ΕΦΗ ποίηση Κώστα Γεωργόπουλου Πακιόλου

EΦΗ

 

Έλατο μοσχομυρισμένο της πλαγιάς

Φιλί τ’ ανέμου σ’ ανοικτά κατάρτια

Ηλιόλουστης ημέρας αναστεναγμός

   www.kostaspak.gr

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Η ΑΣΠΡΗ ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ Διήγημα του Κώστα Γεωργόπουλου Πακιόλου

H ΑΣΠΡΗ ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ

Όταν άκουσα για πρώτη φορά κάποιον της παρέας μου να μας λέει για άσπρη κουκουβάγια δεν τον πίστεψα.

Μας έκανε και όρκο πως την είχε δει ένα κοντόβραδο κοντά στην εκκλησιά του χωριού.

-Μα τον Aη Γεράσιμο την είδα σας λέω.. Τα μάτια της ήτανε κίτρινα και μεγάλα.. Σαν ρολόγια σας λέω…

- Στο στόμα της είχε έναν αρουραίο.

-Να … αστροποκαώ αν σας λέω ψέματα.

Τέλος πάντων οι πιο πολλοί δεν τον πιστέψαμε.

 

Την άλλη μέρα ο Παναγής ήρθε και με βρήκε . Ήτανε φίλος μου και του είχα εμπιστοσύνη.  Ήτανε ένα χρόνο μεγαλύτερός μου. Εκείνος στα δώδεκα και εγώ στα έντεκα. Κάναμε όμως καλή παρέα και σπάνια μαλώναμε, χωρίς όμως να κρατάμε κακία ο ένας στον άλλο.

Οι δικοί μου έλειπαν όλοι από το σπίτι εκείνη την ημέρα  κι έτσι είχαμε στη διάθεσή μας χώρο, αλλά και χρόνο.

Ήτανε καλοκαιριάτικο πρωινό και το σχολείο δεν μας απασχολούσε πια.

Μας ένωνε η περιπέτεια. Είχαμε δει πολλά και διάφορα μαζί  άσχημα και χαρούμενα , που συνέβαιναν στο χωριό την εποχή εκείνη.

Λόγου χάρη δεν αφήναμε  γάμο η βαφτίσι , που να μην παραστούμε, για να γεμίσουμε τις πουσνάρες μας με κουφέτα.

Τρέχαμε  στα μνημόσυνα για να πάρουμε στο τέλος εκείνη τη θαυμάσια λιχουδιά το βρασμένο στάρι, με τη ζάχαρη  και τα μυρωδικά ,που άρεσε σε όλους ακόμα και στον πεθαμένο ,που το είχε γευτεί και αυτός ο καυμένος  στον επάνω κόσμο, όταν ακόμα ήτανε ζωντανός.

Ακόμα και στις κηδείες τρέχαμε και ήτανε τόση η περιέργειά μας, που δεν ε παραλείπαμε να παρακολουθήσουμε στο νεκροταφείο του χωριού το άνοιγμα του παλιού τάφου, από το νεκροθάφτη  για να μετρήσουμε τις καυκάλες* και τα κόκαλα , που θα έβαζε κατά μέρος με σκοπό να τα παραχώσει την άλλη μέρα ,μαζί με τον πεθαμένο.

Ήτανε ένα θέαμα «Γκραν γκινιόλ» και απαγορευμένο  … για ανηλίκους, που εμείς  ωστόσο είχαμε συνηθίσει και είχαμε έτσι εξοικειωθεί εύκολα και πολύ πρόωρα ,με την ιδέα του θανάτου.

Εξ αιτίας όλων αυτών εγώ βέβαια  έβλεπα φρικτά όνειρα που και που  και ταραζόμουνα στον ύπνο μου, χωρίς η μάνα μου να έχει διαγνώσει την αιτία.

Οι γονείς μας δεν ήξεραν τίποτα από τις εμπειρίες μας αυτές.

Τις κρατούσαμε από φόβο για τον εαυτό μας ,σαν επτασφράγιστο μυστικό.

-Πέθανε ο Μπάρμπα Μαυραδής  πάμε να δούμε το λάκκο , μου έλεγε ο Παναγής κι’ εγώ δεν του χάλαγα το χατίρι.

Και μια φορά φθάσαμε να μαλώσουμε, πάνω από τον ανοιγμένο τάφο, γιατί εγώ ισχυριζόμουνα ότι ένα κόκαλο προερχότουν, από την κνήμη του νεκρού και όχι από το χέρι, όπως  επέμενε ο Παναγής.

Είχαμε αποκτήσει γνώσεις στην ανατομία του ανθρωπίνου σώματος ,που αμφιβάλλω αν τις είχε ο νεκροθάφτης , που μας κοίταζε πολλές φορές  με αμηχανία καθώς  ψιλομαλώναμε  για το είδος…. των κοκάλων.

Κι’ ένα κοντόβραδο που ο νεκροθάφτης έλειπε και είχε αφήσει παράμερα τα οστά , κοψοχολιαστήκαμε καθώς πλησιάζοντας είδαμε μια καυκάλα να…περπατάει.

Εγώ σχεδόν είχα…. χεστεί από το φόβο μου, όταν ο κολλητός μου είχε τον

ηρωισμό να πλησιάσει την καυκάλα και να διαπιστώσει, πως μέσα στην καυκάλα του νεκρού είχε φωλιάσει μια μπουσάκα*και θέλοντας να βγει από κει έκανε την καυκάλα να αναποδογυρίζει και σχεδόν να περπατάει.

 

Αλήθεια- είχα σκεφθεί τότε- ο άνθρωπος αυτός όσο ζούσε, θα μπορούσε ποτέ να φαντασθεί, ότι στο πίσω μέρος του κρανίου του, απ’ όπου τόσες σκέψεις θα είχε ανασύρει, στο τέλος θα φώλιαζε μια μπουσάκα?

Ήτανε ίσως  μια άγρια σκέψη και φρικιαστική συνάμα  , για την ηλικία μου.

Ωστόσο έστω και ενδόμυχα εγώ την είχα κάνει..

Από τότε  θυμάμαι έκοψα αυτό το ..μακάβριο χόμπυ, παρά τις συχνές οχλήσεις του κολλητού μου.

