Ο ΝΟΝΟΣ ΜΟΥ αφήγημα του Κώστα Πακιόλου

O NOΝΟΣ ΜΟΥ

Τον Νόνο μου ατυχώς δεν τον γνώρισα. Ο Πατέρας μου παντρεύτηκε μεγάλος σε ηλικία για τα μέτρα εκείνης της εποχής

Έτσι όταν εγώ γεννήθηκα, ο Νόνος μου είχε φύγει απ’ τη ζωή και το χειρότερο τον είχε ακολουθήσει και η Νόνα μου.

Όταν ήμουνα παιδί και αργότερα στα εφηβικά μου χρόνια  ποτέ δεν με απασχόλησε η σκέψη αυτή.

Τότε υπήρχανε ένα σωρό πειρασμοί γύρω μου και το κάθε τι το έβλεπα  με άλλο μάτι.

Τώρα όμως προς το γέρμα της ζωής όλα αλλάζουν .Ο κύκλος όσο πάει και κλείνει .Τα ενδιαφέροντα περιορίζονται και το μυαλό τρέχει σε κείνους που μ’ έφεραν σ’ αυτόν  τον κόσμο.

Αντιλαμβάνεσαι πια το εφήμερο της ζωής και βλέπεις ότι όλοι αυτοί  έχουν φύγει για πάντα και ανεπιστρεπτί.

Ένα πράγμα που με κάνει ακόμα να παραπονιέμαι είναι ότι από το Νόνο μου το Γεράσιμο Πακιόλο ,όπως τον αποκαλούσαν με το παρατσούκλι του αυτό ( που έγινε και δεύτερο επώνυμο  για την οικογένεια του πατέρα μου) και τη Νόνα μου την Μαρία , δεν βρέθηκε καμιά φωτογραφία τους  έστω και ξεχασμένη στα συρτάρια των    κομών της πατρικής μου οικογένειας για να τους γνωρίσω ,έστω και δια μέσου της φωτογραφίας.

 

Βέβαια η φωτογραφία  που ανακαλύφθηκε  στις αρχές του 18ου αιώνα μπήκε σε χρήση και διαδόθηκε πλατιά μετά το 1860.

Ήταν λοιπόν φυσικό ο Νόνος μου και η Νόνα μου που έζησαν τα χρόνια εκείνα, να μην έχουν φωτογραφηθεί.

Ο Σεισμός του 1953 κατέστρεψε σημαντικά κειμήλια της οικογένειάς μας. Υπήρχαν στο σπίτι μας  παλιά έπιπλα και παλιά βιβλία που είχε μαζέψει ο πατέρας μου .Από τα δύο καρυδένια κομό  που υπήρχαν  μόνο το ένα διασώθηκε από τους σεισμούς, καθώς και ένας μεγάλος παλιός καθρέπτης ξύλινος με σκαλισμένη μπορντούρα. Το άλλο  κομό , που είχε τοποθετηθεί στο μεσημβρινό δωμάτιο, που συγχρόνως ήτανε και σαλόνι καταστράφηκε ολοσχερώς.

Θυμάμαι πως παρ’ όλο που ολόκληρο το έπιπλο ήταν από καρυδιά με λαξεμένα πόδια και άλλα στολίδια η επιφάνειά του έφερε μια λεπτή επίστρωση μαρμάρου  και η προέλευσή του μάλλον άγνωστη.

Ώρες ολόκληρες αφήνοντας κατά μέρος το κυνήγι των πουλιών και τις παρέες, μου άρεσε να ψάχνω στα συρτάρια τους, αναζητώντας εξηγήσεις

από τους δικούς μου για τα αντικείμενα και τα περίεργα πράγματα  που βρισκόντουσαν σκορπισμένα  εκεί μέσα χωρίς καμιά προφανή αιτία.

Υπήρχε λόγου χάρη  σ’ ένα συρτάρι ,ένα μακρουλό  κοκάλινο  λευκό  δόντι ,που είχε φέρει μαζί του ο Νόνος  μου,  από τα ταξίδια του .

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση και κάθε που άνοιγα το συρτάρι το έπαιρνα στα χέρια μου  και το παρατηρούσα. Έμοιαζε σχεδόν με χαυλιόδοντα ελέφαντα σε μικρογραφία.

Με είχαν διαβεβαιώσει ότι ήτανε δόντι από αγριογούρουνο, που ο ίδιος ο Νόνος μου είχε σκοτώσει.

Όταν το πρωτοείδα  με εντυπωσίασε,  γιατί τότε ήταν η εποχή  που άκουγα παραμύθια για λύκους ,  αγριογούρουνα ,κοκκινοσκουφίτσες και άλλα άγρια θηρία .

Δεν είχα δει  όμως  ως τότε κανένα στην πραγματικότητα από όλα αυτά τα περίεργα όντα  ,αλλά ούτε και ζωγραφισμένα σε κάποιο βιβλίο.

 

Και να τώρα που είχα μπροστά μου ένα ολόκληρο δόντι ενός θηρίου που κάπως τολμούσα να φανταστώ.

Σίγουρα θα έμοιαζε με γουρούνι…

Την άλλη νύχτα μετά την πρώτη γνωριμία μου με το δόντι του φακόχοιρου, φώναξα στον ύπνο μου βλέποντας το αγριογούρουνο να ξεπηδάει μέσα από τους θάμνους του κατά τα άλλα ήσυχου νυχτερινού  περίπατού μου και να τρέχει κατά πάνω μου, με προτεταμένα τα δυο φρικτά του δόντια .

Το όνειρο αυτό με διάφορες παραλλαγές με ακολουθούσε καιρό.

Όταν όμως ξημέρωνε ησύχαζα κι΄ όλα έπαιρναν τις πραγματικές τους διαστάσεις.

Άρχιζα πρωί- πρωί  πάλι τις μικρές μου εξερευνήσεις κάτω απ’ τα δέντρα προσπαθώντας ν’ ανακαλύψω φωλιές πουλιών η το καλοκαίρι κυνηγώντας  τζιτζίκια.

Όταν όμως  γύριζα στο σπίτι άρχιζα πάλι να σκαλίζω τα συρτάρια.

Με συνέπαιρναν όλα αυτά τα μικροπράγματα  που έβλεπα  ανακατεμένα εκεί μέσα.

Ένα άλλο πράγμα πάλι που μου έκανε εντύπωση ανάμεσα στα άλλα μικροαντικείμενα των συρταριών , ήτανε το ντόμινο ,το γνωστό παιγνίδι. Τα πούλια του ήτανε όλα  ορειχάλκινα με εγχάρακτες οπές που συμβόλιζαν αριθμούς.

Υπήρχε ακόμα ένα δερμάτινο γκρίζο σακουλάκι που έφερε το λογότυπο της Αγγλικής χρυσής  στερλίνας και που σε κάποια στιγμή του παρελθόντος το σακουλάκι αυτό  θα είχε φαίνεται  στενές επαφές  με το νόμισμα αυτό ,αλλά ίσως και με  τον Νόνο μου τον ίδιο.

Ίσως εκεί  μέσα ο Νόνος μου να είχε κλείσει κάποτε τα κόπια του από

τις θαλασσοδαρμένες του περιπέτειες, που πολύ αργότερα διηγιόταν  στη μητέρα μου ,με όλες τις συγκλονιστικές λεπτομέρειες τους.

Όλες αυτές τις περιπέτειες από τα ταξίδια του στη Μαύρη Θάλασσα και αλλού   τις είχε διηγηθεί ο Νόνος  μου στη μητέρα μου και με τη σειρά της εκείνη τις έλεγε σε μένα .

Ήταν τότε που με το παιδικό μου μυαλό προσπαθούσα να φανταστώ το Νόνο μου,  άλλοτε να παλεύει με κάθε λογής άγρια θηρία, για να σωθεί  και άλλοτε βυθισμένος μέσα στα βρώμικα νερά ενός έλους αναπνέοντας με ένα καλάμι , να  προσπαθεί  να αποφύγει  τη σύλληψή του από  τουςΑγαρηνούς χωροφύλακες, που τον  καταδίωκαν για  το λαθρεμπόριο της αβδέλλας, που είχε πάρει μυθικές διαστάσεις στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, τη μακρινή εκείνη εποχή.

Άκουγα τη μάνα μου τότε  να τα διηγείται  και ένοιωθα  έναν κρυφό θαυμασμό για όλα αυτά τα κατορθώματα του Νόνου, που βέβαια μόνο εκείνος ήξερε αν όλα αυτά που έλεγε και ξανάλεγε είχανε συμβεί και στην πραγματικότητα.

Όμως τώρα που θυμάμαι αμυδρά κάποιες λεπτομέρειες όλες αυτές οι αφηγήσεις αν είχαν διασωθεί τότε ,θα αποτελούσαν ένα ακόμα συναξάρι «Κορδοπάτη» , σαν αυτό που συνέγραψε  ο Θανάσης  Βαλτινός.

 

O Πατέρας μου το 1911 στη γιορτή της εικόνας  της Παναγίας του Κάστρου που γιορταζόταν το δεύτερο δεκαήμερο του Μάιου και πήγαινε στα Σίσια  με συνοδεία κόσμου που ακολουθούσε ,ιδού πως περιγράφει το πέρασμα της Εικόνας της Παναγίας από τα Μουσοποριαράτα του 1911.

Όπως βλέπετε σκιαγραφεί και τον πατέρα του Γεράσιμο  Γεωργόπουλο η Πακιόλο  ,το Νόνο μου δηλαδή , να  αφηγείται τις περιπέτειές του με τις γνωστές βδέλλες  στα κοριτσόπουλα του χωριού.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Κι’ ήτανε κι’ άλλοι χωριανοί

απάνου σ’ άλλα κάρα

π’ αγάντα τσου φορτώνανε

με δύο στη δεκάρα.

 

Εις τα Ποργιαράτα βγαίνει

η γνωστή μας συντροφιά,

Δημητρός Νικολοβγένης

Ο Μπαλούρδος κι’ η Σοφιά.

 

Κι’ ο Σπετόρος

σα δετόρος

βγήκε το λαό να γδεί,

ενενήντα διό χρονώνε

κι’ ήτανε χωρίς ραβδί.

 

Ο Πακιόλος στα Μουσάτα

γέρος μέσα σε κοπέλλες

εξηγούσε στις κυρίες

όλες του τις ιστορίες

πώπαθε με τις αβδέλες.

 

…………………………………..

Όλες αυτές οι αφηγήσεις είχαν σαν αποτέλεσμα να ζωντανέψουν με τέτοιο τρόπο την προσωπικότητα του Νόνου  μου, που για μένα  επειδή δεν τον είχα γνωρίσει εξακολουθούσε να παραμένει άγνωστος και μακρινός, αλλά ωστόσο περισσότερο ελκυστικός και μυστηριώδης.

 

Προσπαθούσα τότε  με μια ακατανίκητη  επιθυμία  να τον δω έστω και στον ύπνο μου  ,να τον μπλέξω στα όνειρά μου ,αλλά όπως ήτανε φυσικό  στάθηκε αδύνατο, αφού  όπως ήταν  φυσικό  δεν  τον  είχα  δει ποτέ μου.

Τώρα ύστερα από τόσα χρόνια τον ξαναθυμήθηκα. Ότι απόμεινε από την επίγεια ζωή του είναι θαμμένο στον οικογενειακό τάφο .

Ο γιος του ο σατιρικός ποιητής και συνεργάτης του Μολφέτα στο ιστορικό Ζιζάνιο  Παναγής Γεωργόπουλος  του έχει αφιερώσει ένα θαυμάσιο λυρικό ποίημα, που από τους κριτικούς της εποχής, όπως ο Κώστας Αθάνατος του Ελεύθερου Βήματος έχει χαρακτηρισθεί αληθινό διαμάντι!

Γράφτηκε το Μάρτη του 1918 αμέσως μετά το θάνατο της Νόνας μου της Μαρίας. Πιστέψτε με αξίζει τον κόπο να παραθέσω πιο κάτω αυτό το τόσο ωραίο  πράγματι ποίημα.

 

ΖΕΥΓΑΡΙ

( Νεκρική ωδή στον ώριμο θάνατο

των προσφιλών μου γονέων

Γερασίμου και Μαρίας)

 

Ο Πλάτανος κ’ η Καστανιά

δεντράκια αγαπημένα

στο ίδιο χώμα βγήκανε

σιμά ,σιμά τα δύο.

 

Που τα κλαριά τους βρέθηκαν

μια μέρα αγκαλιασμένα

κι ευτυχισμένα ,διάβαιναν

χρόνια και χρόνια, βίο.

 

Θαλλομανήσαν , άνθησαν

καρποφορήσαν ,όμως

πήρε και τον κατήφορο

του βίου των ο δρόμος.

 

Γεράσανε.. Και με κορμιά

πλέον  κουφαλιασμένα

εις του βοριά το φύσημα

σειόνται απ’ της γης τα βάθη.

 

Μα τα κλαριά τους μένουνε

πάντοτε αγκαλιασμένα

κι ας έχουν λείψει οι χυμοί

κι ας έχουν φύγει τ’ άνθη.

 

Φυσά ο άγριος βοριάς

λυσσομανά ,μουγκρίζει

Άρχισε ο γέρο Πλάτανος

κατάριζα να τρίζει

 

Φυσά ο άγριος βοριάς

φυσάει και φυσάει

με πείσμα και μ’ επιμονή

τα Δέντρα να γκρεμίσει

 

Κι’ έγειρε ο γέρο Πλάτανος

στης Καστανιάς το πλάι…

Φυσά ο άγριος βοριάς

χωρίς να σταματήσει

 

Και στο ψυχρό το φύσημα

τ’ απάνου κατ’ απάνου

σωριάστηκε κι’ η Καστανιά

στη στάχτη του Πλατάνου!

 

Κι’ έτσι στο πείσμα του Βοριά

αν χωριστήκαν τα κλαριά

Αιώνια θα μένει

η στάχτη ενωμένη!..

 

Μουσάτα Μάρτιος 1918

Παν. Γεωργόπουλος.

Για την αντιγραφή Κ.Π.Γεωργόπουλος –Πακιόλος.

Posted in Uncategorized | 4 Comments

O ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΣΤΗ ΣΚΥΛΑ ποίηση Κώστα ΓεωργόπουλουΠακιόλου

  • OΔΥΣΣΕΑΣ  ΣΤΗ  ΣΚΥΛΑ

 

Έβαζε το χέρι του αντήλιο

Ο Οδυσσέας στην ώρα τη χρυσή

Κι’ όπως θαμπωνόταν απ’ τον Ήλιο

Χάνονταν της Κίρκης το νησί

 

Έσχιζε τα κύματα δελφίνι

Το σκαρί της Κίρκης το λειψό

Δεκατέσσαροι είχαμ’ απομείνει

Με του Οδυσσέα τον ανεψιό

 

Θάπρεπε ν’ ακούει τις συμβουλές της

Στις πλαγκτές τις πέτρες τούχε πει

«Πρόσεξε το νήμα της ζωής σου

Φοβερέ Οδυσσέα μην κοπεί»

 

Βλέπαμε στο βάθος μια μαυρίλα

Βράχοι κακοτράχαλοι ψηλοί

Στη  σπηλιά τους  φώλιαζε η Σκύλα

Κι’ αντικρύ η Χάρυβδη  η χολή

 

Στόματα έξη δώδεκα ποδάρια

Στου  στενού περάσματος τις μύτες

Ψάχνανε ν’ αδράξουν παλικάρια

Άρπαξαν και δυο Κεφαλονίτες

 

Χώθηκε ένα στόμα στο κατάρτι

Κι’ έγλειφε ένα άλλο το πλωριό

Ήταν ένα Σάββατο του Μάρτη

    Και φυσούσε Γρέγος στο χωριό

 

Οι μνηστήρες κάνανε τσιμπούσι

Και το γλέντι θ’ άναβε κατόπι

Γύρισ’ Όστρια κι’ είχε πέσει πούσι

Ύφαινε  όπως πάντα η Πηνελόπη

 

Γαύγιζε ο σκύλος τ’ Οδυσσέα

Η Ευρύκλεια κίναε για τη βρύση

Έψαχνε ο Τηλέμαχος για νέα

Και τα γίδια ο Εύμαιος να σταλίσει.

 

Μέχρι να περάσουμε απ’ τη Σκύλα

Φάγαμε σχεδόν το μισό Μάρτη

Σ’ ένα πέλαο άγριο με  μαυρίλα

Σβήσαμε άλλους  πέντε από το χάρτη

 

Στο Παλάτι τώρα θάχει βρέξει

Θάναι απ’ το τσιμπούσι  γυφταριό

Κι’ απ’ την Πηνελόπη  μία  λέξη

     Περιμένει  πια τ’αληταριό.

 

www.kostaspak.gr  Αθήνα 2013

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Το χωριό ΑΣΕΑ στην Πελοπόννησο το 1924 γενέτειρα του ΝΙΚΟΥ ΓΚΑΤΣΟΥ.

Posted in Uncategorized | 2 Comments

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ(Πηγή: Διαδίκτυο)

Με τις  αντιοξειδωτικές  βιταμίνες αποβάλλεται  η  ομοκυστείνη η οποία  προξενεί εγκεφαλικά  και  εμφράγματα .

Η  ομοκυστείνη  είναι  τοξικό  μόριο που  προκύπτει  από το  μεταβολισμό της  θειανίνης ,ενός  αμινοξέως που  περιέχει  θείο.Όταν η  ομοκυστείνη  δεν  αποβάλλεται  έχουμε  τον  γενετικό  προκαθορισμένο  θάνατο  προερχόμενο  από  την  πρώιμη  γήρανση  και  εξασθένιση  του  οργανισμού.

Το  αντίδοτο  είναι  οι  αντιοξειδωτικές  βιταμίνες Β5, Β12, φολικό  οξύ,Β2,  και  ψευδάργυρος. 

 

Posted in Uncategorized | 4 Comments

ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ

Στο  τραπέζι   καταλαβαίνεις  αν  έχεις  οικογένεια  η  όχι!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ του κώστα πακιόλου

ΟΙ  ΕΛΛΗΝΕΣ   ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ   ΚΑΙ  ΤΟ  ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ

 

Οι  πολιτικοί  μας  λίγο  η  πολύ είναι  εξοικειωμένοι  με  τον  πολιτικό  λόγο. Χειρίζονται  άνετα  το  μικρόφωνο ,χρησιμοποιώντας  κατά  κόρον  τα  στερεότυπα που  πολλά  εξ  αυτών  είναι  δικά  τους  δημιουργήματα.

Είναι  ιδιαίτερα  προσεκτικοί  στη  διατύπωση  του  λόγου  τους, που  περιλαμβάνει τα  «τι  θέλω  να  πω»  το  ρήμα  «στοχεύω» το  εντυπωσιακό  «σηματοδοτώ»και το  εξοργιστικό  «ένα  το  κρατούμενο».Αφήνω  κατά  μέρος  τα  «μπράβο»  που  ακούγονται  επιδοκιμαστικά από  τους  ίδιους .

Είναι  ιδιαίτερα  ευαίσθητοι στην  αποεπιρηματοποίηση  του  λόγου  τους  και  ξέρουν  να  αποφεύγουν  συστηματικά λέξεις  και  εκφορά  λόγου  που  διακρίνει  ανθρώπους   λόγιους με  υψηλό  επίπεδο καλλιέργειας  της  Ελληνικής  Γραμματείας.

Έτσι  είναι  σα  να  λένε  με  Μακιαβελικό  ύφος   στον  κόσμο  που  τους  ακούει  και  τους  παρακολουθεί:ΕΙΜΑΣΤΕ   ΕΝΑΣ   ΑΠΟ  ΕΣΑΣ και  δεν  έχουμε  σχέση  με  «Κουλτουριάρηδες»

Οι  πολιτικοί  μας  λόγω  της  μεγάλης αναγνωρισιμότητας και  των  επικοινωνιακών  δυνατοτήτων  τους  ασκούν  τεράστια  επίδραση στο  μεγαλύτερο  κομμάτι  της  κοινωνίας που  προσπαθεί  να  τους  μιμηθεί .Και λίγο  πολύ  το  έχουν  καταφέρει.

Αλλά  το  μεγάλο  πάρτυ  της  μπουρδολογίας  και  του  άκρατου  βερμπαλισμού  γίνεται  όταν  επιλέγονται  τα  γνωστά  πρόσωπα για  να  κοσμήσουν τα «πάνελ»που  έχουν  επινοήσει  οι…  εναπομένοντες   καναλάρχες,  που  άλλοτε  θυσίαζαν  τις  καταθέσεις  των  ελλήνων  πολιτών  με  ατελεύτητα  δάνεια  που  έπαιρναν  από  τις  τράπεζες   αντί  αέρος  κοπανιστού.

Το  ευτύχημα  είναι  ότι στα  πάνελ  αυτά που  τώρα  έχουν  αραιώσει  ,  μιλάνε  όλοι  μαζί  συμπεριλαμβανομένου  και  του  παρουσιαστή με  αποτέλεσμα  ο  Ελληνικός  λαός  να  μην  παίρνει  λέξη  από  τα  λεγόμενά  τους .Ίσως  είναι  κι’ αυτή  μια  κάποια  λύση.   

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΤΟ ΜΠΟΖΟΝΙΟ HIGGS

Posted in Uncategorized | 3 Comments

ΕΡΩΤΗΜΑ Του ΚώσταΠακιόλου

ΕΡΩΤΗΜΑ .

Πολλοί  επιστήμονες  κυρίως  μαθηματικοί θέτουν  ενίοτε  το  αναπάντητο ερώτημα: Τα  μαθηματικά υπήρχαν από ανέκαθεν και  τα ανακάλυψε  εν  συνεχεία ο άνθρωπος; Η  τα  μαθηματικά είναι ένας κλάδος μιας επιστήμης που ο  άνθρωπος αναγκάσθηκε  να επινοήσει για να εξηγήσει  και  να κατανοήσει τον κόσμο καλύτερα;

Τι  απάντηση  μπορούμε  να  δώσουμε  κατά τη  γνώμη  σας  στο ερώτημα  αυτό;

Ε  λοιπόν  η φύση  η ο  Θεός  ότι θέλετε  από  τα  δύο η και  τα  δύο μαζί έχουν  φροντίσει να  δώσουν  απάντηση  πολύ πριν  από τον άνθρωπο στο ερώτημα  αυτό και  η  απάντηση είναι  ότι  τα μαθηματικά προυπήρξαν  του ανθρώπου.

Η  φύση  έχει  διαπιστωθεί  επιστημονικά ότι διαχειρίζεται υψηλής ποιότητας  και  πιστότητας  μαθηματικά και καθώς  αυτή  προυπήρξε  του  ανθρώπου, προυπήρξαν  και  τα  μαθηματικά της

Χρησιμοποιεί  την  άλγεβρα  Bool  αλλά    με  τέσσερα γράμματα αντί δύο  που χρησιμοποιούνται   στη  λογική  των  υπολογιστών  στο   internet.

Ιδιαίτερες  μαθηματικές  σχέσεις χρησιμοποιεί  στη βιολογία ,στη  φυσική και  στην  έλλογη ζωή.

Ο Αινστάιν  είχε  πει  πως  τα  μαθηματικά που  χρησιμοποιεί η  φύση  είναι πολυσύνθετα  και  δύσκολα.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΕΝΑΣ ΕΒΡΑΙΟΣ ΤΡΕΙΣ ΔΙΑΟΛΟΙ

Posted in Uncategorized | Leave a comment