Η ΝΤΑΜΙΤΖΑΝΑ Του Κώστα Γεωργόπουλου

Η   ΝΤΑΜΙΤΖΑΝΑ

Ήτανε  Αλωνάρης μήνας.

Έσκαγε ο τζίτζικας από τη ζέστη.

Ο Γεράσιμος φιλοξενούσε στο χωριό του το  Νιόνιο  το Ζακυνθινό.

 Είχανε γνωριστεί  στο στρατό κι από τότε γίνανε φίλοι.

Είχανε  περάσει δέκα και πλέον μέρες  και ο Νιόνιος δεν έλεγε

να ξεκολλήσει.

Του κάκου  ο Γεράσιμος του έλεγε την παροιμία ,πως « την τρίτη μέρα το ψάρι και ο μουσαφίρης  βρωμάει..!!.»

Ο Νιόνιος έκανε πως δεν καταλαβαίνει.

Σε κάποια στιγμή  ο Γεράσιμος του είπε ,πως πρέπει τώρα να κάμει και κάποιες δουλειές  και εκείνος θα έπρεπε  να επιστρέψει στη Ζάκυνθο με το καλό.

Ο Νιόνιος τότε   του εκμυστηρεύτηκε πως τα χρήματά του είχανε τελειώσει και δεν του απέμεναν  ούτε για  το εισιτήριο της επιστροφής.

Ο Γεράσιμος βέβαια που δεν ήτανε  διατεθειμένος  να πληρώσει το εισιτήριο  του φίλου του, για τον απλό λόγο ότι δεν του περίσσευαν  χρήματα ,προσπαθούσε να βρει μιαν άλλη λύση.

-Άκου εδώ  Νιόνιο .

-Σε λίγες μέρες  γίνεται ένα πανηγύρι ,εδώ πάνω στη κορυφή του βουνού.

-Θα αγοράσουμε  λοιπόν μια νταμιτζάνα κρασί και θα πάμε να την πουλήσουμε στο πανηγύρι.

-Με τα λεφτά που θα πιάσουμε  θα πληρώσουμε το εισιτήριό σου, για τον Τζάντε …Με προσέχεις?,

-Βωρέ  ευκειό  που σκέφτηκες Γεράσιμε είναι τέλειο .

-Πιστεύω πως τα λεφτά θα περισσέψουνε κιόλας.…

-Έτσι που  λες  Νιόνιο.

- Θα πάς στο καλό με το κεφάλι ψηλά και δεν θα επιβαρύνεις κανένανε.

-Συμφωνώ Γεράσιμε ο θεός και ο λόγος σου.

 

Έφτασε λοιπόν και η αναμενόμενη μέρα του πανηγυριού και από την παραμονή προτού ακόμα χαράξει ξύπνησαν οι διό φίλοι κι ετοιμάστηκαν  για το πανηγύρι, ετοιμάζοντας ταυτόχρονα και την νταμιτζάνα με το αγορασμένο κρασί.

Δεν άργησαν να πιάσουν το μονοπάτι που θα τους έφερνε ύστερα από τέσσαρες ώρες πεζοπορίας στον τόπο του πανηγυριού.

Η ζέστη όμως ήτανε άλλο πράγμα.

 Τα τζιτζίκια  είχανε πιάσει  από τα χαράματα δουλειά στα ρουμάνια κι ο ιδρώτας έτρεχε ασταμάτητα στη μούρη των φίλων μας.

Αφού περπατήσανε κάμποσο καθίσανε σε μια ρεματιά να ξαποστάσουν.

Ο Γεράσιμος όμως φαινόταν άλλα να έχει στο νου του.

Κοίταζε μια το Νιόνιο και μια τη νταμιτζάνα και σα να ήθελε κάτι να πει κιόλας  και δίσταζε.

Είχε  στην τσέπη του ένα  αποξεχασμένο τάλιρο, που όμως τον εγαργάλαγε  άνευ προηγουμένου.

Τελικά τούρθε στο στόμα αυτό που σκεπτότουνε.

-Ωρέ  Νιόνιο .

-Ωρέ στο πανηγύρι αυτό πάμε όχι μόνο να προσκυνήσουμε  τη χάρη της, αλλά και για να πουλήσουμε  τη νταμιτζάνα.

-Έτσι δεν είναι?

-Έτσι είναι, συμφώνησε ανυποψίαστος ο Νιόνιος.