 

Όλα αυτά λοιπόν λίγο πολύ μας συνέδεαν  και το πρωινό  εκείνο που άρχισε να μου εξιστορεί με λεπτομέρειες τη γνωριμία του, με την άσπρη κουκουβάγια ο Παναγής ,δεν ξέρω πως, αλλά άρχισα να τον πιστεύω.

-Θα πάμε μαζί ένα κοντόβραδο να σου δείξω τη φωλιά της .

-Την παρακολούθησα και κατάλαβα, από τον αρουραίο που κρατούσε στο στόμα της ,πως θα τον πήγαινε στα κουκουβαόπουλά της.

-Αλλά το σπουδαιότερο δεν σου το είπα ακόμη…

-Τι δηλαδή?-

-Που νομίζεις πως έχει τη φωλιά της?

-Ε ! Σε κάποιο δέντρο σίγουρα , είπα εγώ

-Εμ όχι χαζέ , δεν την έχει φτιάξει σε δέντρο.

-Οι κουκουβάγιες δεν φτίάχνουν ποτέ τη φωλιά τους σε δέντρο..

-Μη με κρατάς σε αγωνία ρε παιδί μου ..πες μου.

-Εμ εδώ σε θέλω ..

-Που… διάολε? λέγε..

-Στο γυναικωνίτη της εκκλησιάς του Άη Νικόλα.

-Και γιατί  διάβολο μπαίνει εκεί?

-Όχι βέβαια να προσκυνήσει, αλλά για να ταίσει τα παιδιά της.

-Και καλά από που μπαίνει αφού η Εκκλησία είναι κλειστή? ρώτησα εγώ με έντονη περιέργεια.

-Από το πίσω μέρος της εκκλησιάς ψηλά στον τοίχο και κάτω από την στέγη είδες ότι υπάρχει ένα στρογγυλό παράθυρο?

-Ναι το έχω δει-

-Ε λοιπόν από κείνο το παράθυρο μπαίνει η άσπρη κουκουβάγια.

-Και εμείς από θα μπούμε ,αφού η εκκλησία είναι κλειδωμένη?

-Από το ίδιο παράθυρο θα μπούμε και μεις.

-Μας χωράει ? Από ότι ξέρω είναι πολύ μικρό.

-Μας χωράει ίσα –ίσα.

-Πως το ξέρεις?

–Λες να μην έχω μπει?

-Εσύ  μπορεί να έχεις μπει , αλλά καθώς βλέπεις εγώ δεν έχω μπει και δεν ξέρω αν θα μπορέσω να μπω .Είμαι λίγο πιο παχουλός από σένα.

-Εγώ είμαι πιο αδύνατος από σένα ,αλλά και συ που είσαι λίγο πιο παχουλός, θα σε πάρει το άνοιγμα.

-Απ’ ότι ξέρω το στρογγυλό αυτό παράθυρο είναι πολύ ψηλά ,μπορεί το ύψος εκεί να είναι και τρία μέτρα.

-Θα μας χρειαστεί μια τρίμετρη  σκάλα.

-Ξέρω μία σκάλα ξύλινη εκεί κοντά του μπάρμπα Λια.

-Θα την πάρουμε και αφού κάμουμε τη δουλειά μας ,θα την ξαναβάλουμε στη θέση της.

-Είμαστε σύμφωνοι?

-Σύμφωνοι.

-Τσιμουδιά σε κανέναν

-Μόνο εμείς οι δύο θα το ξέρουμε.

 

Δεν υπήρχε λοιπόν αμφιβολία, πως πολύ σύντομα θα ανταμώναμε την άσπρη κουκουβάγια και δεν θα βλέπαμε μόνο την ίδια ,αλλά θα γνωρίζαμε ολόκληρη την οικογένεια.

Αρκεί να πηγαίναμε  βραδινές ώρες, μια και τις υπόλοιπες ώρες κύριος οίδε που μπορούσε να περνάει τον καιρό της.

Ο Παναγής με διαβεβαίωνε ότι η άσπρη κουκουβάγια κουβαλούσε στα μωρά της αρουραίους και δεν μπορούσα να φανταστώ, πως ήτανε δυνατόν

όλη αυτή η μπόχα ,να μην είχε γίνει αντιληπτή στο εκκλησίασμα.

Βέβαια στο γυναικωνίτη από καιρό ,δεν μπαίνανε πλέον  εκεί γυναίκες .

Σιγά-σιγά είχε εκλείψει ο διαχωρισμός αυτός ,που απαιτούσε οι γυναίκες να βρίσκονται  στην εκκλησία χωριστά από τους άνδρες .

Φαίνεται πως η άσπρη κουκουβάγια ήταν η μεγάλη κερδισμένη από την πρόοδο της κοινωνίας προς το παρόν.

Απέμενε να το  διαπιστώσουμε και στην πράξη.

Από ότι θυμάμαι διάφορα εμπόδια μας είχαν υποχρεώσει να αναβάλλουμε συνέχεια την επιχείρηση της άσπρης κουκουβάγιας.

Τη μια δεν μπορούσαμε να βρούμε σκάλα τόσο ψηλή.

Την άλλη βρήκαμε ,αλλά μας έσπασε ένα σκαλοπάτι και ο Παναγής έπεσε και παρ’ ολίγο να σπάσει το πόδι του.

Αφού επιδιορθώσαμε τη σκάλα το αφήσαμε για την επόμενη Δευτέρα

Θα πηγαίναμε μόλις θα βούταγε ο ήλιος .Είχε σχεδόν μπει το φθινόπωρο για τα καλά.

 

Αυτό το Φθινόπωρο ήτανε από τα πιο συνταρακτικά, που θα γνώριζε η Κεφαλονιά. Η Ιταλική κατοχή θα έδινε τη θέση της σε μια άλλη πιο δυσβάστακτη κατοχή ,τη Γερμανική.

Μια ολόκληρη μεραρχία Ιταλών αλπινιστών η Άκουι θα ξεκληριζότουνε  μέσα σε μια βδομάδα, από τους Γερμανούς της ορεινής μεραρχίας  των Εντελβάις

Στο χωριό μας ήδη είχαν εγκατασταθεί οι Γερμανοί εξολοθρεφτές  της Ιταλικής μεραρχίας Άκουι.

