ΤΟ ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙ ΤΟΥ ΝΟΝΟΥ “ΠΑΚΙΟΛΟΣ” Του Κώστα Πακιόλου

ΤΟ  ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙ  του ΝΟΝΟΥ “ΠΑΚΙΟΛΟΣ”  ΚΑΙ  Η ΙΣΤΟΡΙΑ  ΤΟΥ

 

Ο  Νόνος μου είχε διηγηθεί τις ιστορίες της ζωής του στη μάνα μου , όταν μικρό παιδί ακόμα, ίσως δώδεκα  η και δεκαπέντε χρόνων.  μπαρκάρισε σε μια μπρατσέρα, που είχε δέσει στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς κάπου στα 1838  και έφυγε  από μια πολυμελή οικογένεια ,για ανεύρεση τύχης.

Τα χρόνια περνούσαν και ο πατέρας του δεν είχε νέα του καθώς εκείνο τον καιρό δεν υπήρχαν ούτε τηλέφωνα ,αλλά ούτε και ταχυδρομικές υπηρεσίες.

Ο  Νόνος έλειψε δεκαοκτώ  περίπου χρόνια στη θάλασσα

Γύρισε στην Κεφαλονιά το 1856, στα  μέσα περίπου  του 19ου αιώνα

Μια Κεφαλονιά καθυστερημένη και κάτω από τη θηριώδη Αγγλική κατοχή του πιο σκληρού Άγγλου Διοικητή του διαβόητου Ward ,που λίγο νωρίτερα  το 1849 κατέπνιξε την εξέγερση της Σκάλας με άγριο τρόπο και κρεμάλες.

Ο Νόνος ύστερα από λίγο καιρό παντρεύτηκε τη Μαρία κόρη του Βαπτιστή  Γεωργόπουλου  του ποτε Σπύρου και χωριανή του, αλλά και συγγένισα  του.

Θα ήταν τότε ο Γεράσιμος ο Νόνος  περίπου τριάντα χρόνων.

Η Μαρία η Νόνα μου, που είχε γεννηθεί γύρω στα 1840 ήταν μόλις δέκα επτά χρόνων.

Σώζεται το προικοσύμφωνο της, που έχει συνταχθεί τη χρονιά του γάμου της το 1857.

Με κάποιες οικονομίες που έφερε μαζί του ο Νόνος  έκτισε το παλιό πατρογονικό του  σπίτι ,που τον πρώτο καιρό στέγασε όλη του την οικογένεια και τους γέρους γονείς του.

Το σπίτι αυτό που ο Νόνος  άφησε  με τη διαθήκη του το 1906 στον πατέρα μου, ατυχώς γκρεμίστηκε με τους σεισμούς του 1953,ενώ φαίνεται να είχε αντέξει με το μεγάλο σεισμό του 1867.

Ο Νόνος  όμως μαζί με όλα του τα μπαγκάζια που κουβάλησε στο γυρισμό του   κουβάλησε  και το παρατσούκλι του ,που σιγά –σιγά το έμαθαν πρώτα οι φίλοι του και μετά οι  χωριανοί  και οι γνωστοί του.

Τον διέκριναν λοιπόν με το παρατσούκλι «Πακιόλος» , από τους

Άλλους  Γεωργόπουλους  που  εκείνη  την  εποχή  αφθονούσαν   στο  χωριό και μάλιστα με το πολύ διαδεδομένο  μικρό όνομα Γεράσιμος η Μεμάς η Μάκης , που συνήθιζαν να βαπτίζουν τους Γεράσιμους.

 

Υπήρχαν ήδη   αρκετοί Γεράσιμοι Γεωργόπουλοι στο χωριό , αλλά Πακιόλος ένας ,ο Νόνος.

 

Εκείνος ξεχώριζε με το Πακιόλος από τους άλλους.

