ΚΒΑΝΤΟΜΗΧΑΝΙΚΗ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΕΝΑ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΕΡΩΤΗΜΑ Δοκίμιο του Κώστα Γεωργόπουλου- Πακιόλου

ΕΝΑ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΕΡΩΤΗΜΑ

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΖΑΚ ΜΟΝΟ  «Η ΤΥΧΗ  ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ» και ΠΙΕΡ ΓΚΡΑΣΣΕ «ΕΣΥ Ο ΜΙΚΡΟΥΛΗΣ ΘΕΟΣ»

 

« ..Μήπως ξέρεις αδελφέ μου ,τι γίνεται ο άνθρωπος μετά το θάνατο?

Ο εαυτός του είναι σαν μια φυσαλίδα νερού ,που αναδύεται από το κύμα και ξαναπέφτει στον αφρό, μη σχηματίζοντας πια παρά ένα

με τον απέραντο ωκεανό.»

Τραγούδι του Ρεμπρασάντ

“…Αέρας Γη Νερό Φωτιά στοιχεία αχάλαστα

κι’αρχή  και τέλος των πλασμάτων

Σαν θα περάσω στη γαλήνη των μνημάτων

θα σας ξανάβρω πρώτη και στερνή ευτυχία…»

Κωστής Παλαμάς

Σε αυτόν τον πλανήτη ,που ονομάζεται Γη, ένα μικρό άλλωστε άστρο που αποτελεί έναν κόκκο άμμου του Γαλαξία μας, κάποτε έγινε εδώ ένα σημαντικό και αξιοσημείωτο γεγονός όσο και σπάνιο στο σύμπαν, Εμφανίσθηκε η ζωή.

Παρουσιάστηκε όμως ,όταν ύστερα από όλη την εξελικτική διαδικασία της ψύξεως του στερεού φλοιού της ,είχαν δημιουργηθεί οι κατάλληλες συνθήκες.

Σαν τέτοιες υπήρξαν:

1)    Η παρουσία του υδρογόνου βασικού στοιχείου του Γαλαξία μας ελεύθερου ή όχι και από το οποίο προήλθαν οι ενώσεις των υδρογονανθράκων. Τέτοιες ενώσεις υδρογονανθράκων συναντώνται

σε πολλά ακόμη ουράνια σώματα του Σύμπαντος.

Η διαδικασία  όμως και ο τρόπος σχηματισμού τους διαφέρουν.

Σύμφωνα με τη Γεωχημική Βιολογία ο σχηματισμός των Γηίνων

υδρογονανθράκων επήλθε στο στάδιο της συντήξεως των βασαλτών.

Τεράστιες τότε ποσότητες υδρατμών και αερίων λόγω διαφορετικών

θερμοκρασιών εξαερώσεως διεχωρίζοντο ,στο αρχέγονο αυτό εργα

στήριο των  υδρογονανθράκων.

2)Η ατμόσφαιρα της Γης  στο πρωταρχικό αυτό στάδιο της αβιογόνου

κατασκευής των υδρογονανθράκων αποτελείτο από υδρογονούχους

ενώσεις και από υδρατμούς, αμμωνία, υδρόθειο, και μεθάνιο.

 

Έχει διαπιστωθεί και πειραματικά ,πως εάν επιδράσουμε σε ένα τέτοιο μίγμα ,με ηλεκτρικές εκκενώσεις ,τότε θα δημιουργηθούν τα αμινοξέα

που είναι οι  πρωταρχικοί δομικοί  λίθοι των οργανικών μορίων ,των πρωτεινών.

Ιδού λοιπόν η πρώτη δειλή εμφάνιση της ζωής: Αμινοξέα, Νουκλεινικά

οξέα. Αν για οποιοδήποτε λόγο ,σε οποιοδήποτε  σημείο του σύμπαντος

συνέβαινε κάτι τέτοιο ,τότε χωρίς αμφιβολία κάτω από την ενιαία δράση και παγκοσμιότητα των φυσικών νόμων  ,θα είχαμε την εμφάνιση της

ζωής ,όπως  ακριβώς την ξέρουμε και εδώ.

Η δημιουργία των πρώτων αυτών δομικών λίθων της ζωής , αβιογόνου πάντοτε προελεύσεως   των οποίων ίχνη ανευρέθησαν προσφάτως  σε μετεωρίτες ,κάνει τους ειδικούς επιστήμονες στις μέρες μας να προβαίνουν σε δηλώσεις και να είναι αισιόδοξοι ,πως και  μέσα ακόμα στο δικό μας

πλανητικό σύστημα θα υπάρχει ζωή.

Οι οργανικές λοιπόν ενώσεις σύμφωνα πάντα με τις επικρατούσες θεωρίες  σχηματίσθηκαν στο πρώτο αυτό στάδιο στην ατμόσφαιρα ,με την επίδραση  των ηλεκτρικών εκκενώσεων και των υπεριωδών αχτίνων και μπήκαν ακολούθως στην υδρόσφαιρα ,που απετέλεσε το λίκνο ενός πολυσύνθετου  χημικού μετασχηματισμού ,ο οποίος διήρκεσε  εκατομμύρια χρόνια.

«Μια αδιάκοπη αλυσίδα χημικών αντιδράσεων,  προς όλες τις κατευθύνσεις τυφλή και χωρίς καμιά σκοπιμότητα υπακούοντας μόνο στους φυσικούς νόμους..»  όπως διατυπώνει τις σκέψεις του ο περίφημος Νομπελίστας Μονό  Δ/ντής του Γαλλικού Ινστιτούτου Παστέρ «..απετέλεσε την σταδιακή μετατροπή των απλών πολυμερών συστημάτων  σε άλλα με πολυπλοκότερη και με πιο πολυσύνθετη δομή».