Ήταν ένα τμήμα  από τις   επίλεκτες δυνάμεις των    Εντελβάις της 1ης ορεινής  μεραρχίας  του 22ου Σώματος Στρατού.

Αυτό βέβαια δεν είχε αισθητή  επίδραση ούτε στο σχέδιό μας, για την επιχείρηση της άσπρης κουκουβάγιας ,αλλά ούτε και καμία  επίδραση είχε πάνω στις συνήθειες του πουλιού αυτού ,μια και ο φίλος μου με διαβεβαίωνε  ότι εξακολουθούσε η κουκουβάγια να ταίζει τα μωρά της,  με αρουραίους παρ’ όλο που τα μωρά των ανθρώπων εκείνης της περιόδου αντιμετώπιζαν το φάσμα της αβιταμίνωσης και της ελεεινής πείνας

 

Σε κάποια στιγμή έφθασε και η Δευτέρα και πάνω στο κάθισμα του Ήλιου συναντηθήκαμε έξω από την Εκκλησία του Άη Νικόλα  με τον Παναγή και στερεώσαμε την σκάλα στον βορινό του  τοίχο για να φθάσουμε στο στρογγυλό  παραθυράκι ,απ’ όπου θα μπαίναμε στο γυναικωνίτη , που ήταν και η φωλιά της άσπρης κουκουβάγιας.

-Άσε, θ’ ανέβω πρώτα εγώ και μετά ανεβαίνεις και συ μούπε ο Παναγής και συγχρόνως πιάστηκε από την ξύλινη σκάλα κι ‘ άρχισε ν’ ανεβαίνει διστακτικά στην αρχή και ερευνητικά.

Μπήκε με αρκετή προσπάθεια από το στενό στρογγυλό παραθυράκι κι εγώ κρατώντας τη σκάλα ακόμη  περίμενα με αγωνία να μου δώσει το πράσινο φως για ν\ ανέβω.

Δεν είχαν περάσει μερικά δευτερόλεπτα και μου φώναξε, πως μπορούσα ν’ ανέβω κι εγώ.

 

Είχε πάρει να βραδιάζει και τα χρώματα της Δύσης παιγνίδιζαν στα σκαλώματα του ουρανού.  Μου ήτανε δύσκολο να τα προσέξω μια και τώρα με κατείχε  μια απρόσμενη αγωνία.

Καθώς πέρασα με μεγάλη δυσκολία απ’ το στενό στρογγυλό  παράθυρο και πήδησα στο δάπεδο, διαπίστωσα πως βρισκόμουνα σ’ ένα σκοτεινό πατάρι –σοφίτα, που βρισκότουν πάνω  ακριβώς ,από το γυναικωνίτη  της εκκλησιάς.

Μια βαριά μυρωδιά  πτωμαίνης μπήκε ξαφνικά στα ρουθούνια μου.

Στο μισοσκόταδο πήρε το μάτι μου κάποια αντικείμενα, που είχαν εκεί προφανώς αποθηκευτεί,  από τα παλιά χρόνια  και που είχα ακούσει τον πατέρα μου να μιλάει γι αυτά.

Λόγου χάρη πήρε το μάτι μου ένα μικρό φερετράκι , που μ’ αυτό τον παλιό καιρό θάβανε τα φτωχά  μωρά  και εν συνεχεία  οι δημογέροντες του χωριού το βάζανε στη θέση του πάλι, για να χρησιμοποιηθεί σε άλλα μωρά.

Δίπλα του ένα άλλο μεγαλύτερο φέρετρο σαρακοφαγωμένο, φαίνεται πως στο παρελθόν  είχε παίξει ρόλο στο …ξεπροβόδισμα των ενηλίκων φτωχών.

Κάποια μανουάλια ,σανίδες και σαραβαλιασμένα στασίδια συμπλήρωναν το μακάβριο σκηνικό

Άρχισα  να φοβάμαι, ως που  η φωνή του φίλου μου, από την απέναντι γωνία του παταριού, με επανέφερε στην πραγματικότητα και μου έδωσε θάρρος.

-Έλα να τα δεις . Είναι τέσσερα…στη φωλιά τους..

Πλησίασα σκυφτά και φοβισμένος είδα ένα θέαμα που δεν θα το ξεχάσω σε ολόκληρη τη ζωή μου.

Στη Νότια γωνία του παταριού σε μια τεράστια στρογγυλή  μάλλον  φωλιά κατασκευασμένη από πανιά ,ξύλα και πούπουλα βρισκόντουσαν τέσσερα μικρά άσπρα… διαβολάκια με ολοστρόγγυλα  κίτρινα μάτια, που μας κοιτούσαν έκπληκτα και προφανώς ταραγμένα, από την απροσδόκητη επίσκεψη.

Δεν πέρασαν δευτερόλεπτα και καθώς θαύμαζα τα άσπρα κουκουβαόπουλα  και  το ντεκόρ της φωλιάς, που συμπληρωνότουνε , με μικροσκοπικά κοκαλάκια και κρανία ..αρουραίων, άκουσα ξαφνικά έναν δαιμονικό θόρυβο και πάνω ακριβώς από το κεφάλι μου και το κεφάλι του φίλου μου

είδα να προσγειώνεται με άγριες και επιθετικές διαθέσεις στη φωλιά της η… Μαμά, άσπρη κουκουβάγια.

Η επίσκεψή της ήτανε προγραμματισμένη? Μας είδε να παραβιάζουμε το άσυλό της και ανησύχησε  για τα μωρά της ?Δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Εκείνο όμως που έχει σημασία είναι που κι’  οι δύο μας  τόσο εγώ όσο κι ο Παναγής είχαμε κοψοχολιαστεί  από το φόβο μας ..Είχε κυριολεκτικά «κρυώσει το σάλιο μας» που λένε , από το φόβο…

Τα φτερά της μέσα στο μισοσκόταδο  και άσπρα όπως φαντάζανε ,μας είχαν φανεί τεράστια και μας είχαν αγκίξει κιόλας καθώς  είχε περάσει ξυστά από πάνω μας.

Τρέξαμε κι οι δύο προς την έξοδο ,ποιος να προλάβει να βγει πρώτος .

 

Πέρασαν πολλά χρόνια ,ο Παναγής έφυγε για μακριά κι’ εγώ μεγάλωσα πολύ .