-Και πόσο είπαμε το πουλούμε το κρασί?, συνέχισε ο Γεράσιμος.

-Ένα τάλιρο  το καρτούτσο , του αποκρίθηκε πάλι ο Νιόνιος.

-Ωραία.!!

- ΄Αμα λοιπόν σου πει κάποιος, πάρε ένα τάλιρο και βάλλε μου ένα καρτούτσο, εσύ τι θα του πεις?

-Θα πάρω φυσικά το τάλιρο και θα του γεμίσω το καρτούτσο….

-Ωραία  πάρε τότε ένα τάλιρο και βάλλε μου ένα καρτούτσο. του απάντησε ο Γεράσιμος κατενθουσιασμένος.

Βλέποντας όμως το δύσπιστο ύφος του Νιόνιου συμπλήρωσε σχεδόν αμέσως.

-Αφού σου το πληρώνω με την αξία του Νιόνιο,  είναι σαν να το πουλούσαμε στο πανηγύρι …Είναι  σα   να  σου  το  πλήρωνε  κάποιος άλλος και όχι   εγώ! …Κατάλαβες?

Τα τελευταία λόγια του Γεράσιμου καθησυχάσανε το Νιόνιο, που όλη την ώρα κοιτούσε περίεργα το σύντροφό του και είχε αρχίσει να ψιλιάζεται.

 

Γέμισε λοιπόν το καρτούτσο και το πρόσφερε στο Γεράσιμο ,μην κρύβοντας τη ζήλια του ,που θα ξεδιψούσε  με το θαυμάσιο αυτό τρόπο και την ωραία αυτή ρομπόλα ,σε αυτό το ζεστό πρωινό.

 

Έχωσε λοιπόν το τάλιρο του Γεράσιμου βαθιά στην τσέπη του κι άρχισε να συλλογίζεται,  πως τώρα κι αυτός μπορούσε να ονειρεύεται  κάτι.

Ο Γεράσιμος είχε συνέλθει με το καρτούτσο, αλλά άλλο τάλιρο τώρα δεν διέθετε και άρχισε σιγά -σιγά να τον κυριεύει εκείνο το καταθλιπτικό συναίσθημα της αδεκαρίας.

Ήτανε όμως τώρα η σειρά του να φορτωθεί την  νταμιτζάνα..

 Ε! κάτι ήταν και αυτό..

Σηκώθηκαν και ακολούθησαν το μονοπάτι

Είχανε πάρει πάλι μιαν ανηφόρα όλο κούραση.

Σαν περπατήσανε κάνα μισάωρο σταματήσανε πάλι στον ίσκιο μιας μελικουκιάς.

Την αράξανε εκεί για να ξεκουραστούνε.

Ο Νιόνιος χώνοντας το χέρι του στην τσέπη του, εκεί στο βάθος της ανακάλυπτε την ύπαρξη του τάλιρου και σιγά –σιγά μια αξεδιάλυτη  και  γαργαλιστική   σκέψη τον έβαζε σε πειρασμό.

Ένοιωθε την ανάγκη να πιει κι αυτός ένα καρτούτσο απ τη ρομπόλα της νταμιτζάνας και όχι βέβαια τζάμπα.

Δεν το καταδεχότουνε   αυτό το πράγμα-αφού θα το πλήρωνε στην αξία του,  με  ένα    στρογγυλό  τάλιρο που το είχε άλλωστε.

Γιατί δηλαδή ο Γεράσιμος σαν Κεφαλονίτης ήτανε πιο ξύπνιος απαυτόν?

Ε όχι δεν θα του έκανε τη χάρη.

-Ωρέ Γεράσιμε ξέρεις τι σκέπτομαι?

-Τι ωρέ  Νιόνιο?

-Να αν έπινα κι εγώ Γεράσιμε ένα καρτούτσο και το πλήρωνα δηλαδή με το αζημίωτο ,το ίδιο δεν θάτανε, σαν να το είχαμε πουλήσει στο πανηγύρι?

-Το κρασί για πούλημα δεν το έχουμε?

Ο Γεράσιμος τον κοίταξε ύποπτα ,όμως κάνοντας τις δικές του σκέψεις του απάντησε:

-Το ίδιο   θάτανε   Νιόνιο μου, το ίδιο.. Καλά λές..