Βέβαια επειδή στο χωριό Μουσάτα όπως είπαμε αφθονούσαν oi Γεωργόπουλοι ,σχεδόν κάθε οικογένεια είχε και το παρατσούκλι της,

Ο Νόνος μου όμως το είχε κερδίσει επάξια το δικό του  το παρατσούκλι.  Αν  ενδιαφέρεσθε να μάθετε με ποιον τρόπο ,τότε  διαβάσετε πιο κάτω    την  παράξενη ιστορία του.

 

Η μπρατσέρα με την οποία ο Νόνος ξεκίνησε την περιπέτειά του  γύρω  στα   1845 ,περνούσε έξω από της ακτές της σημερινής Μικράς Ασίας (Τουρκία)διαπλέοντας το Αιγαίο Πέλαγος.

Όμως μια τρικυμία που ξέσπασε αιφνιδιαστικά ανάγκασε τον καπετάνιο να οδηγήσει τη μπρατσέρα στις ξέρες.

Η Μπρατσέρα έκανε εκείνη την εποχή λαθρεμπόριο με βδέλλα που την μετέφερε στον Εύξεινο Πόντο . όπου στις παραθαλάσσιες χώρες είχε ενσκήψει μια  επιδημία που χρειαζόταν αφαίμαξη αίματος.

Τα κέρδη ήταν σημαντικά γιατί τις βδέλλες τις πληρώνανε όσο-όσο προκειμένου να σώσουν ζωές.

 

Οι Τούρκοι μόλις η μπρατσέρα έπεσε στην ξέρα ειδοποιήθηκαν και κατέφθασαν στον τόπο του ναυαγίου

Ο καπετάνιος όμως και το πλήρωμα είχαν εγκαταλείψει το σκάφος ξέροντας ότι διενεργούσαν παράνομο λαθρεμπόριο  και έτσι  είχαν τραπεί σε φυγή.

Ακολούθησε  άγρια καταδίωξη  μέσα σε έλη και λόχμες στις εκβολές  ενός ποταμού που περνούσε έξω από τις αρχαίες Σάρδεις και είχε εκβολές στο Αιγαίο.

Εκεί στις όχθες του ποταμού αυτού ύστερα από άγριο κυνηγητό οι Αγαρηνοί  εντόπισαν το Νόνο μου και αυτός για να γλιτώσει, αφού πρώτα ξεμύτισε ένα καλάμι κι’ έφτιαξε έναν αυτοσχέδιο αναπνευστήρα χώθηκε κάτω απ’ τα νερά του ποταμού και ανέπνεε με το καλάμι με δυσκολία , όση ώρα οι Τούρκοι  έψαχναν να τον βρουν.

Αφού τελικά  δεν κατάφεραν  να τον βρουν έφυγαν από το μέρος αυτό και ο  Νόνος , βγήκε στην όχθη εξαντλημένος  και κάθισε στη ρίζα ενός δέντρου, για να ξεκουραστεί .

Ήταν κουρασμένος ,εξουθενωμένος και νηστικός .

Εκείνο όμως που τον απασχολούσε ήταν  με ποιον τρόπο θα μπορούσε να επικοινωνήσει με τυχόν άλλους του πληρώματος που είχαν διασωθεί.

Ξαφνικά όπως ήταν κουρασμένος , τον πήρε ο ύπνος  και κοιμήθηκε στη σκιά του δέντρου φορώντας μόνο το σκισμένο πανταλόνι του ,που είχε γίνει ζήμα στο ποτάμι και το μόνο που έσωζε την κατάσταση ήταν πως ήτανε καλοκαίρι ,Ιούλιος μήνας και η ζέστη ήταν αφόρητη.

Σε κάποια στιγμή ο Νόνος ξύπνησε από ένα σκούντημα και μια φωνή που τον ρωτούσε στα Τούρκικα τι του είχε συμβεί.