Από τότε όμως , δεν ξανάδα άσπρη κουκουβάγια και είναι κάτι που μου κόστισε πολύ.

Ας ήταν να την ξανάβλεπα κάποτε.

Θα την συγχωρούσα για όλα της τα εγκλήματα.

Διαβάζω στο διαδίκτυο , πως σε ένα χρόνο μέσα σκοτώνει μέχρι και 4000 ποντίκια .

Κ.Π.Γεωργόπουλος- Πακιόλος1-Οκτ-10

 

Καυκάλα =  κρανίο

Μπουσάκα=βάτραχος που ζει και έξω από το νερό

 

 

 

 

 

 

 

                                                       

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ του Κώστα Γεωργόπουλου- Πακιόλου

 Ο  ΧΡΟΝΟΣ KAI  TO ΜΥΣΤΗΡΙΟ  ΤΟΥ

Αυτός  που  έγραψε  τους  εμπνευσμένους  στίχους  για  αυτήν  την  φοβερή  έννοια  που  λέγεται  χρόνος  πρέπει  να  ξέρει   πως  οι  στίχοι  αυτοί   είναι  και  οι  πλέον  σοφότεροι  που  γράφτηκαν  ποτέ  από  στιχουργό.

-Κάποτε  στο  Τεπελένι

 

 Εικοσάχρονα  παιδιά

 Με  μια  ματωμένη  χλαίνη 

 Ψάχναμε  για  λευτεριά.

……………………………….

 Ο  μεγαλύτερος  εχθρός 

 Είναι  λοχία  ο  καιρός!

 

Ο  Χρόνος  είναι  τελικά  αυτός  που  σκοτώνει  όχι  μόνο  τα  θύματα  αλλά  και  τους  θύτες.

Από  επιστημονικής  απόψεως  ο  χρόνος  είναι  ένα  μυστήριο.

Κάποιοι  επιστήμονες ισχυρίζονται  ότι ο  χρόνος  δεν είναι  υπαρκτός  αλλά  είναι  μια  έννοια  που  προέκυψε  από  μία  δημιουργική  λογιστική για  να  δικαιολογηθεί  η  κβαντική  εντροπία  του  Σύμπαντος.

 Η  εντροπία  είναι  το  μέτρο  αταξίας  του  κάθε  συστήματος και με το  χρόνο  αυξάνεται συνεχώς. Εμείς    τον  καταλαβαίνουμε  σαν  το  μέτρο  της κάθε   φθοράς.

Άλλοι  όμως  παραδέχονται  πως  αποτελεί  μια  υπαρκτή ποσότητα   που  αντλείται  με  την  ταχύτητα του  φωτός από  το  μέλλον  για  να  αποτελέσει  το  φευγαλέο  παρόν δρασκελώντας με την ίδια  ταχύτητα  το  κατώφλι  του  άχρονου  παρελθόντος και να γίνει  και  η  ίδια  παρελθόν.

Είναι  γεγονός  πως  ο  άνθρωπος  που  μπορεί  μόνο  κλάσματα  δευτερολέπτου  να  αντιληφθεί  αισθάνεται  ότι  η  φύση  τον  εξαπατά.

Τον  έχει  περιπλέξει σε  μια  θανάσιμη  παγίδα και  τον  βομβαρδίζει  συνεχώς  με το χρόνο που το  βέλος  του  έχει  μία  και  μόνο  κατεύθυνση και  δεν  είναι  αναστρέψιμο μέσα   στο  συμπαντικό  θύλακα  που  ζει.

Ο  άνθρωπος  με  την  πείρα  του  αντιλαμβάνεται  ότι  τα  χρονικά  διαστήματα  με  τα  οποία  κυριολεκτικά  βομβαρδίζεται  είναι  πολύ  μικρά  και  στη  γλώσσα  του,  κάθε  τέτοιο  μικρό  διάστημα  το  ονομάζει  στιγμή.

Η  στιγμή  θα  λέγαμε  πως  εκπροσωπεί  ένα   άθροισμα   κβάντων  κοσμικού  χρόνου  που  φθάνει  από  το  μέλλον σε  ποσότητες   Plank τόσο

μικρές όσο  και  η  σταθερά  του  Plank(  2,67Χ10-34).

Οι  ποσότητες  αυτές  τις  οποίες  ο  άνθρωπος  δεν  μπορεί  να  αντιληφθεί   εξ  αιτίας  του σχεδόν  μηδενικού  μεγέθους  των, ανατέμνονται  τελικά    από τις  αισθήσεις  που  συγκροτούν  μεγαλύτερα  χρονικά  διαστήματα ολοκληρόσημα , και   έτσι  γίνονται  κατανοητά    στην   ανθρώπινη  συνείδηση.

Έτσι ζούμε  στο  παρόν ,θυμόμαστε το  παρελθόν και αναμένουμε το  μέλλον,  που  μας  είναι  εντελώς  άγνωστο.

  Οι  ποσότητες  χρόνου  που αντλούνται  από το  μέλλον  μετατρέπονται     αυτόματα σε  υποδιαιρέσεις  του  δευτερολέπτου τέτοιες  από  τις  αισθήσεις  μας ,  ώστε  να  είμαστε  εις  θέση  να  τις  αντιληφθούμε  σαν  τις  στιγμές  που  λέγαμε  παραπάνω. 

Αν  ανατρέξουμε  στους  νόμους  του  χάους του Ilya  Prigogine  στο βιβλίο  του  «Οι  νόμοι  του  χάους» σε  κάποιο σημείο  γράφει:

 «Το  σύμπαν φαίνεται  να  κυβερνάται  από  μια  ημιομάδα με  σπασμένη χρονική  συμμετρία . Είναι  ένας  ανοικτός  κόσμος όπου η  κατεύθυνση  του  χρόνου παίζει  καθοριστικό  ρόλο.

Η  έννοια  της  μη  αναστρεψιμότητας  του   βέλους   του χρόνου είναι ουσιαστική για  τη  θερμοδυναμική  και  τη  βιολογία.» 