-Ε τότε βάλλε μου ένα καρτούτσο  και πάρε ένα τάλιρο..!!!

-  Καθώς βλέπεις το πληρώνω δεν το πίνω τζάμπα..

΄Εγειρε την νταμιτζάνα  ο Γεράσιμος γεμίζοντας το καρτούτσο.

Πήρε το τάλιρο από το Νιόνιο  και τον έβλεπε όχι χωρίς ζήλεια να κατεβάζει απολαυστικά την Κεφαλονίτικη    ρομπόλα, γουργουρίζοντας σαν αγριοπερίστερο.

Όμως τώρα τα πράγματα είχανε αλλάξει.

Είχε κι αυτός στην τσέπη του ένα τάλιρο

Ο Νιόνιος  ήτανε  άφραγκος και ακίνδυνος πλέον για την νταμιτζάνα.

 

Σηκωθήκανε από τον ίσκιο.

 Ο Νιόνιος φορτώθηκε την νταμιτζάνα και ξεκινήσανε και οι δύο  συλλογισμένοι.

 Κάτι όμως  πρέπει να τους βασάνιζε..

Αφού περπατήσανε  πάλι μισή ώρα περίπου ,σταματήσανε σε ένα ξάγναντο στον ίσκιο ενός τεράστιου πουρναριού.

Η θέα του Ιόνιου από κάτω τους ήτανε μαγευτική

Μακριά μέσα στην καλοκαιριάτικη ομίχλη   διακρινόταν  και ο Τζάντες σαν ένας τεράστιος κροκόδειλος στις άκρες μιας …Αφρικάνικης λίμνης.

 

Η ζέστη δεν πολεμιόταν  με τίποτα και ο ιδρώτας έτρεχε απ τα πατζάκια τους.

Την νταμιτζάνα την είχε φορτωθεί  τώρα ο Νιόνιος, όμως ο Γεράσιμος είχε στην τσέπη του πάλι  το τάλιρο..

-Ωρε    ..Νιόνιο ?

-Γέμισέ μου το καρτούτσο σε παρακαλώ και θα στο πληρώσω όσο κάνει.  –Κανονικά.. εννοώ…¨Ένα τάλιρο δεν είπες?

-Ναι .

Ένα τάλιρο… .απάντησε με κάποιο σκεπτικισμό ο Νιόνιος.

Το καρτούτσο  γέμισε πάλι  με ρομπόλα και ο Γεράσιμος την κατάπιε σαν το μάνα εξ ουρανού.

Έριξε πάλι μια πλάγια ματιά στο Ζακυνθινό, που έχωνε βιαστικά στην πουσνάρα του το τάλιρο, σαν νάτανε το χρυσόμαλλο δέρας.

 Φορτώθηκε πάλι την νταμιτζάνα και ξεκίνησαν ,  για καινούργιο ίσκιο.

Αφού η σκηνή αυτή επαναλήφθηκε  κάμποσες φορές σε ισάριθμους ίσκιους, έφθασαν επί τέλους και στο πανηγύρι.

Η νταμιζάνα όμως  ήτανε απελπιστικά  μισοαδειανή.

Κάτι όμως δεν τους ερχόταν  καλά  ,κάτι τους απασχολούσε.

Δεν μπορούσαν  να εξηγήσουν , πως το περιεχόμενο μιας σχεδόν ολόκληρης νταμιτζάνας, ισοδυναμούσε με ένα καρτούτσο, που η αξία της ήτανε ένα τάλιρο.

Γιατί τόσα ήτανε τα λεφτά, που πιάσανε από την νταμιτζάνα.

Απίστευτο..!!!!

Ο ένας υποπτευόταν  τον άλλο για καλταμπανιά.!!!!

 

Καλταμπανιά=λαμογιά

Πουσνάρα =τσέπη

Καρτούτσο=Το1/4 του λίτρ

About Κώστας Γεωργόπουλος

Γεννήθηκα στην Κεφαλονιά ,Τελείωσα το Βαλλιάνειο Γυμνάσιο Κεραμιών με το άριστα (19,40). Μπήκα πρώτος με το άριστα(9.ο9) χωρίς φροντιστήριο στις προσαρτημένες σχολές του Ε.Μ.Π. (ΣΥΠ) όπου πήρα πτυχίο ισότιμο πολιτικού μηχανικού Τ.Ε Προτού υπηρετήσω στρατιώτης εργάσθηκα στο Υπουργείο Αποκαταστάσεως σεισμοπλήκτων νήσων στο Κ8 γραφείο με προιστάμενο τον πολ.μηχ.Κέπετζη και εν συνεχεία στο γραφείο Νομομηχανικού Κεφαλονιάς με προιστάμενο τον πολ.μηχ. Κουκλάδα . Επέβλεψα διάφορα έργα όπως το Σουηδικό Νοσοκομείο Σάμης ,δωρεά της Σουηδίας που στον καιρό του προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στους σεισμοπαθείς της Κεφαλονιάς. Μετά το στρατιωτικό εργάσθηκα στην τεχνική εταιρία Φραγκάκου -Φραγκάκη που κατασκεύασε τα κυριότερα κτίρια του Δημοσίου στο Αργοστόλι όπως το Διοικητήριο ,το Μουσείο και το Δικαστικό Μέγαρο Επέβλεψα την κατασκευή του Μουσείου και του Δικαστικού μεγάρου. Επέβλεψα επίσης πολλές ιδιωτικέ κατοικίες στο Αργοστόλι που κατασκευάσθηκαν από την Τ.Εταιρία Φραγκάκου , όπως και ολόκληρο το χωριό Προκοπάτα που κατασκεύασε η εταιρία με δαπάνες του εφοπλιστή Μαρκεσίνη. Η αποχώρηση από την εταιρία έγινε με δική μου βούληση για λόγους οικογενειακούς. Μετά την αποχώρησή μου από την Εταιρία εργάσθηκα στο Υπουργείο Γεωργίας -(Τοπογραφική υπηρεσία-) εκτελώντας διάφορα έργα ανά την Ελλάδα τοπογραφικής κυρίως φύσεως όπως χαράξεις αρδευτικών έργων στο έδαφος,αποτυπώσεις εκτάσεων και κτηματολόγια,.ρυμοτομίες σε πόλεις και χωριά και διανομές εκτάσεων σε ακτήμονες.Στη Θεσσαλία και στην Πελοπόννησο εκτέλεσα επίσης( ύστερα από εφαρμογές χαράξεως αρδευτικών έργων στο έδαφος και συντάξεως κτηματολογικών στοιχείων ) αναδασμούς σε εκτάσεις 200000 και πλέον στρεμμάτων , που συνετέλεσαν τα μέγιστα στην ανάπτυξη του Γεωργικού εισοδήματος της χώρας συγκεντρώνοντας την κατατεμαχισμένη ιδιοκτησία των αγροτών και εξοπλίζοντας με τεχνολογικό υπόβαθρο , τα κατά τα άλλα πλούσια εδάφη τους , με νερό, δρόμους επικοινωνίας και καλή αποστράγγιση. Το 1974 έκανα μεταπτυχιακό ( master) στο Saint Gall Ιnst.(SSPO) της Ελβετίας στη Φωτογραμμετρία αποκτώντας ένα διεθνές Diploma στο αντικείμενο αυτό.. Αυτό με λίγα λόγια υπήρξε το έργο μου.. Είμαι ήδη συνταξιούχος του Δημοσίου και τον περισσότερο χρόνο μου αναλώνω στην Κεφαλονιά οπου και μένω στο χωριό Μουσάτα με τη σύζυγό μου. Ασχολούμαι με τη συγγραφή καθώς και με την ποίηση .Διατηρώ μια λογοτεχνική ιστοσελίδα και εκεί δημοσιεύω τις εργασίες μου,που δεν έχουν εκδοθεί (Διηγήματα,χρονικά ,ευθυμογραφήματα ιστορικά και δοκίμια) αλλά επίσηςλυρική και σατιρική ποίηση δική μου και του πατέρα μου.Ο πατέρας μου υπήρξε καταξιωμένοος σατιρικός ποιητής, συνεργάτης του σπουδαίου Μολφέτα στο φημισμένο ΖΙΖΑΝΙΟ της Κεφαλονιάς.Το καλοκαίρι του 2ο14 εξέδωσα ολόκληρο το ποιητικό μου έργο και το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου καταξιώθηκα ένα Α βραβείο σε έναν διεθνή διαγωνισμό για τη ρότα του Οδυσσέα που είχε προκηρύξει η UNESCO..H ιστοσελίδα μου είναι: www.kostaspak.gr και το e mail μου :pak1953@gmail.com
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>