Ο Νόνος  πίστευε πως τον άνθρωπο αυτόν τον είχε στείλει ο Θεός γιατί με τα  λίγα Τούρκικα που μίλαγε του εξήγησε τι είχε συμβεί.

Ο Τούρκος   στο τέλος τον λυπήθηκε και τον πήρε στο σπίτι του,, που ήταν λίγο παραπάνω για να τον περιποιηθεί ,να φάει που ήταν νηστικός και να ξεκουραστεί.

Ο άνθρωπος αυτός ήταν ψαράς και έμενε σε ένα φτωχό ξύλινο ισόγειο σπιτάκι με τη γυναίκα του και τα δύο του παιδιά.

Τον έντυσε  όμως ,του ετοίμασε φαγητό η γυναίκα του και το βράδυ κοιμήθηκε σε καθαρά σεντόνια, σε ένα από τα κρεβάτια των παιδιών του.

Το πιο ευχάριστο όμως ήταν που του είπε ότι μπορεί να καθίσει στο σπίτι του, όσο καιρό ήθελε μέχρι να βρει τους φίλους του.

Ήταν και ο πρώτος άνθρωπος που τον πληροφόρησε ότι το ποτάμι ,που του είχε σώσει τη ζωή από τους Τούρκους   λεγόταν  «Πακτώλος» και η τοποθεσία αυτή  που βρίσκεται τώρα είναι κοντά στις αρχαίες Σάρδεις των Γιουνάν, όπως λέγανε τους Έλληνες οι Τούρκοι.

Εδώ  θα κάμουμε  ένα  σχόλιο, απαραίτητο όμως για  την  κατανόηση  της  ιστορίας μας. Ο  Τούρκος  το  ποτάμι  που πραγματικά λέγεται  «Πακτωλός» το παρατόνισε και και  το είπε «Πακτώλος» ο  Νόνος που  δεν άκουσε καλά το νόμισε  για «Πακιόλος».

Έτσι   έμεινε  στην  αντίληψη  του  Νόνου  το «Πακιόλος»

Επίσης του είπε  ο Τούρκος που  τον φιλοξενούσε , ότι στα  Τούρκικα η περιοχή λέγεται «Σεχικλί»»

 

Ο Γεράσιμος  οΝόνος ύστερα από μερικές μέρες κατάφερε να έρθει σε επαφή με τον καπετάνιο της μπρατσέρας, που ήτανε Κεφαλονίτης  και καταγόταν  από την Πύλαρο.

Αποχαιρέτησε τον ψαρά με δάκρυα στα μάτια και αφού του δώρισε την ασημένια πίπα του , με άφθονα ευχαριστώ έφυγε από το σπίτι του  και πήγε να συναντήσει τον καπετάνιο της Μπρατσέρας.

Από δω και πέρα όμως ανοιγόταν ένα καινούργιο κεφάλαιο στη ζωή του Νόνου.

Δεν ξεχνούσε την περιπέτειά του στον ποταμό  «Πακιόλο»

και όποιον συναντούσε έπρεπε να του αφηγηθεί πρώτα  την περιπέτειά του με τις βδέλλες και το ναυάγιό του πλοίου.

Η διάσωσή  του όμως στον ποταμό …«Πακιόλο»

ήταν το ζουμί της ιστορίας.

Διατυμπάνιζε το κατόρθωμά του  και  στο νέο πλήρωμα ,  όταν ύστερα από λίγο καιρό ο δαιμόνιος καπετάνιος κατόρθωσε να επισκευάσει τη διαλυμένη  μπρατσέρα, να μαζέψει το τσούρμο και να ξαναρχίσει τις επικερδείς περιπέτειες του λαθρεμπορίου.

Τότε ακριβώς ήταν που το πλήρωμα , του έκατσε το παρατσούκλι  και από τότε τον φώναζαν  όλοι Πακιόλο!!

Ο Νόνος δεν πειραζόταν και σιγά -σιγά το συνήθισε το παρατσούκλι του αυτό.