Διαβάζοντας  το  Χρονικό  του  Χρόνου  του Stephen W. Hawking

στη  σελίδα 217  αναφέρει: «Η αύξηση της  αταξίας  (η  εντροπίας) με  την  πάροδο  του  χρόνου  είναι  ένα  παράδειγμα αυτού  που  αποκαλείται  βέλος  του  χρόνου . Το  βέλος  του  χρόνου διακρίνει  την  κατεύθυνση  προς  το  μέλλον  από  την  κατεύθυνση  προς  το  παρελθόν.

Υπάρχουν  τουλάχιστον τρία  διαφορετικά  βέλη  χρόνου.

 Υπάρχει  το  θερμοδυναμικό , που στρέφεται προς  την  κατεύθυνση  όπου  αυξάνεται  η αταξία.

 Μετά υπάρχει  το  ψυχολογικό, που στρέφεται προς   την  κατεύθυνση  όπου  αισθανόμαστε  ότι  «  ο  χρόνος  περνάει, φεύγει»και  θυμόμαστε  το  παρελθόν  αλλά  όχι  το  μέλλον.

 Τέλος  υπάρχει  το  κοσμολογικό, που   στρέφεται  προς την  κατεύθυνση όπου το Σύμπαν διαστέλλεται  αντί  να  συστέλλεται.»

Ο  πρώτος  επιστήμονας που  διαπίστωσε  το  πρόβλημα  της  μη αναστρεψιμότητας , δηλαδή  το  παράδοξο  του  χρόνου, ήταν  ο  Αυστριακός  φυσικός  Ludwig Boltzman.(1844-1906).

Οι  εργασίες  του  όμως δέχθηκαν  έντονη  κριτική και  ο κύριος  αντίπαλος του   διαπρεπής  μαθηματικός Jules –Henry Poincare(1854-1912 )του  καταλόγισε  μέχρι    και  έλλειψη  λογικής  στα  συμπεράσματα  των  μελετών  του, προτρέποντας  τους  αναγνώστες  να  μην τις   διαβάζουν.

 

Ο  Boltzmaan  που ήταν  καταθλιπτικός  στενοχωρήθηκε  με  όλα  αυτά   τόσο ,ώστε  στο  τέλος  αυτοκτόνησε.

Το  πρόβλημα  του  χρόνου  γενικότερα και  της  ροής  του, που  στο  διάβα  της  διατηρεί, δημιουργεί  και  στο  τέλος  καταστρέφει, βρισκόταν  ανέκαθεν  στο  επίκεντρο  των  προβληματισμών  του  ανθρώπου.

 Το  ερώτημα  λοιπόν  που  ανακύπτει  είναι:

  Θα  μπορέσει  ποτέ  ο  άνθρωπος  να υπερνικήσει  το  2ο  νόμο  της  θερμοδυναμικής;  Φαίνεται  ακατόρθωτο.

Το  μέγεθος  της  φθοράς –εντροπίας , με  το  οποίο  επιβαρύνεται  κατά  τη  διάρκεια  της  ζωής  του , στον  κλειστό  αυτόν  θύλακα  του  σύμπαντος  μέσα  στο  οποίο  είναι  υποχρεωμένος  να  ζήσει,  είναι  τελικά  και το  μέτρο  της  οριστικής  συντριβής  του

.Περίπτωση  μηδενικής  εντροπίας  γι’  αυτόν  δεν  υπάρχει.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

Μηδενική  εντροπία  μπορεί  να  απολαμβάνει μόνο « ο  διαχειριστής  της  απείρου πληροφορίας» όπως  αποκάλεσε  το  θεό    ο Ilya Prigogine   σε ερώτηση  αν  υπάρχει  θεός  και  πως  τον  φαντάζεται.  

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΟΙ ΚΗΠΟΙ ΤΩΝ ΒΛΑΧΟΛΟΥΡΔΑΔΩΝ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΛΙΑ -Φωτοπακιόλος.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΣΤΟΥ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΟΫ ΤΑ ΠΕΡΙΒΟΛΙΑ Του Κώστα Γεωργόπουλου Πακιόλου

ΣΤΟΥ ΑΚΡΟΓΥΑΛΙΟΥ ΤΑ ΠΕΡΙΒΟΛΙΑ(Τραπεζάκι-  Βλαχάτα-Λουρδάτα)

 

Πράσινες πέρα απλώνονται

των κήπων οι ομορφάδες

Μέσα από πράσινες φωλιές

χαμογελάει η ντομάτα

με μάγουλα ολοκόκκινα

σαν της φωτιάς το χρώμα.

Το ολόξανθο μωρόπουλο

κι όλα δροσιά σταλάζουν

κι όλα τραγούδι ατέλειωτο

για την Αυγούλα  πλέκουν

 

Κλωνάρια χρυσοκέντητα

τα παχουλά λεμόνια

ζυγιάζονται σαν αετοί

στο δροσερό αεράκι

και κρυφοκαμαρώνονται

και κρυφομουρμουρίζουν

κρυμμένα μες τις φυλλωσιές

πολύτιμα ρουμπίνια.

 

Σκαλώνει ο ακανθόβατος

στο σκίνο στη μυρσίνα

και θέλει να ανεβεί ψηλά

πιο πέρα να αντικρύσει

κόσμους γεμάτους ομορφιά

πανώριας πρασινάδας

 

Πλατάνια στέκουν ισκιωτά

πανύψηλα  γεμάτα

με φύλλα ολόσχιστα πλατιά

που πάνω το αεράκι

με τις σταγόνες της δροσιάς

χίλια παιγνίδια παίζει

πότε με πόνο η με χαρά

βογκάει η μουρμουρίζει.

 

Και κάτω απ το ολοσκάλιστο

και λυγερό  κορμί τους

μέσα από βρύση αστείρευτη

αγνό νερό σταλάζει

και τους φιλεί τα πόδια τους

 

 τους δίνει ορμή  και χρόνια

και ξεδιψάει στον ίσκιο τους

τους περισσούς διαβάτες.

 

Πιό πέρα μέσα στις λυγιές

κάτω από σταλακτίτες

το αηδόνι έχει σύντροφο

τη σιγαλή μουρμούρα

απ τις σταγόνες που κυλούν

στο χώμα σαν πετράδια

και ξεδιψούν στον ίσκιο τους

της βρύσης τα λουλούδια

και νανουρίζονται γλυκά

με το μουρμουρητό τους.