 

Και τότε σε κάποιο στάδιο της χημικής αυτής διεργασίας παρουσιάσθηκαν τα πρώτα εξατομοκοποιημένα  μόρια ορατά με το μικροσκόπιο, να κολυμπούν  μέσα στο υγρό, που έχει την ίδια πυκνότητα με αυτά ,αλλά εντελώς διαχωρισμένα από αυτό . Θα μπορούσαμε να πούμε ότι περιβάλλονται πλέον από κάποια μεμβράνη.

Τα μόρια αυτά σύμφωνα με τη θεωρία του Ρώσου γενετιστή Οparin

ονομάσθηκαν συσσωματώματα η συσσωρεύματα.

Αποτελούν έτσι το μεταβατικό στάδιο της ανόργανης ύλης στη συγκροτημένη οργανική και ο τρόπος της γέννησής των είναι αβιογόνος και οφείλεται στην αρχή σε μηχανικά αίτια.

 

Τα συσσωρεύματα αυτά μέσω της λεπτής υποτυπώδους μεμβράνης των  απορροφούν ουσίες εκλεκτικά ,οι οποίες αντιδρούν ,με τις ουσίες, που περιέχει το κάθε συσσώρευμα . Η διεργασία αυτή  είναι  μια από τις αρχέγονες ιδιότητες των εμβίων οργανισμών και εκπροσωπεί   το φαινόμενο της θρέψεως στο συσσώρευμα ,που αντιδρά χημικά  προς το περιβάλλον του.

Η εμφάνιση των συσσωρευμάτων απετέλεσε την αναπόφευκτη εξελικτική διαδικασία της υπάρξεως σε σχηματισμούς μέσα στο νερό των ωκεανών, πολυμερών ενώσεων υψηλού μοριακού βάρους.

 

Στο στάδιο αυτό της εξελίξεως , τα συσσωρεύματα πολλαπλασιάζονται με τη μηχανική διατάραξή τους, που συμβαίνει καθημερινά, με τις κοσμογονικές μεταβολές που συντελούνται (Σεισμοί ,παλίρροιες, ηφαίστεια, τυφώνες, ωκεάνια ρεύματα,  εξάρσεις και καταβυθίσεις).

Ο στρεοχημικό ς διπλασιασμός των νουκλεινικών οξέων ,δεν χρειάζεται προς το παρόν.

Ο θάνατός τους είναι αποτέλεσμα της δημιουργίας η μη οξειδοαναγωγικών αντιδράσεων που συντελούνται ,από την εσωτερική χημική δομή των συσσωρευμάτων και του περιβάλλοντος μέσου.

Τα καλύτερα  λοιπόν οργανωμένα από αυτά ,οδηγούνται σε νέους κύκλους

αναπτύξεως τελειότερων και πολυπλοκότερων  συστημάτων.

Τα πλέον ατελή συστήματα σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής επιλογής

εξαφανίζονται μέσα στην ατελεύτητη πορεία της.

Όπως παραδέχεται σήμερα η πιο προηγμένη θεωρία της Γενετικής

ένα τελειοποιημένο συσσώρευμα της σειράς αυτής ,απετέλεσε τον πρόγονο του σημερινού  πρωτοπλάσματος ,που υπάρχει μέσα σε κάθε ζoν κύτταρο.

 

Αν ανατρέξουμε στο σύγγραμμα «Οι νόμοι του χάους» τουILYA PRIGOGINE που εκδόθηκε το  2oo2 (Εκδοτικός οίκος Tραυλού)

το κεφάλαιο αυτό της εξελικτικής διαδικασίας των συσσωρευμάτων

που κράτησε πάνω από δύο δισεκατομμύρια χρόνια , είναι σχετικό  με το φαινόμενο των δομών έκλυσης  ,που περιγράφει ο Ilya Prigorin  για τις διακλαδώσεις(Σελ.33)

«..Στα σημεία διακλαδώσεων προκύπτουν διάφορες λύσεις μεταξύ των οποίων γίνεται επιλογή με μια διαδικασία πιθανοκρατική.

Όταν  επαναλαμβάνουμε το πείραμα με  ιδανικές συνθήκες ,στην περίπτωση  του σχ. (2) 5ο ο/ο των συστημάτων οδεύουν στον κλάδο b1 και 50 ο/ο στον κλάδο b2.Την πρώτη διακλάδωση ακολουθούν γενικά άλλες διακλαδώσεις.

Η εξέλιξη πραγματώνεται με διαδοχή σταδίων ,που περιγράφονται  με αιτιοκρατικούς και πιθανοκρατικούς νόμους.

Ακόμη και στο μικροσκοπικό επίπεδο δεν υπάρχει αντίφαση  μεταξύ  πιθανότητας και αιτιοκρατίας, αλλά αλληλοσυμπλήρωση.

Οι διακλαδώσεις προσδίδουν ιστορικό χαρακτήρα στην εξελικτική πορεία.

Ακόμη  και στα πλέον  απλά συστήματα της χημείας και της υδροδυναμικής

εμφανίζεται η ιστορική εξέλιξη.

Μια χαρακτηριστική ιδιότητα αυτών των εμφανίσεων είναι η ευαισθησία τους.

Ελάχιστες διαταραχές οδηγούν το σύστημα να επιλέξει έναν κλάδο από έναν άλλο. Έτσι αίρεται η συμμετρία.

…..Ας θυμηθούμε ότι ο Pasteur έδινε μεγάλη σημασία στη μοριακή ασυμμετρία. Η διαφορά μεταξύ αριστερόστροφων και δεξιόστροφων κρυστάλλων ήταν για αυτόν ουσιαστικής σημασίας  για την κατανόηση του

φαινομένου της ζωής.

Έγραψε  λοιπόν «Η ζωή  όπως εκδηλώνεται στα μάτια μας είναι  μια συνάρτηση της ασυμμετρίας του σύμπαντος  και μια συνέπεια αυτού του γεγονότος.

