ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ-”ΜΕΛΙ ΤΟ ΕΚ ΠΕΤΡΑΣ” ΤουΚώστα Γεωργόπουλου

ΤΟ  ΔΕΝΤΡΟ-«ΜΕΛΙ  ΤΟ ΕΚ ΠΕΤΡΑΣ»

 

Εδώ  που υψώνεται τώρα αυτό το καμπαναριό του χωριού  υπήρχε  τα χρόνια εκείνα το παλιό προσεισμικό αλώνι.

Το σημερινό βέβαια  που το έχει αντικαταστήσει ,είναι όπως όλα  μπετονένιο.

Είναι της μόδας όπως λένε  ,λουσάτο και ευπρόσωπο, αλλά είναι άλλο πράγμα.

Εκείνο το αλώνι τα σημερινά παιδιά,  που πολύ λιγοστά μόνο υπάρχουν,  δεν το υποψιάζονται κaν.

Οι άνθρωποι της δικής μου γενιάς  και οι παλαιότεροι , που τυχαίνει να ζουν ,πολλές φορές το αναφέρουν στις συζητήσεις τους.

Απ ότι θυμάμαι ,όπως όλα τα κτίσματα του χωριού  προσεισμικά  ήταν και τούτο κτισμένο με χοντρές πελεκημένες πέτρες από το έξω μέρος.

Είχε βέβαια και μια χοντρή παλάμιση με ασβέστη  εξωτερικά, πού με τα χρόνια  όμως είχε ξεφτίσει  χαρίζοντας στο κτίσμα την λεγόμενη πατίνα του χρόνου.

Ήταν κυκλικό, όπως συνήθως όλα τα αλώνια της εποχής και η διάμετρός του σχεδόν σαν του σημερινού.

Το μόνο πράγμα που θύμιζε μπετόν ,ήτανε μια λεπτή στρώση τσιμέντου που είχε ίσως προστεθεί λίγο αργότερα και συγκρατούσε τη στέψη του.

Το δάπεδό του ήταν στέρεο και συνεκτικό στρωμένο με ένα λεπτό χαλίκι που κάπου –κάπου ανανεωνότανε.

 

Παρ όλο που υπέφερε από τα καθημερινά παιγνίδια των παιδιών της εποχής  εκείνης, ωστόσο ακόμη διατηρώ  στη μνήμη μου διό πράγματα, την ασπράδα του και το φως του.

Το πραγματικό του όμως στολίδι  ήτανε μια τεράστια αγριοκαρυδιά  παμπάλαια, με έναν κορμό που δεν αγκαλιαζόταν και   ζούσε  εκατοντάδες χρόνια  ακουμπισμένη στη μεσημβρινή του πλευρά.

Στο μέρος εκείνο της συνεπαφής το εξωτερικό ύψος του αλωνιού έφθανε και τα διόμιση μέτρα.

Ο κορμός της αγριοκαρυδιάς  η του δέντρου όπως το αποκαλούσαμε τότε ήτανε πανάρχαιος και οι παχιές του φλούδες ήταν σκαμμένες από τα χρόνια και έμοιαζε σαν να έχει ψυχή.

Δεν μπορούσες όμως να καθορίσεις την ηλικία του.

Η ζωή του μετριόταν με αιώνες.

Έδινε την εντύπωση ενός γερασμένου κορμιού με φουσκωμένες φλέβες .

Ήταν ένα παμπάλαιο στοιχειό ,που όμως το αγαπούσαν όλοι.

Κάτω από  τον ίσκιο του είχαν σίγουρα καθίσει όλοι οι πρόγονοί  και γενάρχες Γεωργόπουλοι   και  μη των Μουσάτων της Κεφαλονιάς, από το 1550 κι’ εδώθε.

Ο Σταμάτης ο Γεωργόπουλος ο Μουσής, οΓιάννης ο Γεωργόπουλος ,o Στάθης ο Γεωργόπουλος ,που το 1638 μπήκε στη λίστα των προνομιούχων

μαζί με 95  άλλες οικογένειες ,όπως αναφέρει ο ιστορικός Μοσχόπουλος.

Αργότερα ο Χριστόδουλος Γεωργόπουλος ,ο Βαγγέλης Γεωργόπουλος

και άλλοι πολλοί.

 

Ως ένα διάστημα που θα ήτανε ίσως και τρία μέτρα ο κορμός αυτός του δέντρου ,συνέχιζε ευθύγραμμος και ίσος  καταλήγοντας σε μια τεράστια και χοντρή διχάλα διακλαδιζόμενος  σε ένα πλήθος από μικρότερα αλλά εκτεταμένα κλαδιά, που κρατούσαν σκιά στο αλώνι κυρίως στους καλοκαιρινούς μήνες.

Όλα τα παιδιά της εποχής εκείνης είχαν σκαρφαλώσει στα πανάρχαια  κλαδιά του.

Υπήρχαν όμως και πολλά ιδίως τα μικρότερα ,που δεν τα κατάφερναν να σκαρφαλώσουν κι’ έμεναν να κοιτάζουν με θαυμασμό τα μεγαλύτερα ,που το είχαν κατορθώσει.

Κάποτε ο Παπαδιαμάντης περιγράφοντας στο διήγημά του  « Υπό την βασιλική δρυ» την ομορφιά του δέντρου του έγραφε:

 

«Ησθανόμην άφατον συγκίνησιν να θεωρώ το μεγαλοπρεπές εκείνο  δέντρον. Εφάνταζεν εις το όμμα, έμελπεν εις το ους , εψιθύριζεν εις την ψυχήν φθόγγους αρρήτου γοητείας.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         Από τα φύλλα της εστάλαζεν και έρριε ολόγυρά της , «μάνα ζωής» δρόσον γλυκασμού,  μέλι το εκ  πέτρας…»

 

Το να μπορέσεις να σκαρφαλώσεις στην κορυφή του δέντρου μας  εκείνου,  ήτανε ένας δείκτης της αντρειοσύνης σου Ένοιωθες από την άλλη μέρα κιόλας  υπερηφάνεια.

Έμπαινες  τότε και με το δίκιο σου στο βασίλειο των μεγάλων παιδιών,  που εκεί ίσχυαν άλλοι νόμοι άγραφοι και άλλες συνήθειες.

Αν λόγου χάρη  ήθελες να λύσεις τις διαφορές σου με κάποιον συνομήλικό σου  ,για να τον προκαλέσεις θα έπρεπε να του βάλλεις το «σάλιο στη… μύτη».

Έφτυνες το δάχτυλό σου τον πλησίαζες  και το σκούπιζες στη μύτη του.

Αυτή ήτανε η έσχατη προσβολή.

Σαν να λέμε σήμερα του πέταγες το γάντι…

Η επόμενη φάση –αν και δεν συμπαθώ τη φράση- ήτανε να πιαστείς με τον αντίπαλο  στα χέρια  και να κυλιστείς μαζί του στο έδαφος,  μέχρι τελικής εξόντωσης.

 

Οι τσακωμοί ήτανε πολλοί συχνοί  τα χρόνια εκείνα και συνήθως γινόντουσαν στο χώρο του αλωνιού.

Οι αιτίες πολλές και διάφορες.

Αλλά για να ξαναγυρίσουμε στην ιστορία του δέντρου  πάλι για να ανέβεις στον κορμό  του ήτανε πολύ δύσκολο.

Κάποιοι είχανε καρφώσει στον κορμό αυτόν  ένα διό πέρονες (μεγάλα καρφιά) με αποτέλεσμα να υπάρχουνε  ισάριθμα σκαλοπάτια ,που βοηθούσανε την άνοδο μέχρι την πρώτη διχάλα.

Αφού έφθανες εκεί  τα πράγματα παίρνανε  εύκολα το δρόμο τους.

Και μα την αλήθεια  ο δρόμος αυτός οδηγούσε προς τα ξοκλάδια του, που από εκεί πλέον αντίκριζες έναν  άλλο κόσμο γοητευτικό  κι έναν  ορίζοντα ανεπανάληπτο.

Και τι δεν μπορούσες να δεις από κει πάνω.

Φαινόταν  όλη σχεδόν η «χώρα»  με την παρέα των χωριών της και προς το βάθος η λεπτή γαλάζια γλώσσα της θάλασσας, που χανόταν  μέσα στη αχλύ του μακρινού ορίζοντα.

Κατά το μέρος πάλι του Σιρόκου-Λεβάντε  αχνοφέγγιζε  η Ζάκυνθος άλλες φορές αστραφτερή κι άλλες φορές πνιγμένη στην ομίχλη του καλοκαιριάτικου πρωινού της θάλασσας.

Μπροστά σου προς το μέρος του Γρέου ολόκληρος ο Αίνος κρεμασμένος σχεδόν  από τα σύννεφα, γκριζωπός και μαυρογάλαζος , με τα σπάνια μαύρα μεσογειακά του έλατα.

Ο πολύ αργότερα κηρυγμένος Εθνικός Δρυμός σε όλο του το μεγαλείο.

Προς το σημείο πάλι της Τρεμουντάνας ο Ξερακιάς ,η χαμηλότερη συνέχεια του Αίνου προς το μέρος της Σάμης.

Ύστερα προς το μέρος του Μαίστρου και του Πουνέντε  κατηφόριζαν οι λόφοι πρώτα το «Λίμνη»,σε συνέχεια  το Βενετσιάνικο κάστρο  κι ο λοφίσκος του Καραβάδου, κλείνοντας έτσι  την  προαιώνια αυτή χορεία των βουνών.

Προς το μέρος του Γαρμπή και της Όστριας  απλωνόταν η θάλασσα του Ιόνιου  άσωστη ως τις ακτές της Αφρικής.

Το δέντρο αυτό την εποχή εκείνη  είχε γίνει το δεύτερό μας σπίτι.

Μέσα στις  παχιές χαραμάδες της φλούδας του,  ψάχναμε για μυρμήγκια και τζιτζίκια.

Πολλές φορές κοπανάγαμε με μια πέτρα  σε ένα ξερό κομμάτι κορμού ,για να τα κάνουμε  να πεταχτούν απ τις φωλιές τους.

Το αποτέλεσμα ήταν σε λίγο  ολόκληρα συντάγματα από μερμήγκια  να

έχουν κατακλύσει  τον κορμό του.

Γελάγαμε τότε με αυτούς που δεν είχαν προφτάσει να κατέβουν από κει πάνω και μένανε σκαλωμένοι στα κλαδιά του  αποκλεισμένοι και ζωσμένοι από τις τρομερές δαγκάνες των μερμηγκιών, που δίνανε κάτι τσιμπιές, που Παναγία φύλαγε.

Από το δέντρο αυτό είχα παρακολουθήσει με πολλούς άλλους τις φωτιές που ανάβαν κυρίως το καλοκαίρι  στο ελατόφυτο βουνό.

Το απροστάτευτο δάσος καιγόταν  τότε  κατάμονο και αβοήθητο , για μέρες.

Αργότερα στη περίοδο της Γερμανοιταλικής  κατοχής  είχαμε παρακολουθήσει όλες τις επιθέσεις των Αγγλικών αεροπλάνων της ΡΑΦ εναντίον των Ιταλικών νηοπομπών, που διέσχιζαν με προκλητική έπαρση  και μεγαλοπρέπεια το Ιόνιο.

Παίρναμε έτσι την ικανοποίηση μας  βλέποντας  τις ατελείωτες συνοδείες των καταδρομικών, που περιστοίχιζαν τα πετρελαιοφόρα  να ρίχνουν με τα αντιαεροπορικά τους χωρίς αποτέλεσμα  ασταμάτητα , σε έναν σχεδόν αόρατο εχθρό,  που τους είχε κατακομματιάσει.

Είχαμε δει  πολλά πλοία να φλέγονται  κι ένα από αυτά χτυπημένο τότε  κατόρθωσε να συρθεί ως τον κόλπο του Ληξουριού, για να μείνει εκεί και μετά την απελευθέρωση μισοβυθισμένο στα ρηχά.

Αν έφθανε στην Αφρική ίσως ο Ρόμελ να είχε νικήσει.

Ήταν τεράστιο γεμάτο με εφόδια, από τανκς, μέχρι νερό και βενζίνες.

Δεν έφθασε όμως ποτέ στον προορισμό του.

 

Το αλώνι  αυτό  στα προπολεμικά χρόνια ήτανε κάτι σαν την κεντρική πλατεία του χωριού.

Τα καλοκαιρινά βράδια με το αυγουστιάτικο φεγγάρι προπάντων είχε μεγάλη κίνηση.

Ήτανε χάρμα.

Παιδιά, νέοι ,γέροι ,κοπελιές πάνω στα καλά τους, εκεί ανταλλάσσανε τις πρώτες κρυφές ματιές.

Τα πρώτα διστακτικά και συνεσταλμένα μιλήματα εκεί γινόντουσαν.

Παραμύθια, ιστορίες, παιγνίδια δίνανε και παίρνανε.

Μα το παιγνίδι που είχε πραγματική πέραση τότε ήτανε το «φτου κι’ ανάστα».

Όπως ονομάζαμε το ιδιόρυθμο αυτό κρυπτό.

Το τι… φτυσιές είχε φάει το αθώο αυτό κατά τα άλλα δέντρο, δεν λέγεται.

.

Ακόμα το παιγνίδι αυτό είχε παράδοση και συνεχιζόταν και στα μετασεισμικά χρόνια από τα σημερινά παιδιά.

 

Μα τώρα πια  το δέντρο δεν υπάρχει  και τα παιδιά παίζουν το « φτου κι ανάστα» κάτω από το φανταστικό στοιχειό του.

Το τέλος του δεν το έχω μάθει ακόμα.

Το δέντρο ήταν χιλιόχρονο.  Ήταν η ίδια η ιστορία του χωριού μας.

Δεν τολμώ να πιστέψω πως κάποιος  το έκοψε. Πρέπει να δυσκολεύτηκε πολύ. Ίσως όμως  το  δέντρο  να  ξεράθηκε κιόλας.

Δεν   μπορούμε  να    ξέρουμε ,δεν μάθαμε.

Μα αν   δεν έγινε έτσι τότε είναι σίγουρο πώς ο δράστης  σαν παιδί, δεν θα τα είχε καταφέρει να ανέβει στις σκαλωσιές του  και να ζήσει το μεγαλείο του!..

 

K.Π.Γεωργόπουλος  Πακιόλος

  • Μουσάτα  2  Μαρτίου  2007.

  • Αναθεωρήθηκε και συμπληρώθηκε Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018 .

 

 

 

.

 

About Κώστας Γεωργόπουλος

Γεννήθηκα στην Κεφαλονιά ,Τελείωσα το Βαλλιάνειο Γυμνάσιο Κεραμιών με το άριστα (19,40). Μπήκα πρώτος με το άριστα(9.ο9) χωρίς φροντιστήριο στις προσαρτημένες σχολές του Ε.Μ.Π. (ΣΥΠ) όπου πήρα πτυχίο ισότιμο πολιτικού μηχανικού Τ.Ε Προτού υπηρετήσω στρατιώτης εργάσθηκα στο Υπουργείο Αποκαταστάσεως σεισμοπλήκτων νήσων στο Κ8 γραφείο με προιστάμενο τον πολ.μηχ.Κέπετζη και εν συνεχεία στο γραφείο Νομομηχανικού Κεφαλονιάς με προιστάμενο τον πολ.μηχ. Κουκλάδα . Επέβλεψα διάφορα έργα όπως το Σουηδικό Νοσοκομείο Σάμης ,δωρεά της Σουηδίας που στον καιρό του προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στους σεισμοπαθείς της Κεφαλονιάς. Μετά το στρατιωτικό εργάσθηκα στην τεχνική εταιρία Φραγκάκου -Φραγκάκη που κατασκεύασε τα κυριότερα κτίρια του Δημοσίου στο Αργοστόλι όπως το Διοικητήριο ,το Μουσείο και το Δικαστικό Μέγαρο Επέβλεψα την κατασκευή του Μουσείου και του Δικαστικού μεγάρου. Επέβλεψα επίσης πολλές ιδιωτικέ κατοικίες στο Αργοστόλι που κατασκευάσθηκαν από την Τ.Εταιρία Φραγκάκου , όπως και ολόκληρο το χωριό Προκοπάτα που κατασκεύασε η εταιρία με δαπάνες του εφοπλιστή Μαρκεσίνη. Η αποχώρηση από την εταιρία έγινε με δική μου βούληση για λόγους οικογενειακούς. Μετά την αποχώρησή μου από την Εταιρία εργάσθηκα στο Υπουργείο Γεωργίας -(Τοπογραφική υπηρεσία-) εκτελώντας διάφορα έργα ανά την Ελλάδα τοπογραφικής κυρίως φύσεως όπως χαράξεις αρδευτικών έργων στο έδαφος,αποτυπώσεις εκτάσεων και κτηματολόγια,.ρυμοτομίες σε πόλεις και χωριά και διανομές εκτάσεων σε ακτήμονες.Στη Θεσσαλία και στην Πελοπόννησο εκτέλεσα επίσης( ύστερα από εφαρμογές χαράξεως αρδευτικών έργων στο έδαφος και συντάξεως κτηματολογικών στοιχείων ) αναδασμούς σε εκτάσεις 200000 και πλέον στρεμμάτων , που συνετέλεσαν τα μέγιστα στην ανάπτυξη του Γεωργικού εισοδήματος της χώρας συγκεντρώνοντας την κατατεμαχισμένη ιδιοκτησία των αγροτών και εξοπλίζοντας με τεχνολογικό υπόβαθρο , τα κατά τα άλλα πλούσια εδάφη τους , με νερό, δρόμους επικοινωνίας και καλή αποστράγγιση. Το 1974 έκανα μεταπτυχιακό ( master) στο Saint Gall Ιnst.(SSPO) της Ελβετίας στη Φωτογραμμετρία αποκτώντας ένα διεθνές Diploma στο αντικείμενο αυτό.. Αυτό με λίγα λόγια υπήρξε το έργο μου.. Είμαι ήδη συνταξιούχος του Δημοσίου και τον περισσότερο χρόνο μου αναλώνω στην Κεφαλονιά οπου και μένω στο χωριό Μουσάτα με τη σύζυγό μου. Ασχολούμαι με τη συγγραφή καθώς και με την ποίηση .Διατηρώ μια λογοτεχνική ιστοσελίδα και εκεί δημοσιεύω τις εργασίες μου,που δεν έχουν εκδοθεί (Διηγήματα,χρονικά ,ευθυμογραφήματα ιστορικά και δοκίμια) αλλά επίσηςλυρική και σατιρική ποίηση δική μου και του πατέρα μου.Ο πατέρας μου υπήρξε καταξιωμένοος σατιρικός ποιητής, συνεργάτης του σπουδαίου Μολφέτα στο φημισμένο ΖΙΖΑΝΙΟ της Κεφαλονιάς.Το καλοκαίρι του 2ο14 εξέδωσα ολόκληρο το ποιητικό μου έργο και το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου καταξιώθηκα ένα Α βραβείο σε έναν διεθνή διαγωνισμό για τη ρότα του Οδυσσέα που είχε προκηρύξει η UNESCO..H ιστοσελίδα μου είναι: www.kostaspak.gr και το e mail μου :pak1953@gmail.com
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>