 

Πλάι σε ολόστητους γκρεμούς

η σγουρομάλλω η φτέρη

με χάρη καθρεπτίζεται

στο απαλό ρυάκι

που της φιλεί λαχταριστά

τα μελαμψά της πόδια

και της κρεμάει στους  κόρφους της

χιονάτες χρυσοστάλες.

 

Χίλια λουλούδια ξωτικά

με τα φτερά της σπέρνει

η νύχτα η λαμπροστόλιστη

η μαργαριταρένια

που μιαν αυγούλα  μόνο ζούν

σκορπώντας το άρωμά τους

και σβήνουν σαν αφρόγελα

στο πρώτο του Ήλιου βλέμμα.

 

Κι η άγρια η Μελικουκιά

στη βρύση ριζωμένη

αργολυγιέται με καυμό

και πικραναστενάζει

που μες τις τόσες ομορφιές

ξεχνιέται κι η δική της.

 

Μα μέσα από ολοίσκιωτα

πρασινωπά δρομάκια

σαν τις νεράιδες απαντάς

ολόδροσες κοπέλες

μέσα απ του βάτου το άρωμα

και το νερό της βρύσης

το ευλογημένο της δουλειάς

να ψάλλουνε τραγούδι

και τους χωριάτες να κεντούν

το «Ζώ» με την αξίνα

με ηλιοψημένα πρόσωπα

και μπράτσα σιδερένια

και στη δουλειά τους  με χαρά

να βιάζονται να φθάσουν

 

Των κήπων τα αγριοβότανα

με ένα ρυθμό να βγάζουν

κι ίσιες να θέλουν τις βραγιές

με τέχνη και φροντίδα

ολόστρωτες σαν ζωγραφιές

σαν μάρμαρο της Πάρου.

 

Και σαν φρουτίσει ο κήπος τους

και σαν η λεμονιά τους

πάλι ντυθεί στα ολόχρυσα

θα τρέξουν με καλάθια

να δρέψουνε το θησαυρό

των αγιασμένων  μόχθων.

 

Μέσα στις χλόες τις δροσιές

στις  τόσες πρασινάδες

στου μπάτη  το ψιθύρισμα

στον κάτασπρο γιαλό τους

στις ευωδιές των κήπων τους

σαν τις δουλειές τους σώσουν

εκεί θε να ξεκουραστούν

θα πιούν να ξεδιψάσουν

από το Αθάνατο νερό

θα πιούν να ξανανιώσουν.

           Σημείωση 

Το  ποίημα  αυτό  γράφτηκε  στα  Βλαχάτα Εικοσιμίας  το  1949  όπου  είχε  εκτοπισθεί  ολόκληρο  τότε  το  διπλανό  χωριό  Μουσάτα από  την  Εθνική  Κυβέρνηση  της  Χώρας στα  πλαίσια  του  εμφυλίου .Εγώ  ήδη  είχα  τελειώσει  το  οκτατάξιο   Βαλλιάνειο   Γυμνάσιο-Λύκειο  Κεραμιών  ήμουν  17  ετών και  είχα  εντυπωσιασθεί  από  τους κήπους  των  Βλαχολουρδάδων στους  οποίους  και  αφιερώνεται  το  ποίημα. 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΥΠΕΡΟΠΛΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ( Σχόλιο του πολιτικού μας συντάκτη.)

  ΓΕΓΟΝΟΤΑ  22-ο2-18.  ΟΙ  ΤΟΥΡΚΟΙ  ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ  ΓΙΑ  ΠΟΛΕΜΟ  ΜΕ  ΤΗΝ  ΕΛΛΑΔΑ  ΚΑΙ  ΚΑΤΑΛΗΨΗ  ΝΗΣΙΩΝ  ΜΕ  ΣΚΟΠΟ  ΤΟΝ  ΑΝΑΔΑΣΜΟ  ΤΟΥ  ΑΙΓΑΙΟΥ.

Τα τελευταία  δύο  κρούσματα  με  τον  θρασύτατο από  τουρκικές  ακταιωρούς  εμβολισμό  των  σκαφών  μας, στην  περιοχή  των  Ιμίων δείχνει  καθαρά αλλαγή  στάσεως της  πολιτικής  της  Τουρκίας  έναντι  της  Ελλάδος.

Γίνεται  πλέον  φανερό  ότι  οι  Τούρκοι μέσω  της  εντάσεως που  έχουν  δημιουργήσει με  δηλώσεις  αξιωματούχων περί  αλλαγής  συνόρων  και  αμφισβήτησης  κυριότητος  βραχονησίδων επιδιώκουν  να  δημιουργήσουν  θερμό  επεισόδιο  στο  Αιγαίο.

Εάν  ο  χειρισμός  του  θερμού  επεισοδίου  αποβεί  άστοχος και  μη  ψύχραιμος  είναι  δυνατόν  η  όλη  κατάσταση  να  εκτραπεί  σε  μία  μονομερή  και  αστραπιαία  κίνηση εκ  μέρους  των  Τούρκων  για  την  κατάληψη  ευάλωτων  εδαφικών  στόχων  όπως είναι  τα  νησιά  μας.

Χρειάζεται  επομένως  άμεση  επαγρύπνηση και  προετοιμασία  σχεδίου  αστραπιαίας  αντιμετώπισης   από  τις  Ελληνικές  Δυνάμεις.

Αυτό  σημαίνει ότι  οι  Έλληνες  χρειάζονται  στις  δύσκολες  αυτές  ώρες  ομοψυχία  και  πάνω  απ’  όλα  ΕΘΝΙΚΗ  ΕΝΟΤΗΤΑ.

Όλα  τ’  άλλα  ας  τ’  αφήσουν  στην  άκρη.    

            26/2/2018 12:36:02 πμ

18-07-19  Συμπλήρωση  του  παραπάνω  post.

Το  άρθρο  αυτό  γράφτηκε  ενάμισυ  χρόνο  και  πλέον  πριν  και  αναρτήθηκε  στην  παρούσα  ιστοσελίδα.

.Από  τότε  η  δυναμική  στο  πεδίο  των  ανταγωνισμών  και  επιδιώξεων  άλλαξε προς  όφελος  της  Τουρκίας.