Άλλωστε σ’ αυτό το παρατσούκλι όφειλε και την ζωή του την ίδια.

Είναι σίγουρο ότι αν τον έπιαναν οι Τούρκοι ,δεν θα γλύτωνε  με κανέναν τρόπο.

Το  παρατσούκλι αυτό ήταν το όνομα του ποταμού , που του είχε σώσει τη ζωή.

Ήταν λίγο αυτό?

Δικαίως και το θεωρούσε τιμή του και  με  κάθε  ευκαιρία διηγόταν  τις περιπέτειες του  με το λαθρεμπόριο  της  βδέλας.

 

Όταν ύστερα από δεκαοκτώ  περίπου χρόνια στη θάλασσα γύριζε πίσω στην Κεφαλονιά και στο χωριό που γεννήθηκε στα Μουσάτα  δεν μπορούσε να πιστέψει πόσο γρήγορα όλοι θα είχαν στο στόμα τους τις περιπέτειές του στη θάλασσα με κύρια αναφορά στο παρατσούκλι του «Πακιόλος».

Ο Παναγής Γεωργόπουλος ένας από τους τέσσαρες  γιούς του, που έμεινε ως το τέλος μαζί του, ενώ όλοι οι άλλοι  ξενιτεύτηκαν,   σατυρικός ποιητής ο ίδιος ,  συνεργάτης του μεγάλου Μολφέτα  στο ιστορικό σατιρικό φύλλο της Κεφαλονιάς ΖΙΖΑΝΙΟ αφιερώνει στον πατέρα του το 1911  μερικούς  στίχους  του  , στο ποίημά του, που επιγράφεται:«Πανύγυρις στα Σίσια,με ποίηση βουνήσια»   και οι οποίοι  στίχοι ,δικαιώνουν το χρονικό μου.

 

Καθώς η εικόνα της Παναγίας  ξεκινώντας από το Κάστρο , περνάει από τα Μουσο ποριαράτα, για να πάει στα Σίσια σύμφωνα με το έθιμο ο Χωριάτης σατιρίζει κατά τη διάρκεια της πορείας αυτής όλα τα γεγονότα.

Φθάνοντας λοιπόν στα Μουσοποριαράτα  λέει  σε κάποια του στροφή:

 

ΟΣπετώρος σα δετόρος

Βγήκε το λαό να γδει

Ενενήντα δυο χρονώνε

Κι’ ήτανε χωρίς ραβδί

 

Ο Πακιόλος στα Μουσάτα

γέρος  μέσα στις κοπέλες

εξηγούσε στις κυρίες

Όλες του τις ιστορίες

Πώπαθε με τις αβδέλλες….

 

……………………………. …

AΘΗΝΑ  ΔΕΚ.2011

www.kostaspak.gr

 

About Κώστας Γεωργόπουλος

Γεννήθηκα στην Κεφαλονιά ,Τελείωσα το Βαλλιάνειο Γυμνάσιο Κεραμιών με το άριστα (19,40). Μπήκα πρώτος με το άριστα(9.ο9) χωρίς φροντιστήριο στις προσαρτημένες σχολές του Ε.Μ.Π. (ΣΥΠ) όπου πήρα πτυχίο ισότιμο πολιτικού μηχανικού Τ.Ε Προτού υπηρετήσω στρατιώτης εργάσθηκα στο Υπουργείο Αποκαταστάσεως σεισμοπλήκτων νήσων στο Κ8 γραφείο με προιστάμενο τον πολ.μηχ.Κέπετζη και εν συνεχεία στο γραφείο Νομομηχανικού Κεφαλονιάς με προιστάμενο τον πολ.μηχ. Κουκλάδα . Επέβλεψα διάφορα έργα όπως το Σουηδικό Νοσοκομείο Σάμης ,δωρεά της Σουηδίας που στον καιρό του προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στους σεισμοπαθείς της Κεφαλονιάς. Μετά το στρατιωτικό εργάσθηκα στην τεχνική εταιρία Φραγκάκου -Φραγκάκη που κατασκεύασε τα κυριότερα κτίρια του Δημοσίου στο Αργοστόλι όπως το Διοικητήριο ,το Μουσείο και το Δικαστικό Μέγαρο Επέβλεψα την κατασκευή του Μουσείου και του Δικαστικού μεγάρου. Επέβλεψα επίσης πολλές ιδιωτικέ κατοικίες στο Αργοστόλι που κατασκευάσθηκαν από την Τ.Εταιρία Φραγκάκου , όπως και ολόκληρο το χωριό Προκοπάτα που κατασκεύασε η εταιρία με δαπάνες του εφοπλιστή Μαρκεσίνη. Η αποχώρηση από την εταιρία έγινε με δική μου βούληση για λόγους οικογενειακούς. Μετά την αποχώρησή μου από την Εταιρία εργάσθηκα στο Υπουργείο Γεωργίας -(Τοπογραφική υπηρεσία-) εκτελώντας διάφορα έργα ανά την Ελλάδα τοπογραφικής κυρίως φύσεως όπως χαράξεις αρδευτικών έργων στο έδαφος,αποτυπώσεις εκτάσεων και κτηματολόγια,.ρυμοτομίες σε πόλεις και χωριά και διανομές εκτάσεων σε ακτήμονες.Στη Θεσσαλία και στην Πελοπόννησο εκτέλεσα επίσης( ύστερα από εφαρμογές χαράξεως αρδευτικών έργων στο έδαφος και συντάξεως κτηματολογικών στοιχείων ) αναδασμούς σε εκτάσεις 200000 και πλέον στρεμμάτων , που συνετέλεσαν τα μέγιστα στην ανάπτυξη του Γεωργικού εισοδήματος της χώρας συγκεντρώνοντας την κατατεμαχισμένη ιδιοκτησία των αγροτών και εξοπλίζοντας με τεχνολογικό υπόβαθρο , τα κατά τα άλλα πλούσια εδάφη τους , με νερό, δρόμους επικοινωνίας και καλή αποστράγγιση. Το 1974 έκανα μεταπτυχιακό ( master) στο Saint Gall Ιnst.(SSPO) της Ελβετίας στη Φωτογραμμετρία αποκτώντας ένα διεθνές Diploma στο αντικείμενο αυτό.. Αυτό με λίγα λόγια υπήρξε το έργο μου.. Είμαι ήδη συνταξιούχος του Δημοσίου και τον περισσότερο χρόνο μου αναλώνω στην Κεφαλονιά οπου και μένω στο χωριό Μουσάτα με τη σύζυγό μου. Ασχολούμαι με τη συγγραφή καθώς και με την ποίηση .Διατηρώ μια λογοτεχνική ιστοσελίδα και εκεί δημοσιεύω τις εργασίες μου,που δεν έχουν εκδοθεί (Διηγήματα,χρονικά ,ευθυμογραφήματα ιστορικά και δοκίμια) αλλά επίσηςλυρική και σατιρική ποίηση δική μου και του πατέρα μου.Ο πατέρας μου υπήρξε καταξιωμένοος σατιρικός ποιητής, συνεργάτης του σπουδαίου Μολφέτα στο φημισμένο ΖΙΖΑΝΙΟ της Κεφαλονιάς.Το καλοκαίρι του 2ο14 εξέδωσα ολόκληρο το ποιητικό μου έργο και το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου καταξιώθηκα ένα Α βραβείο σε έναν διεθνή διαγωνισμό για τη ρότα του Οδυσσέα που είχε προκηρύξει η UNESCO..H ιστοσελίδα μου είναι: www.kostaspak.gr και το e mail μου :pak1953@gmail.com
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>