Το σύμπαν είναι ασύμμετρο .

Αντιλαμβανόμαστε αυτόν τον ισχυρισμό καλύτερα σήμερα ,γιατί η ρήξη της συμμετρίας στην οποία αναφέρεται ο Παστέρ εξαρτάται από τη μη ισορροπία, από τη μη αναστρεψιμότητα.

Όσο για την τελευταία, φαίνεται ότι είναι μια συνέπεια της αστάθειας, που ενυπάρχει στους δυναμικούς νόμους της φύσης.»

H αντίφαση από το τυχαίο της εξελικτικής θεωρίας , που πιστεύει ο Μονό

έγκειται  στο ότι η εξέλιξη τείνει προς τελειότερα εξελικτικά συστήματα

πολυσύνθετων οργανισμών όπως έχουμε δει στη φύση ,κάτι που έρχεται σε αντίθεση προς το τυχαίο και που υποδηλώνει κάποιο σχέδιο.

Η απάντηση όμως έρχεται από τον ίδιο τον Μονό. Μας λέει λοιπόν :

«..Ο τελεονομικός  λοιπόν μηχανισμός είναι εκείνος που με τον τρόπο που λειτουργεί από τη στιγμή που θα εκφρασθεί για πρώτη φορά κάποια μετάλλαξη (σφάλμα)ορίζει τις βασικές συνθήκες αποδοχής πρόσκαιρης είτε οριστικής η απόρριψης της απόπειρας, που γεννά η τύχη.

Και επειδή για το τελεονομικό αποτέλεσμα ,ολική έκφραση των ιδιοτήτων του δικτύου οικοδομητικών και ρυθμιστικών αλληλεπιδράσεων ,έρχεται και αποφαίνεται η επιλογή ,για αυτό τον λόγο και η εξέλιξη δείχνει να εκπληρώνει  η ίδια κάποιο σχέδιο προέκτασης και ενίσχυσης ενός αρχέγονου ονείρου».

 

Η εξέλιξη επομένως  ,θα μπορούσε  να ισχυρισθεί ένας βιολόγος  είναι μη αντιστρεπτή διεργασία μέσα στη βιόσφαιρα  μονοσήμαντης κατεύθυνσης και είναι η ίδια με εκείνη που επιτάσσει ο νόμος αύξησης της εντροπίας  και η δεύτερη αρχή της θερμοδυναμικής.

Ο Μονό όμως και εδώ διαφωνεί. Σε συνέντευξη που έδωσε επ’ ευκαιρία της έκδοσης του βιβλίου του «Η τύχη και η αναγκαιότητα» αναφέρει:

«..Αντίθετα με ότι πιστευόταν για πολύ καιρό –ακόμη και από τους βιολόγους –είναι σφάλμα να θεωρείται η εξέλιξη σαν ένας νόμος της βιόσφαιρας. Το προνόμιο των ζωντανών οργανισμών είναι αντίθετα ότι κατέχουν ένα μικροσκοπικό μηχανισμό που δεν είναι εξελικτικός αλλά πάρα πολύ συντηρητικός. Η εξέλιξη λοιπόν προκαλείται όχι από την ομαλή λειτουργία αλλά από τις διαταραχές της λειτουργίας(μεταλλάξεις)

Η εμφάνιση της ζωής στον πλανήτη μας ,που είχε σαν συνέπεια την εμφάνιση του ανθρώπου, προέρχεται απ τις λεπτότατες αλλαγές που οφείλονται στην τύχη.

Η τύχη αυτή δεν είναι ένας όρος που έχει προορισμό να κρύβει την άγνοια

η την ανικανότητα της πρόβλεψης των μηχανισμών αυτών.

Είναι αντίθετα μια λέξη που μας υπαγορεύεται από τη γνώση αυτών των μηχανισμών ,από τη γνώση ότι είναι απρόβλεπτοι από την ίδια τους τη φύση.»

Ο διάσημος όμως Γάλλος  καθηγητής της Φυσιολογίας και Ακαδημαικός

Πιερ Γκρασσέ διαφωνεί με τις απόψεις του Μονό ,καθώς αυτές διατυπώνονται στο σύγγραμμά του «Εσύ ο μικρούλης Θεός»

Το βιβλίο του κυκλοφόρησε το 1971 σε όλο τον κόσμο μαζί με εκείνο του Μονό. Τα δύο αυτά βιβλία μεταφράσθηκαν σε πολλές γλώσσες και άφησαν εποχή.

Ο Πιερ  Γκρασσέ γράφει σε κάποια του σελίδα:* «Κανείς δεν αμφισβητεί ότι όλα τα μέρη της ζωντανής ύλης και των κυττάρων που την απαρτίζουν αγωνίζονται με τις διατάξεις τους και τις ιδιότητές τους ,να διατηρηθούν

και να διαδώσουν τη ζωή.

Αν όπως το θέλουν μερικοί αυτή η αρμονία είναι αποτέλεσμα ενός ευνοικού τυχαίου ,δεν μένει πια παρά να υποθέσει κανείς ,ότι τα τυχαία αυτά δημιουργούν αντιτυχαία»

 

O Ζακ Μονώ  παράλληλα εκθέτει τις σκέψεις του με επιλεγμένη  επιστημονική θεώρηση και με  τρόπο κατανοητό από μη ειδικούς επιστήμονες .

Υπάρχει πάντοτε η εγγενής αδυναμία στις παρατιθέμενες στο σύγγραμμά του αυτό απόψεις του ,  να ερμηνεύσει το σχεδιασμό που υποκρύπτεται  στην εξέλιξη των έμβιων οργανισμών και υπονοεί ότι το βάρος της διαδικασίας αυτής αναλαμβάνει ο νόμος της φυσικής επιλογής.

Η φυσική επιλογή κατά τον Μονό ευθύνεται για το τελεονομικό αποτέλεσμα  ,που μιμείται μεν το σχέδιο αλλά στο βάθος είναι ο καρπός της τύχης και της αναγκαιότητας.

 

Αθήνα 1971

Κ.Π.Γεωργόπουλος- Πακιόλος

Βιβλιογραφία

*ΖΑΚ ΜΟΝΟ  « Η τύχη και η αναγκαιότητα»

*ΠΙΕΡ  ΠΩΛ ΓΚΡΑΣΣΕ «Εσύ ο μικρούλης θεός»

* ΙLYA PRIGORINE “Οι νόμοι του χάους»

# Stephen W.Hawking “To χρονικό του χρόνου»

# David Lindley “H αρχή  της αβεβαιότητας»

# A.I.OPARIN B.Y.LEVIN J.D.BERNAL

R.S.YOUNG M.CALVIN S.I.MILLER

S.W.FOX E.SCHROEDINGER

J.MONOD R.MONRO B.DONN H P.KLEIN

C.PONNAMPEROUMA C.SAGAN F DRAKE

«XHMIKH  ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ  ΤΗΣ  ΖΩΗΣ».

# ΓΙΩΡΓΟΣ  ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗΣ: «Η ΚΟΜΗ ΤΗΣ ΒΕΡΕΝΙΚΗΣ»

#PAUL DAVIES ,JULIAN BROWN “ YΠΕΡΧΟΡΔΕΣ»Η θεωρία των πάντων.

#GRAHAM FARMELO: “ OI MEΓΑΛΕΣ  ΕΞΙΣΩΣΕΙΣ ΤΟΥ  20ου ΑΙΩΝΑ»

#ΡΕΤΕR COVENEY KAI ROGER HIGFIELD” TO  BEΛΟΣ  ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ»

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ Ο ΜΟΥΣΗΣ Διήγημα του Κώστα Γεωργόπουλου- Πακιόλου

O ΣΤΑΜΑΤΗΣ   Ο   ΜΟΥΣΗΣ (Το τελικό κείμενο διορθωμένο 11-12-09)

 

Ο Σταμάτης  ο Μουσής  μόλις κι αριβάριζε στα Μουσάτα , γυρίζοντας από το μύλο του Γερασιμάκη του Κουνάδη.

Ήτανε  βρεγμένος ως το κόκαλο κι ετρεμοχουχούλιζε.

Παρ όλα αυτά όμως ήτανε ευχαριστημένος ,που το άλεσμα  την είχε σκαπουλάρει, καθώς είχε προλάβει να το τυλίξει με το ταμπάρο του και δεν είχε βραχεί.

 

Θυμώτουνε πως εκείνο το πρωί του Μάρτη του 1584 είχε σηκωθεί  μπονόρα.

Σαμάρωσε το γάιδαρό του κι ετοιμαζότουνε να κουβαλήσει ξύλα από το σώχορο του, μιας και ο καιρός  ολοένα βάραινε .

Ετούτος ο Μάρτης τόχε  παρακάμει.

Όλο  κρύα, χιόνια και βροχές.

Ήξερε βέβαια και την παροιμία « Το Μάρτη ξύλα φύλαγε  μην κάψεις τα παλούκια.»

Αυτή τη στιγμή του είχανε μείνει  μόνο τα παλούκια.

 

Δύο μέρες τώρα στη σειρά το μικρό του  χωριό     ήτανε τυλιγμένο  στην υγρή ομίχλη της Όστριας.

Γλυκός καιρός χωρίς κρύο ,αλλά η υγρασία  ανυπόφορη.

Τις περισσότερες φορές ο καιρός αυτός έπεφτε με βροχή.

΄Ητανε  δε απόλυτη ανάγκη , να μπαλώσει και μια ρονιά ,που έσταζε  πάνω απ το κρεβάτι  των παιδιών .

Ωστόσο η Σταμάταινα  με τις φωνές της πρωί –πρωί  τούχε χαλάσει τα σχέδια.

Ψάχνοντας φαίνεται στην κασέλα  με το αλεύρι, απελπίστηκε  όντας είδε πως η κασέλα  κόντευε να φθάσει στον πάτο.

Πέταξε τις φωνές και κόντεψε να τούρθει   φαστίδιο ,που τώρα  άλλαξαν  εξ αιτίας της όλα του τα σχέδια

-Θα πεινάσουμε  μέρες  πούρχονται , για ψωμί Σταμάτη μου.

-Τα παιδιά νάναι καλά μεγαλώσανε  και θέλουνε ένα καρβέλι στην καθισιά τους.

-Το καλό που σου θέλω γιόμισε διό τσουβάλια  στάρι και τρέξε  δελέγκου  έδεκει στο μύλο του Γερασιμάκη ,να τα κάμεις φαρίνα.

-Το αλεύρι που μας μένει ,δεν φθάνει  ούτε για συντρίτσουλα.

Την αντίσκοψε θυμωμένος.

 

-Ε!  μωρή γυναίκα ..Γιατί δε μου τόπες πρωτύτερα?

-Με τούτο το διαολόκαιρο ,που δεν  κοστάρει   ούτε φίδι ,που να καταντήσω?

Μα τάπε ,αλλά  εδεκεί  μείνανε…

Το αποτέλεσμα είναι ότι τώρα  γύριζε βρεγμένος  μέχρι το κόκαλο  κι ορίστε ούτε το πορτόνι δεν  τούχε  ανοίξει η προκομμένη.

Τέλος πάντων ξεπέζεψε κι έδεσε  προσωρινά το γάιδαρο ,για να μην του φύγει πούλιο πέρα.

΄Ανοιξε την  ξύλινη πόρτα του σπιτιού κι έπιασε να τραβάει τον καντινάτσο κρατώντας με το άλλο του χέρι το φυλλόπορτο.

Λευτέρωσε στο τέλος  το φουντραδώρο  και η πόρτα άνοιξε διάπλατη.

Ύστερα έλυσε το γάιδαρο  κι εκείνος προχώρησε αργά στο εσωτερικό της αυλής και στάθηκε σαν κύριος δίπλα στον ελίτικο στύλο  της κοριθιάς , που είχε μείνει χωρίς φύλλα.

Ξύπνιο ζω !  σκέφθηκε ενδόμυχα ο Σταμάτης, κι’ άρχισε συγχρόνως να λύνει τα σχοινιά του αλέσματος.

Η Σταμάταινα εκείνη ακριβώς τη στιγμή  λιβάνιζε ,μέρα που ξημέρωνε.

Εκράτιε  στα χέρια της  το σκανταλέτο , που άκουσε  τις φωνές  του Σταμάτη .

Το πίθωσε τότε  στο λαβομάνο προσεκτικά, πάνω σε ένα σίδερο  κι έτρεξε να βοηθήσει  τον άντρα της ,στο ξεφόρτωμα  του αλευριού.

Του δικαιολογήθηκε  σίγουρη σχεδόν για το δίκιο της.

-Πάνω στην ώρα που λιβάνιζα η κακομοίρα ….

-Όσο και πρόλαβα  να αφήσω το σκανταλέτο  και νάρτω κοντά σου.

-Μα να τώρα μόλις τελειώσουμε ,θα σου ζεστάνω νερό ,να βάλλεις τα πόδια σου  και να ξεκουραστείς

-Και πρώτα από όλα να αλλάξεις αμέσως ,γιατί όπως βλέπω έχεις βραχεί άσχημα .

-Τώρα αμέσως ,ενώ εσύ θα αλλάζεις ,εγώ θα φτιάξω τσάι  με καρυδόφυλλο να πιουν και τα παιδιά μας.

Εκείνος ο μεγάλος μας τρελαίνεται με το τσάι  καθώς το  προσφαίζει  με πρέντζα  μπιρμπιλωτή, πασαλειμμένη  στη φέτα του.

 

Ο Σταμάτης αναγάλιασε  ακούγοντας τα λόγια της.

Του φάνηκαν σοφά και μετρημένα.

Η γυναίκα του είχε πολύ χρυσάφι στην καρδιά της.

Άρχισε να αισθάνεται ,πως ήτανε λιγότερο φτωχός ,από ότι νόμιζε.

Αμέσως ο θυμός του για την πόρτα  μαλάκωσε.

Είχε σχεδόν ξεχάσει ,πως ήτανε μούσκεμα και πως η υγρασία τον είχε διαπεράσει  μέσα  για μέσα.

Τα λόγια τούρθανε μόνα τους .

-Κουράζεσαι μωρή γυναίκα και συ.

-Δώδεκα παιδιά δεν είναι αστεία..

-Δώδεκα στόματα  που περιμένουνε σαν κοτσιφόπουλα ,για να τα θρέψουμε ,σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

-Κι αγάντα λοιπόν γυναίκα

-Ανεβήκανε την πέτρινη σκάλα του σπιτιού ,που οδηγούσε στο μώτζο με τις πέτρινες πλάκες και το ξύλινο ρεστέλο.

Μπροστά αυτός με το τσουβάλι  στην πλάτη  κι από πίσω η Σταμάταινα ,να του κρατάει τις μπούνιες , για να μην πέσει.

Έτσι αριβάρανε στο σκεπαστό μώτζο.

Η Σταμάταινα τράβηξε τον σύρτη  ,απ το ξύλινο ρεστέλο κι ο Σταμάτης μπαίνοντας  στην κουζίνα απόθεσε το τσουβάλι  σιγά-σιγά με προσοχή επάνω στη μεγάλη κασέλα.

Η βροχή  άρχισε πάλι να δυναμώνει  στα κεραμίδια.

Ο Σταμάτης  πήγε στο λαβομάνο  πλύθηκε, άλλαξε  και φόρεσε καθαρά ρούχα .

Ύστερα πήρε τη συνηθισμένη του θέση  πάνω στο περναρίτικο  μεντέρι κοντά στη γωνιά που έκαιγε ακόμα.

Σε λίγο ο καιρός  έβγαλε μάτι.

-Καλό σημάδι  είπε ο Σταμάτης.

Ο ήλιος δεν είχε μπατάρει για τα καλά  κι έτσι όπως χρύσιζε το Ιόνιο απέναντι ,ανάμεσα απ το μικρό παράθυρο της κουζίνας ,το Σταμάτη  τον άρπαξε ο ύπνος.

Τα  ξύλα έτριζαν στη χόβολη  και κάπνιζαν .

Έγινε σιωπή.

Σε κάποια στιγμή η Σταμάταινα  πήρε το καλάμι και φύσηξε  τα ξύλα διό τρεις φορές.

Πετάχτηκαν οι φλόγες όλο ζεστασιά  απ τα ελίτικα κούτσουρα.

Ο Σταμάτης  ξύπνησε και τινάχτηκε , για να ξενυστάξει. ,μα ύστερα θαρρείς κι έπεσε σε μια βαθιά συλλογή.

Η Σταμάταινα το πρόσεξε και τον αποπήρε ενοχλημένη.

-Όλο συλλόγισες  είσαι τώρα τελευταία.

-Γιατί δε μου λες και μένα να ξεθυμάνεις?

-Δεν θέλω να σε στενοχωρώ  μωρή γυναίκα ,αλλά να η χρονιά  η φετεiνή

ήτανε πολύ δύσκολη για μας .

–Από λάδι  τέσσαρες  παλιάτσες  όλες κι όλες  και πρέπει να δώσουμε   έξη στον αφέντη  τον Κρασσά στο Κάστρο .

-Όπως ξέρεις το λάδι δεν το παίρνουνε …Δεν έχει τιμή ..λέει.

-Το αμπέλι  στο Κολοκάσι το χάλασε  ο περονόσπορος  και τα σπαρμένα μας είναι τένερα και κακομοιριασμένα.

-Βλέπεις ξεμείναμε κι από γάλα.

-Τα παιδιά μας πίνουνε ένα χρόνο τώρα τσάι

-Άλλο όμως είναι το ένα κι άλλο το άλλο.

 

Αλλά το μεγάλο καστίγο  ήτανε το όρδινο,  πούρτε από τον Πρεβεδούρο.

Έπρεπε λέει όσοι είχανε αμπέλια  για σταφίδα, να τα ξεκουρβουλώσουνε

Η σταφίδα στο Κολοκάσι ήτανε όλη κι’ όλη του η περιουσία.

Είχε βέβαια ανάμεσα στα άλλα και είκοσι ελιές πακτωμένες, από τον Κόντε Κρασσά του Κάστρου, σε ένα λιοστάση ,που συνόρευε ,με το λιοστάση του Δήμου του Γεωργόπουλου .

Θα τούδινε στο τέλος της χρονιάς  έξη παλιάτσες λάδι όπως είχανε συμφωνήσει.

Με τούτες όμως τις Σοροκάδες  οι ελιές σεπόντουσαν στο χώμα  και κανένας δεν μπορούσε να ξεμυτίσει ,για το λιομάζεμα.

 

Τσι προάλλες είχε  πάει στο Κάστρο, στο αρχοντικό   του Κόντε Χριστόδουλου του Κρασσά.

Του κλαούνιζε ,πως η φετινή  χρονιά, ήτανε σκέτη συμφορά ,πως έξη παλιάτσες λάδι ,δεν θα μάζευε απ όλες του τις ελιές.

Μόνο για τη δίκισή του ήθελε είκοσι παλιάτσες λάδι.

Τι να του μείνει για να πουλήσει και με τα λεφτά αυτά, να αγοράσει αλεύρι ρούχα και παπούτσια για τα παιδιά?.

Γύρισε στα Μουσάτα χωρίς αποτέλεσμα.

 

Το θυμάται σαν και τώρα ,αποβραδύς  του Άη Χαραλάμπη –μεγάλη η χάρη του.

Η Σταμάταινα τον περίμενε στην πόρτα .

Του άνοιξε το πορτόνι, ξεσαμαρώσανε το γάιδαρο μαζί και κείνος τον πήγε στην καλύβα  να τον αχερίσει.

Είχε αρχίσει να βραδιάζει .

Εκείνη είχε ανάψει τη φωτιά, ενώ τα παιδιά παίζανε ακόμη στο αλώνι το φτου κι ανάστα.

Του ζέστανε νερό όπως πάντα ,τούβγαλε τα παπούτσια  και κείνος βούτηξε με ανακούφιση τα πόδια του στο καινέλο.

-Έκαμες τίποτα? Τούπε

Έπεσε λίγη σιωπή.

Εκείνος την κοίταξε συγκαταβατικά..

-Τι να κάμω μωρή γυναίκα?

-Ο Κόντε Κρασσάς είναι σκληρός άνθρωπος

-Δεν παίρνει από λόγια.

-Έχουμε κάμει συμφωνία ,λέει.

Εκείνη τούδωσε θάρρος.

-Ε καλέ, μη στενοχωριέσαι.

- Εμείς νάμαστε καλά

-Θα δουλέψουμε και θα του τα δώσουμε.

 

Και πράγματι τώρα που το θυμάται και το χρέος του το ξεπλήρωσε στο ακέραιο, αλλά και τα παιδιά φορέσανε καινούργια παπούτσια.

Όσο για τα δικά του ,έ αυτός μπορούσε να περνάει με τα παλιά.

Μα η φωτιά είχε ανάψει για τα καλά

Η τσαγέρα σιγόβραζε  κι είχε αρχίσει να ξεχειλίζει.

Ο Σταμάτης όμως είχε πάρει κατήφορο.

Δεν τον σταμάταγες με τίποτα.

Γύρισε προς το μέρος της γυναίκας του ,την ώρα που εκείνη έγνεθε τη ρόκα της, ακουμπισμένη στην καρέκλα της.

Εκείνη που είχε νομίσει, πως ο Σταμάτης κοιμότουνε ,έδειξε λίγο ξαφνιασμένη.

-Πέρισυ ακριβώς τέτοιες μέρες ήτανε που χάσαμε τη γίδα μας γυναίκα.

-Θυμάμαι τα βράδια,  που γύριζε από τη χλωρασιά και τα βυζιά της εγγίζανε κάτω .

-Όταν την άρμεγα τα βράδια ,γέμιζα τέσσαρες σκουτέλες.

-Τι ζω ήτανε εκείνο.

-Σωστή γελάδα.

 

΄Ητανε σαν πέρισυ ένα  βράδυ, όπου έδεκει, που ξαπόσταινε ο Σταμάτης άκουσε τη Σταμάταινα να μπήγει τις φωνές.

-Α.. τσου φαρμασόνους .Α.. τσου Μπερμπερίνους ,μου πήρανε τη γίδα μου .

-Την είχα δεμένη από την ελιά ,με το καινούργιο το σκοινί.

-Ήτανε αδύνατο  να λυθεί μονάχη της.

Την άκουσε ο Σταμάτης και δεν είχε προλάβει να προχωρήσει ούτε πέντε βήματα προς το μέρος της, που ξαφνικά έχασε τον κόσμο από τα μάτια του.

Ένα φαστίδιο τον ξάπλωσε  στο πλακόστρωτο της αυλής.

Έτρεξε η Σταμάταινα ,έτρεξε η Ευριδίκη του Αγλέουρα,έτρεξε η Μαριορή του Άντζουλου ,όλες σχεδόν οι γειτόνισες για να τον συνεφέρουνε ,αλλά τίποτα.

Τον χτυπούσανε στα μάγουλα, του βάζανε κρύες κομπρέσες  ,αλλά τίποτα

Στο τέλος βέβαια συνήλθε ,αλλά η γίδα άφαντη.

Τρέξανε από δω, τρέξανε από εκεί ,αλλά στάθηκε αδύνατο να την βρούνε.

Από την άλλη μέρα τα παιδιά πίνανε καρυδόφυλλο.

Το κάζο λοιπόν εκείνο τούμεινε εντυπωμένο και που να το ξεχάσει.

 

Μα σε λίγο η Σταμάταινα μπήκε κρατώντας τη λεκάνη με το χλειο νερό, για τα πόδια του Σταμάτη.

Του έβγαλε τις κάλτσες σιγά-σιγά κι άρχισε να του τρίβει τις πατούσες.

Το νερό για το τσάι στη γωνιά είχε κιόλας αναβράσει, μέσα στη μεγάλη τσαγιέρα.

Τα παιδιά είχαν  αποκοιμηθεί στο μεγάλο δωμάτιο κι ακούγονταν οι ανασασμοί τους ,απ τη μισάνοιχτη πόρτα.

Η Σταμάταινα πήρε ένα μάτσο καρυδόφυλλα και τα βούτηξε μέσα στο βραστό νερό της τσαγέρας.

Εκείνο πήρε μια κόκκινη σκούρα απόχρωση και όλο το δωμάτιο μύρισε καρυδιά.

Το κένωσε μέσα στις τσάσκες  στο μεγάλο ασημένιο δίσκο ,που ήταν και οικογενειακό κειμήλιο.

 

Άρχισαν να πίνουν χωρίς να μιλάνε .

Έπεσε μια παρατεταμένη σιωπή.

Η Σταμάταινα άλλα σκεφτότουνε.

Εκείνη την απασχολούσε  πάλι η κότα της η ζορκολαίμο.

Την είχε καθισμένη από μέρες κλώσα και ακόμα δεν είχε σκάσει αυγό.

Έχει χάζι να μου τα βγάλει κλουβίτες  σκεφτότουνε.

Αλλά τι να πει ?

Ο Σταμάτης δεν έπαιρνε από τέτοια. Είχε τα δικά του …

Είχε πέσει η νύχτα για τα καλά όταν αποσυρθήκανε για ύπνο.

Έξω όμως η μπόρα και πάλι λυσσομανούσε .

Φαίνεται πως ο καιρός είχε γυρίσει προς το Σουρόκο  και ποιος ξέρει πόσες μέρες θα κρατούσε η κακοκαιρία.

 

Tην άλλη μέρα ο Σταμάτης ξημερώθηκε άρρωστος

Όλη νύχτα τον έψηνε ο πυρετός.

Η Σταμάταινα  πήρε από το συρτάρι του κομμού τις βεντούζες  και άρχισε να βάζει στο Σταμάτη ,που είχε κιόλας συνάχι και καταρροή.

Οι βεντούζες ήτανε’ κοφτές»και αυτό για περισσότερη σιγουριά

Έτσι της φαινότουνε τουλάχιστον, ότι ήτανε κρύωμα βαλούτο  και ήτανε σίγουρο ότι τόπαθε ο Σταμάτης ,όταν γύρισε βρεγμένος από το μύλο του Γερασιμάκη..

Τέλος η μέρα πέρασε ήρθε πάλι το βράδυ ,αλλά ο πυρετός δεν έλεγε να υποχωρήσει.

Ο Σταμάτης δεν είχε όρεξη για φαγητό ,παρ όλο που η Σταμάταινα είχε μαγειρέψει.

 

Τα παιδιά κάθισαν το μεσημέρι στο τραπέζι να φάνε και η Σταμάταινα προσπαθούσε να τα περιποιηθεί ,για να μην έχουν παράπονο.

Όλα όμως,  δεν είχαν όρεξη να φάνε  στενοχωρημένα με την αρρώστια του πατέρα τους.

Η θέση του πατέρα έμενε κενή στο τραπέζι και τα παιδιά είχανε χάσει το κέφι τους.

Η μάνα βέβαια τους έδινε κουράγιο λέγοντάς τους ,πως σε τρεις με τέσσαρες μέρες το κρύωμα του πατέρα τους, θάχει περάσει..

Μα οι μέρες περνούσαν και ο Σταμάτης χειροτέρευε.

Ο μεγαλύτερος γιος τους ο Παναγής,  είπε στη μάνα του να φωνάξουνε γιατρό.

Ο μόνος όμως γιατρός της περιοχής ήτανε ο Μικελάκης, πραχτικός γιατρός αλλά με μεγάλη πείρα.

Έμενε κι αυτός στα Μουσάτα και έτσι εξυπηρετούσε  όλη τη γύρω περιοχή.

Είχε και το γαιδουράκι του  και έτσι επισκεπτότουνε τα γύρω χωριά που είχανε την ανάγκη του.

Ήρθε λοιπόν ένα απόγευμα, μπήκε στην κάμαρα του Σταμάτη  κι έπιασε το πόσο του.

Του είπε να ανοίξει όσο μπορεί τον λαιμό  του, τον ερώτησε αν έχει βήχα  και φλέματα και από τα όσα είδε και  είχε διαπιστώσει η κατάστασή του ήτανε σοβαρή.

Πήρε τη Σταμάταινα  κατά μέρος, από το χέρι ,μπήκανε στο δωμάτιο των παιδιών, που εκείνη εν τω μεταξύ τα είχε διώξει από εκεί και ο Μικελάκης  με στενοχωρημένο ύφος της είπε:

-Άκουσε Σταμάταινα  ο άντρας σου έχει  πόντα σκαρατζιά.

-Και τι είναι ετούτο γιατρέ μου?

-Είναι πολύ σοβαρή  η αρρώστια του.

-Φοβάμαι για τη ζωή του…

-Στείλε το παιδί σου, να του δώσω ένα σωληνάριο με κινίνο, όσο το δυνατό συντομότερα.

-Να παίρνει δύο χάπια  την ημέρα και θα δούμε ύστερα , πως θα πάει η κατάστασή του.

-Κανονικά πρέπει να μπει σε νοσοκομείο ,αλλά εσύ  μια φτωχή γυναίκα,  δεν θα  μπορέσεις .

-Που να τρέχεις τώρα και χωρίς… λεφτά.

Σε ευχαριστώ γιατρέ μου ,για τις συμβουλές σου, να αγιάσουνε τα χείλια σου, αλλά  πες  μου τώρα, τι κάνει ο κόπος σου.?.

-Τέσσερα άσπρα για σένα κυρά Σταμάταινα..

-Δεν έχω  να στα δώσω η μαγκούφα αυτή τη στιγμή  γιατρέ μου, αλλά το συντομότερο θα τα λάβεις.

 

Ο Σταμάτης ο Γεωργόπουλος  ο Μουσής  πάλεψε με την πνευμονία δώδεκα μέρες, αλλά στο τέλος υπέκυψε.

Το χαρτί που πήρε η Σταμάταινα ,για το θάνατό του έγραφε την αιτία.

«Πόντα  σκαρατζιά.»

Η κηδεία έγινε  στον  Αη Γιώργη, στο βυζαντινό ξωκλήσι  του λόφου.

Ο Σταμάτης θάφτηκε με τη μοναδική κάσσα , που φύλαγαν οι δημογέροντες στην εκκλησιά του Αη Νικόλα.

΄Υστερα απ το μουρτόριο η κάσσα ξαναμπήκε στη θέση της ,περιμένοντας τον επόμενο νεκρό.

 

.Η Σταμάταινα σαν γύρισε στο σπίτι, ύστερα από το μουρτόριο  του Σταμάτη έβαλε τα παιδιά να προσευχηθούνε ,για την ψυχή του πατέρα τους που ταξίδευε στους ουρανούς.

΄Υστερα  με σφιγμένα τα δόντια τους είπε:

-Για ακούτε, με παιδιά  μου:

-Ούτε αυτή τη βδομάδα ,αλλά ούτε και την  άλλη, θα φάτε ψωμί.

-Το αλεύρι το πούλησα η κακομοίρα ,για να κάμω την κηδεία του πατέρα σας..

 

Κ.Π.Γεωργόπουλος-Πακιόλος

 

Μουσάτα 01-09-09

 

 

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Η ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΗ ΑΘΗΝΑ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΤΟ ΠΛΑΝΗΤΙΚΟ ΝΕΦΕΛΩΜΑ “ΕΣΚΙΜΩΟΣ”

  • Το νεφέλωμα  του  Εσκιμώου  βρίσκεται  στο  Γαλαξία  μας και  το  συναντάμε  στον  αστερισμό  των  Διδύμων,(Πηγή  Διαδίκτυο)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΤΟΥ ORT του κώστα Πακιόλου

ΤΟ  ΣΥΝΝΕΦΟ  ΤΟΥ  ΟΡΤ

 

( Από  συνέντευξη του  αστροφυσικού  Διον. Σιμόπουλου Δ/ντή στο  Ευγενίδειο  Πλανητάριο.www,antikleidi,com)

 

Η  διαστημική  συσκευή  voyager 1  χρειάζεται   δεκαεπτά  χιλιάδες  επτακόσια  χρόνια (17700)   χρόνια για  να  φθάσει στο  νεφέλωμα  αυτό  που  αποκαλείται  σύννεφο του  Ορτ.

Στο  νεφέλωμα  αυτό  βρίσκονται  τα  απομεινάρια  των  υλικών  που  δημιούργησαν  το  Ηλιακό μας  σύστημα.

Στα όρια  αυτά  ,τα  παγωμένα  αέρια και  η  διαστημική  σκόνη  που απέμειναν συμπιέστηκαν σχηματίζοντας δισεκατομμύρια  χιονόμπαλες με  διάμετρο  1-150  χιλιόμετρα που  αποτελούν   τους  εμβρυικούς πυρήνες των  κομητών.

Αν και το  voyager  1 δεν  κατευθύνεται  προς  κάποιο  συγκεκριμένο  άστρο της γειτονιάς  μας υπολογίζεται  ότι  σε 40000  χρόνια  θα  προσπεράσει σε  απόσταση 1.6 έτη  φωτός το άστρο cliese 445  το  οποίο  από τη Γη  φαίνεται προς  την κατεύθυνση του  αστερισμού  της  καμηλοπάρδαλης  -πολύ κοντά  στον  πολικό  αστέρα.

Αν και  το άστρο  αυτό βρίσκεται  σήμερα σε  απόσταση 17.6έτη  φωτός σε  40000  χρόνια θα μας  έχει πλησιάσει αρκετά  ,αφού κινείται  προς  το μέρος μαςμε  ταχύτητα  430000 χιλιόμετρα την ώρα  η 119.44 χιλιόμετρα  το  δευτερόλεπτο.

Το  voyager 2 υπολογίζεται ότι  σε περίπου 296000 χρόνια θα  προσπεράσει σε  απόσταση  4.3 ετη  φωτός το λαμπρότερο άστρο  στον  ουρανό της  Γης  το  Σείριο.

Ο  Σείριος σήμερα  βρίσκεται σε απόσταση  από  τη  Γη  8.6  ετών  φωτός.

Ο  Γαλαξίας  μας  που  ανήκει  στους  σπειροειδείς γαλαξίες περιλαμβάνει 200 δισεκατομμύρια  άστρα  και  50  δισεκατομμύρια  πλανήτες.

Ο Δ/ντής  του  Ε.Π. Σιμόπουλος λέει  πως  υπάρχουν  τουλάχιστον  1000000  κόσμοι  στο γαλαξία μας   σαν  τον δικό  μας.  

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Posted in Uncategorized | Leave a comment