Η  Tουρκία  τελικά    πήρε  τους S400   από  τη  Ρωσία παρά  τις  επίμονες  απειλές  της  Αμερικής  για  κυρώσεις  και  καθώς  φαίνεται  θα  πάρει  και  τα  F35  ,που  κοστίζουν  δεκάδες   δισεκατομμύρια  $ και  για  τα  οποία  ο  Τράμπ  δείχνει  εύλογο  ενδιαφέρον.

Έτσι  πολύ  σύντομα  θα  εξασφαλίσει  υπεροπλία και  θα  απομένει  μετά  να  υπογραφεί  από  την  Ελλάδα  και  Κύπρο  ένα   σύμφωνο  συνδιαχείρισης  των  κοιτασμάτων  του   Αιγαίου, κάτω  από  έναν  ωμότατο  εκβιασμό υπεροπλίας  και  πολέμου, που  θα υπερίπταται  σε κάθε   κίνηση των  αντιπάλων. 

Αυτή  τη  στιγμή  ανενόχλητη  επιχειρεί  γεωτρήσεις  η Τουρκία ,  για  την  ανεύρεση  αερίου και  πετρελαίου, καθώς  ομολογείται  πλέον  από  όλες  τις  πλευρές  ,μέσα  στην  αποκλειστική  οικονομική  ζώνη  (ΑΟΖ)  της  Κύπρου  δημιουργώντας  νομικές  κατοχυρώσεις εδαφών  με  ότι  αυτό  συνεπάγεται.

Όσο  για  την Ευρώπη  και  τα  Ευρωπαικά  σύνορά  μας που  παραβιάζονται  ασυστόλως ,δεν  είναι  καθόλου  σίγουρο ότι  στο  τέλος  η  Ευρώπη  ,  θα  προβεί  σε  αποτελεσματικές   κυρώσεις,  αφού   αυτό  θα  το  αποφασίσουν   28  εταίροι  με  αλληλοσυγκρουόμενα  συμφέροντα.       

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΤΟ ΦΑΡΑΓΓΙ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΑΚΙ Του Κώστα

Ο ΧΕΙΜΑΡΡΟΣ  ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΑΚΙ

 

Προς τα Ν.Α. του χωριού Μουσάτα και σε απόσταση 1300 περίπου μέτρων ο επισκέπτης που κατέρχεταi τον aσφαλτοστρωμένο δρόμο που οδηγεί στη θάλασσα, συναντά την απόληξη του ρέματος αυτού, που εκβάλλει  τελικά στη Ανατολική παραλία.

Εκεί προ χιλιάδων ετών στη «Βούρμιο» παγετώδη περίοδο του Τεταρτογενούς είναι πολύ πιθανόν να σχηματίσθηκε ο λόφος «Τραπεζάκι,που πήρε και το όνομα αυτό εξ αιτίας του σχήματός του.

Ο λόφος αυτός είναι ένα Δέλτα ενός αρχέγονου ποταμού. Το Δέλτα αυτό σχηματίσθηκε  από ιζηματογενή ασβεστολιθικά υλικά και απολιθώματα,  που μετέφερε ο ποταμός αυτός κυρίως από τις υπώρειες του Αίνου, όπου  και η κυρία λεκάνη απορροής του.

 Ακόμα και στις μέρες μας σώζονται στο πέρασμα του ποταμού αυτού  αρχέγονες διατομές του σκαλισμένες σε βραχώδες υπόστρωμα όπως π.χ. στην τοποθεσία «Φουρδακλά αυλάκι» και στη θέση «Βράχος»του χωριού Μουσάτα.

 

Από τις διατομές αυτές που διατηρούνται στις μέρες μας ακέραιες προκύπτει ότι ο ποταμός αυτός έδινε παροχή σε κάποιες περιόδους της ιστορίας του πάνω από 150 κυβικά το δευτερόλεπτο.

Κάπου 540000 κυβικά κατέληγαν στη θάλασσα κάθε ώρα ,εκεί στον κόλπο

τ ης θάλασσας, στο σημερινό «Τραπεζάκι»

Ο ποταμός αυτός ίσως σχηματίσθηκε από το λιώσιμο των πάγων της Βουρμίου περιόδου, η οποία πέρασε στην αποπαγετώδη περίοδο ,εδώ και 10000 χρόνια. Έτσι το τέλος της ανώτερης Παλαιολιθικής εποχής συνέπεσε με την αρχή μιας νέας εποχής της αποκαλούμενης Νεολιθικής.   

Το κλίμα από ψυχρό σιγά- σιγά μεταβλήθηκε στο σημερινό εύκρατο.

Η επιφάνεια της θάλασσας  τότε είχε φθάσει 50 και πλέον μέτρα ψηλότερα  από τη σημερινή στάθμη της, εξ αιτίας των νερών που προήρχοντο από το λιώσιμο των πάγων ,λόγω της ανόδου της θερμοκρασίας.

Σώζονται μέχρι σήμερα απολιθώματα αχιβάδων και άλλων οστράκων  στη θέση «Βελονά» σταΒ.Δ.  από το λόφο Τραπεζάκι.

 

Το υψόμετρο από την στάθμη της επιφάνειας της θάλασσας στην τοποθεσία αυτή, θα είναι περίπου 50 με 60 μέτρα.

Για κάποιο μεγάλο διάστημα η ακτογραμμή της αρχέγονης ακτής είχε παραμείνει σε υψόμετρο 42 περίπου μέτρων πάνω από τη σημερινή στάθμη της θάλασσας, για χιλιάδες χρόνια.

Υπάρχουν ακόμη έκδηλα τα σημάδια ,που άφησε πίσω της η Νεολιθική εκείνη παραλία.

Μέσα στο κτήμα ιδιοκτησίας Πάνου Γεωργόπουλου  στη θέση «Ρούσια»

στο επάνω μέρος του κτήματος ,όπου και τα επιπλωμένα διαμερίσματα

υπάρχουν ακόμα τα αρχέγονα βράχια της παλιάς παραλίας, σημαδεμένα από τη μακροχρόνια δράση και αντίδραση των κυμάτων.

Εκεί  πλησίον  ανακαλύφθηκαν και αρχαιολογικά ευρήματα υπάρξεως

οικισμού που ακόμα δεν έχει προσδιορισθεί η ηλικία τους.

 

Για να επανέλθουμε λοιπόν στο θέμα μας το ρέμα που λέγαμε  στην αρχή αυτού του κειμένου διασχίζει εγκαρσίως τη Νοτιοδυτική περιφέρεια της  Λειβαθούς  συλλέγοντας δεκάδες χιλιάδες τόνους ομβρίων υδάτων οι οποίοι και μεταφέρονται  μέσω μίας διαμορφωμένης, από τα παλιά χρόνια κοίτης χειμάρρου, στην νοτιοανατολική παραλία του Τραπεζακιού.

Για να καταδειχθεί η επικινδυνότητα του χειμάρρου αυτού στο παρελθόν αναφέρουμε ότι σε ορισμένα σημεία της κοίτης του το βάθος του ανέρχεται ακόμα και στα 15 με 20 μέτρα.

Κατά τα τελευταία χρόνια λόγω της ξηρασίας και των μικρών βροχοπτώσεων ,αλλά και των χωροταξικών αλλαγών που επακολούθησαν, το ρέμα αυτό παραμένει ανενεργό.

Στα μέσα του εικοστού αιώνα, γύρω στο 1950 αν θυμάμαι καλά ,το ρέμα αυτό πλημμύρισε ,με αποτέλεσμα την πρόκληση σημαντικών καταστροφών σε περιουσίες και περιβόλια κυρίως στο Τραπεζάκι και τη θέση «Στενό».

Συγχρόνως έγινε σημαντική πρόσχωση της θάλασσας στο μέρος της εκβολής του, στην παραλία του Στενού καθώς και των γύρω δρόμων, με φερτές ύλες ,υπερμεγέθεις βράχους και κορμούς ξεριζωμένων δέντρων.

Το ρέμα παραμένει ανενεργό για περισσότερο από εξήντα και πλέον χρόνια.

 

ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

 

Το ενδιαφέρον μας επικεντρώνεται στο τμήμα αυτό που συνορεύει  με την τοποθεσία Τραπεζάκι και περιβάλλει το λόφο σαν προστατευτικός βραχίονας από Β.Δ. μέχρι και Ν.Α.

Το κομμάτι  αυτό διασταυρώνεται με το δυτικό βραχίονα του ασφαλτοστρωμένου δρόμου, που οδηγεί στη θάλασσα, μέχρι τη διασταύρωσή του ,με τον Ανατολικό βραχίονα του ίδιου δρόμου ο οποίος και αποτελεί  τμήμα της παλαιάς του κοίτης.   

Το τμήμα αυτό που στο σύνολό του ανέρχεται γύρω στα 350 μέτρα και καθώς είπαμε αποτελεί την παλαιά κοίτη του χειμάρρου, είναι κατάφυτο σήμερα από σπάνια αειθαλή και φυλλοβόλα δέντρα ,όπως πλατάνια δάφνες, δρύεςς, πρίνους ,μελικουκιές, αγριοιτιές, σκίνους και διάφορα είδη αναρριχώμενων  φυτών ,όπως αγριοτριανταφυλιές , αγράμπελες, αγκαθόβατους, κληματίδες και κισσούς.

Σχηματίζεται έτσι ένα αδιάσπαστο  σύνολο μιας τόσο πυκνής και αδιαπέραστης βλάστησης, που μόνο σε τροπικά δάση μπορεί να δει κανείς.

 

Το τοπίο είναι υποβλητικό με  τα πανύψηλα και αρχαία πλατάνια,  που βρίσκονται στην αρχή του και εντυπωσιάζουν τον επισκέπτη καθώς την εικόνα αυτή διαδέχονται περιβόλια με μηλιές ,πορτοκαλιές ,μανταρινιές φοινίκια κι ένα σωρό άλλα οπωροφόρα.

Ένα στενό μονοπάτι δίπλα σε ρυάκι  οδηγεί τον επισκέπτη σε σπήλαιο απ

όπου πηγάζει το νερό του και που τα παλαιά χρόνια πότιζε τα παρακείμενα περιβόλια.

Είναι γνωστό ότι οι ρεματιές  δημιουργούν πραγματικές οάσεις ζωής  με ιδιαίτερη αισθητική αξία.

Συμβάλλουν στον εμπλουτισμό των υπόγειων υδάτων ,ενισχύουν τις πηγές

και επιδρούν ευνοικά στο μικροκλίμα της περιοχής.

Προσφέρουν ακόμη νέες δυνατότητες  ,για δραστηριότητες περιβαλλοντικής εκπαίδευσης.

Οι ρεματιές φιλοξενούν επίσης αρκετά είδη αποδημητικών πουλιών ,ιδίως κατά την εποχή της ανοιξιάτικης μετανάστευσης.

 

Και όμως η  θεσπέσια αυτή  ρεματιά του Τραπεζακιού   στο πρόσφατο  παρελθόν είχε μεταβληθεί σε σκουπιδότοπο.

 Παρ όλες τις προσπάθειές μας οι άρχοντες της τότε τοπικής Αυτοδιοίκησης έμεναν ασυγκίνητοι στα επανειλημμένα αιτήματα να καθαριστεί και να αποδοθεί, σαν ένα φυσικό αναντικατάστατο και ανεπανάληπτο  οικοσύστημα στην περιοχή και στον τουρισμό της περιοχής.

Ώσπου στο τέλος ο  πρώην  Δήμαρχος Λειβαθούς κ. Μιχαλάτος 

αφού φρόντισε  για  τον καθαρισμό της, τη μετέτρεψε σε ένα επισκέψιμο

ειδυλιακής  ομορφιάς τοπίο ,που αποτελεί κόσμημα για τον πρώην  Δήμο Λειβαθούς και γενικώτερα για τον πολύπαθο τουρισμό της περιοχής

Ο φυσιολάτρης τουρίστας διασχίζοντας το ρέμα αυτό με τα πόδια, κατά του θερινούς μήνες  , θα θαυμάσει εκτός των άλλων και  τα  θαυμάσια γλυπτά σχέδια που χάραξε ανεξίτηλα στις καρδιές των παρόχθιων βράχων ο χείμαρρος αυτός σε διάστημα εκατομμυρίων χρόνων.    

                               11 Απρίλη2011 .  Κ. Π.Γεωργόπουλος -Π ακιόλος.

 

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment