας.

Δεν τολμώ να πιστέψω πως κάποιος  το έκοψε. Πρέπει να δυσκολεύτηκε πολύ. Ίσως όμως  το  δέντρο  να  ξεράθηκε κιόλας.

Δεν   μπορούμε  να    ξέρουμε ,δεν μάθαμε.

Μα αν   δεν έγινε έτσι τότε είναι σίγουρο πώς ο δράστης  σαν παιδί, δεν θα τα είχε καταφέρει να ανέβει στις σκαλωσιές του  και να ζήσει το μεγαλείο του!..

 

K.Π.Γεωργόπουλος  Πακιόλος

  • Μουσάτα  2  Μαρτίου  2007.

  • Αναθεωρήθηκε και συμπληρώθηκε Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018 .

 

 

 

.

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ Τ΅ΣΕΠΗΣ

Η πολιτική πλέον έγινε ποδόσφαιρο και  οι πολιτικοί μας έχουνε γίνει σαν τους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές που προσβλέπουν στο χρήμα και ενίοτε με τους στημένους αγώνες, εξαπατούν  τους οπαδούς τους, αποσπώντας  εντέχνως  μέσω ψευδών υποσχέσεων  , τις  ελάχιστες οικονομίες τους περικόπτοντας τις συντάξεις τους και τις άλλες παροχές τους.

 

Είναι επομένως αναμενόμενο  μπροστά στην ολοσχερή κατάρρευση της οικονομίας και των πολιτιστικών αξιών της Χώρας να καταρρεύσουν και οι ιδεολογίες.

 

Παρ’ όλα αυτά μέσα στην γενική αυτή ισοπέδωση των πάντων , μία ιδεολογία θα εξακολουθήσει υφιστάμενη ,αναλλοίωτη και ακμάζουσα παλαιόθεν.

 

Είναι η ιδεολογία την οποία έχουν ενστερνισθεί ακόμα  και οι εκπρόσωποι του λαού  και  δια την  οποίαν  μάχονται  φωνασκούντες  και αξιώνοντeς δια παντός μέσου την προσοδοφόρο  εκλογή  τους.

Και αυτή είναι: Η ιδεολογία της τσέπης.

 

          www.kostaspak.gr

            10/1/2015 1:07:29 πμ

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΚΗΠΟΙ του κώστα Γεωργόπουλου-Πακιόλου

Η  ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ   ΚΑΙ  ΟΙ     ΜΙΚΡΟΙ    ΚΗΠΟΙ

Σε  μια  λίγο  ακραία  τοποθέτηση  η  γεωμετρία  στους  κήπους  είναι ότι  η  δικτατορία  στα πολιτικά  συστήματα

Των  ανθρώπων.

Περιορίζει   την  ελευθερία  της  χλωρίδας που τις  επιβάλλει  να  αναπτυχθεί  σύμφωνα  με  γεωμετρικά προκαθορισμένα  σχέδια .

Ότι  ακριβώς κάνει και  ένα  ολοκληρωτικό  σύστημα στους  ανθρώπους.

Οι  άγγλοι  έχουν  τους  πιο όμορφους κήπους ,τουλάχιστον στην  Ευρώπη. Διακρίνονται για  την  ελευθερία των θάμνων  και  των  δέντρων ,της  βλάστησης  και  της  σύνθεσης  των  χρωμάτων, που οδηγεί σε  μια  διάσπαση  -διαταραχή  της  συμμετρίας. Δεν  εννοούμε βέβαια τους δημόσιους  κήπους  που συνήθως  εκεί ακολουθείται  το  γεωμετρικό  σχέδιο, αλλά επίσης  και  στις  πολυτελείς κατοικίες με απεριόριστους  χώρους. Μιλάμε  πάντα  για μικρούς κήπους ,σε  αστικές  και περιαστικές  οικιστικές  δομές.

Το  1993 σ’ ένα  ταξίδι μου  στο  Λονδίνο  είχα  εντυπωσιασθεί  με τους  αγγλικούς  κήπους. Δεν  το  ξεχνώ.

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ-ΣΥΜΠΑΝ-ΖΩΗ.

ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ-ΣΥΜΠΑΝ-ΖΩΗ    (Τι λένε  οι  Σοφοί  μας)

 

Ο  Σπινόζα έλεγε ότι  όλα πρέπει  να τα  βλέπουμε από  την  πλευρά  της  αιωνιότητας.

  • Ο  Φυσικός  υψηλής  ενέργειας  και  ερευνητής  του Harvant kai Cern  Δημήτρης  Νανόπουλος  σημειώνει  στο  βιβλίο  του  «Ο τρίτος  βράχος  από  τον  Ήλιο»… «  Με βάση  τα  όσα  γνωρίζουμε μέχρι  σήμερα ολόκληρο  το  Σύμπαν μας  είναι μια  κβαντική  διακύμανση  η  οποία  προήλθε  από  το  τίποτα. Αν  λάβουμε  υπ΄ όψη  αυτή  τη  διαπίστωση ,καταλαβαίνουμε  ότι  είμαστε μια  «ανακατανομή  του  τίποτα»(Σελ:184)

  • «Μπορεί  κανείς  να  θεωρήσει  τη  ζωή  μας  ένα  επεισόδιο  που  ταράζει ανώφελα  τη  μακαριότητα  του  τίποτα και του  μηδενός»  έγραφε ο  Σοπενχάουερ.

  • Η φύση  δεν  ξέρει  καν  ότι  υπάρχουμε» έγραφε  ο  Rilke.

  • Ο  Δημήτρης  Νανόπουλος  επίσης  στο  προαναφερόμενο  βιβλίο  του  γράφει: « Η δημιουργία  της  ζωής δεν  έχει  σημασία  για  το  Σύμπαν»(Σελ.236)

  • Ο  Δ.  Νανόπουλος  ακόμα  μας  λέει:Το  ότι  στον  21ο  αιώνα οι περισσότεροι άνθρωποι αποφασίζουν  να  ζήσουν  και  να  πεθάνουν 

πνευματικά  κωφάλαλοι  και  τυφλοί ,είναι  τρομακτικό! Στον  21ο   αιώνα δεν  είναι  λογικό οι  περισσότεροι  άνθρωποι  του  πολιτισμένου  κόσμου να έχουν  ακόμα  αστήρικτες επιστημονικές  πεποιθήσεις για  τη  ζωή  και  για  τον  άνθρωπο.

 

Ο  Κώστας  Γεωργόπουλος  έκανε  την  παρούσα  ανάρτηση  στην  Ιστοσελίδα  του  www.kostaspak.gr 25/10/2018 12:15 πμ

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΚΕΨΗ Του Κώστα Γεωργόπουλου

ΣΚΕΨΕΙΣ  ΓΙΑ  ΤΗ  ΣΚΕΨΗ

Φαίνεται πως από τις πρώτες προσπάθειες του ανθρώπου να εξελιχθεί  πρωταρχική σημασία είχε παίξει η σκέψη του.

Άρχισε  μέσω αυτής να ανακαλύπτει τα εργαλεία, που του ήταν όχι μόνο χρήσιμα αλλά και απαραίτητα για την επιβίωση του, μέσα στις πολύ δύσκολες συνθήκες της εποχής.

Η Δράση και εφαρμογή ερχόταν δεύτερες πάντα.

Δεν είναι τυχαίο  ,ότι στις μέρες μας οι ασχολούμενοι με την πολιτική γνωρίζουν επακριβώς αυτήν την αλήθεια.

Συνήθως επιλέγουν πρόσωπα που θα μπορούν να διεκπεραιώσουν

καινοτόμες ιδέες εφαρμογής και να λύσουν προβλήματα κοινωνικά και οικονομικά.

Δεν είναι τυχαίο ,ότι στις τάξεις τους ,δεν μπόρεσε ποτέ να διεισδύσει και να πετύχει  με τα μέτρα του πολιτικού  ένας λ.χ. διανοούμενος.

Θυμηθείτε την παραίτηση Ξαρχάκου από το βουλευτικό αξίωμα ,η την παραίτηση της Συνοδινού και τόσων άλλων ακόμα.

Για να κλείσει αυτό το κενό η πολιτική επiνόησε  με την βοήθεια της τεχνολογίας τον τεχνοκράτη.

Είναι ένα κράμα πολιτικού με μια λεπτή επίστρωση πνευματικότητας.

Ελίσσεται και δρα πάντοτε στη σφαίρα των τεχνολογικών ανακατατάξεων

στο πεδίο της σύγχρονης τεχνογνωσίας.

 

Ένας τεχνοκράτης όμως πολιτικός συμβαίνει ,εάν  δεν εφαρμόζει την τεχνογνωσία του προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, να είναι πιο επικίνδυνος στο χώρο του ,από έναν σκέτο πολιτικό.

Ειδικά οι παρεμβάσεις της τεχνοκρατικής εξουσίας στα τελευταία χρόνια

στο περιβάλλον και αλλού θεωρήθηκαν άκρως βλαπτικές για την ομαλή εξέλιξη των οικοσυστημάτων και της εν γένει αειφορικής ανάπτυξης.

Σκεφθείτε ότι αυτή την στιγμή που χύνονται 60000 βαρέλια πετρελαίου

ημερησίως  στον κόλπο του Μεξικού κάποιοι τεχνοκράτες της Β.P

έχουν βάλλει το χέρι τους.

Ένας τεχνοκράτης ίσως και πολιτικός επiνόησε τα οστεάλευρα με τα οποία

ανατράφηκαν οι αγελάδες και τα μοσχάρια της Αγγλίας, την περασμένη δεκαετία, που όπως είναι γνωστό  απείλησαν με την εγκεφαλοπάθεια  χιλιάδες ανύποπτους ανθρώπους.

Εδώ  προφανώς ίσχυσε το αξίωμα:Ρίχνουμε το κόστος διατροφής των αγελάδων κατακόρυφα και έτσι αυξάνουμε αναλογικά τα κέρδη των εταιριών μας.

Ύστερα όμως από καιρό η εγκεφαλοπάθεια οδήγησε στα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.

Ίσως εδώ να ισχύει και το τρίτο αξίωμα της θερμοδυναμικής. Είναι πασίδηλο ότι αυτοί που βιάζουν τη φύση αντλούντες κέρδη ευθέως ανάλογα , από το βιασμό και την κακοποίηση της, στο τέλος

καταστρέφονται και αυτοί, που όμως συμπαρασύρουν και τους άλλους, που φυσικά δεν φταίνε.

Η καταστροφή της Αθήνας ,που απετέλεσε και το πρότυπο για τόσες άλλες πόλεις στην πατρίδα μας ,οφείλεται  στην παραπάνω αιτία.

Το συμπέρασμα που βγαίνει από όλα  αυτά είναι απαγοητευτικό.

Ο άνθρωπος  τελικά πιο προνομιούχος  από όλα τα άλλα θηλαστικά έχοντας στα χέρια του αυτό το θαυμάσιο εργαλείο, που λέγεται σκέψη

ελάχιστα το χρησιμοποιεί, για την εξέλιξή του σε υψηλότερα επίπεδα διαβίωσης.

Φαίνεται ότι το χρησιμοποιεί περισσότερο για την αυτοκαταστροφή του.

Η τεχνογνωσία για την πληροφορική και το διαδίκτυο δεν ξέρουμε που τελικά θα μας οδηγήσει .

Στο όριο του Μπέκερμαν* θα φθάσουμε ύστερα  από   χρόνια,αν θα  φθάσουμε  τελικά. Ως τότε κανείς δεν ξέρει.

Και όσο το επίπεδο της τεχνολογικής  προόδου μεγαλώνει ,τόσο ο κίνδυνος της αυτοκαταστροφής του ανθρώπινου είδους αυξάνει γεωμετρικά.

Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

 

Κ. Π. Γεωργόπουλος –Πακιόλο

ς

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment